plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Francisca :: zondag 28 september 2014 :: 14:23 permalink


Ik leerde mijn ex kennen in 2007, hij was een man die de touwtjes in handen nam en daar had ik erg veel behoefte aan. In korte tijd liet hij controlerend gedrag zien (hij wilde bijvoorbeeld bepalen hoe ik mijn eigen koophuis verbouwde) en als ik daarin niet meeging weigerde hij me nog ergens mee te helpen: hij ging op de bank zitten terwijl ik tegels in de keuken aan het afbikken was. Na enkele maanden was ik er klaar mee, ik ben op vakantie geweest met een vriendin en had me voorgenomen een einde aan onze prille relatie te maken bij terugkomst. Ik bleek zwanger... Ik heb hem dit verteld, maar hij wilde geen kinderen, dus een abortus was voor hem de enige oplossing. Dit wilde ik niet, ik heb hem gevraagd te vertrekken en dat heeft hij gedaan. Tijdens de zwangerschap heb ik wel regelmatig met hem gesproken, ik vond het namelijk toch lastig te aanvaarden dat mijn kind geen vader zou hebben.

Na de bevalling hebben wij het, op zijn initiatief en tegen beter weten in, toch weer samen geprobeerd. Hij vond dat hij recht had op sex, hij was immers een man, en dwong dat af, terwijl ik net bevallen was en nog moest genezen. Mijn zoontje lag vaak in mijn bed (vanwege borstvoeding), maar hij wilde dan toch sex.

Acht weken na de bevalling brak ik, en heb ik bij het consultatiebureau aan de bel getrokken. Postnatale depressie. Mijn ex kon dit niet accepteren, ik stelde me aan, ik moest een schop onder mijn kont krijgen, ik spoorde niet. Hij wilde gewoon zijn leven leiden, en ik moest daaraan mee doen, goedschiks of kwaadschiks. Als hij 's avonds film wilde kijken met mij, terwijl ik moe was, dwong hij mij om naast de bank te gaan staan zodat ik in ieder geval niet in slaap kon vallen.

Door mijn depressie was het voor mij heel lastig om te zien hoe ver hij over mijn grenzen ging. Uiteindelijk heb ik er (wederom) een punt achter gezet toen mijn zoontje 1 werd. Na eindeloze gesprekken (en ook de irreŽle wens van mijn kant om mijn kind in een gezin te laten opgroeien) zijn we toch samen verder gegaan.

In de daaropvolgende jaren hebben wij toch nog een tweede kind gekregen, zijn we verhuisd, en heeft hij zijn intimiderende gedrag verfijnd. Mijn jongens (vooral de oudste, toen 3 jaar) liepen constant met hun schouders opgetrokken, schrokken van iedere opmerking die hij maakte naar de kinderen toe (ze knoeiden, waren niet netjes op hun kleding, spraken niet fatsoenlijk etc.). De oudste sprak inmiddels net zo respectloos met mij als hun vader. Hij strafte zichzelf (sloeg zichzelf en zette zichzelf in de hoek), ook op school.

Ik heb maandenlang geprobeerd om met mijn ex te praten over mijn gevoelens, mijn mening over onze relatie etc., maar hij vond alles onzin: ik spoorde namelijk niet, hij zou me de kinderen afpakken als we uit elkaar gingen, hij wist wel hoe we gelukkig moesten worden.

Toen de bom barstte (ik kon het niet meer verdragen om in zijn nabijheid te zijn en vluchtte regelmatig naar buiten, waarbij ik uren in het park zat, in de auto sliep, eindeloos rondreed) en ik weer eens midden in de nacht toch maar naar huis ging na uren gezworven te hebben, heeft hij mij fysiek het huis uit gegooid. De door mij gebelde politie vond dat hij in onze woning mocht slapen met de kinderen, en ik moest maar gaan afkoelen elders... Hij heeft toen de kinderen naar zijn ouders gebracht met de instructie dat ik ze NIET mee mocht nemen.

Ik heb, met een vriendin, de kinderen met hulp van de politie bij zijn ouders weggehaald en ben gevlucht naar een Blijf-van-mijn-Lijf huis. Stom, maar mishandeling was niet te bewijzen, psychische mishandeling ook niet, en dus deed de politie niets.

Nu zijn we vier jaar verder. Sinds vorig jaar sta ik regelmatig bij de rechtbank: om alimentatie te vragen, om een bezoekregeling te krijgen etc. Mijn ex bestookt de kinderen met negatieve verhalen over mij, en de kinderen komen iedere zondag terug met woede uitbarstingen, huilen, dwars gedrag, noem het maar op. Ik ben in de ogen van de kinderen een heks, een egoÔst (papa is namelijk heel zielig), een geldwolf (papa betaalt heel veel alimentatie, en hij betaalt het huis, en jij doet niets voor ons met dat geld), een leugenaar (papa vertelt tenminste de waarheid, jij liegt altijd over alles, geen wonder dat papa niet meer met jou samen wil zijn).

Tijdens de laatste procedure hebben we aangestuurd op een onderzoek door de Raad vd Kinderbescherming. Mijn god, wat een aanfluiting! In de eerste week van de zomervakantie hebben ze hun onderzoek gestart, in de tweede week van het nieuwe schooljaar is het onderzoek afgerond. Ik sta nu te boek als de gestoorde moeder, die tegenwerkt in alles, en hij is de rationele huisvader! School, kinderdagverblijf, huisarts, psycholoog, alle instanties waar ik al jaren bezig ben om hulp te krijgen voor mijn kinderen (de oudste wil dood, hij voelt zich waardeloos, de wereld zou beter af zijn zonder hem) zodat zij handvaten krijgen om om te gaan met het narcistische en manipulerende gedrag van hun vader, hebben allen afgehaakt: ze willen neutraal blijven, nu (echt op dit moment, deze week) gaat het goed met de kinderen, het is een kwestie van 2 mensen met 2 verschillende opvoedstijlen...

Het resultaat: we moeten terug naar een co-ouderschapsregeling... Er valt met hem niet te overleggen, alles moet zoals hij het wil. Ik heb bij de Raad ook aangegeven dat de grondbeginselen voor co-ouderschap volledig ontbreken, namelijk respect en goede communicatie! Maar de Raad heeft besloten dat, omdat vader wel co-ouderschap wil, dit invulling moet gaan krijgen.

Vorige week is mijn oudste zoon in woede van het schoolplein gevlucht, en stond op straat te roepen dat ik een rotmoeder was, dat hij dood wilde, dat hij liefst de straat op zou rennen! Nu eindelijk heeft school gezien dat er een probleem is, en ze hebben de Raad gebeld en gerectificeerd: de kinderen hebben een probleem, ze worden belast door vader...

Helaas te laat: morgen moeten wij (vader, ik en de kinderen) naar de Raad, waar de Raad de kinderen gaat vertellen dat de omgangsregeling gaat worden gewijzigd.

Ik ben intens verdrietig over de gang van zaken, vooral voor mijn kinderen. Ik vind het immens triest om te zien hoe hun vader zieltjes aan het winnen is, en hoeveel last mijn kinderen hiervan hebben. Ik praat iedere week met mijn kinderen over hun gevoelens, en geef ook aan dat ik het met hen niet inhoudelijk wil hebben over volwassen zaken (alimentatie, huisarts, RvdK, rechtbank, hypotheek etc) die vader wel met een negatief mama-sausje, bij hun neerlegt.

Het is vechten tegen de bierkaai, ik ben mijn kinderen al voor de helft kwijt. Het is vrijwel onmogelijk om het vertrouwen van de kinderen in mij te herstellen als ze wekelijks gebrainwashed worden door hem. En nu moeten ze nog vaker en langer bij hem zijn...
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!