plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Maria :: vrijdag 20 juni 2008 :: 00:40 permalink


Hallo medeslachtoffers van de belachelijke nederlandse wetten...

Wat een verschrikkelijke verhalen lees ik hier zeg. Even dacht ik dat ik de enige was die zoveel ellende mee moest maken tijdens en na mijn zwangerschap maar er zijn dus meer slachtoffers. Ik zie ook dat het hier gaat om getrouwde/gescheiden moeders. Ik ben nooit getrouwd gelukkig maar toch zit ik in dezelfde penarie en ik wil toch mijn verhaal kwijt.

Aan het begin van dit jaar is mijn zoontje geboren. Een schat van een kind, echt een klein prinsje. Zo denk ik erover en zo denk ik er al vanaf de eerste dag van mijn zwangerschap over. Maar helaas dacht zijn "vader" daar anders over.
We hebben een korte relatie gehad maar zijn zo'n anderhalf jaar aan elkaar blijven plakken. Vorig jaar juni bleek ik zwanger te zijn. In mijn dolle bui ging ik hem meteen het nieuws brengen, maar bij hem brak de hel los. Ik moest het maar weghalen want hij wou absoluut geen kind. En al helemaal niet met mij, waren zijn woorden. Wat ik ook zei of deed, het kind moest en zou weg, hij was zelfs bereid om zelf een afspraak voor me te maken om het weg te halen. Hij heeft het hele huis verbouwd nadat ik hem vertelde dat ik dat niet wou doen. Hij flipte gewoon totaal. Noemde het een ongewenst kind, vroeg waarom ik mijn toekomst wou vergooien voor het kind en hij was dat zeker niet van plan, dus weghalen!

Later die nacht stond hij na heel veel gedoe voor mijn deur. Hij wou praten, maar daar bleef het niet bij. Ik bleef bij mijn punt, ik haal het niet weg, dat zinde hem niet en voor ik het wist lag ik op de grond met pijn in mijn buik. Hij had me een stomp gegeven in mijn buik, toen ik weer opstond, helemaal verward kreeg ik nog een stomp in mijn gezicht en een trap tegen mijn benen. Ik heb meteen politie gebeld en aangifte gedaan.

De hele zwangerschap door heeft mij me lastiggevallen. Ik heb al die keren alles gemeld bij de politie en zelfs een ander telefoon nummer genomen. Toen hield het ineens op. Ik hoorde ineens niks meer van hem, en het getreiter en gedreig hield op.

Tot 2 weken na de geboorte van mijn zoon. Toen lag er een brief van zijn advocaat in de bus. Hij eist erkenning van ZIJN KIND en een OMGANGSREGELING! Ik werd daar helemaal naar van, want hoe kan dat nou? Hij wou het kind toch absoluut niet?
Ik heb toen ook een advocaat in de hand genomen en die heeft aangegeven dat ik nergens mee akkoord ga. Mijn ex was trouwens veroordeeld voor mishandeling en heeft een taakstraf en een geldboete opgedragen gekregen.

Daarna hoorde ik weer een paar weken niks. Tot afgelopen week, toen ik post van de rechtbank kreeg, een verzoek voor vervangende toestemming om mijn zoon te erkennen! Waarom wil hij dit? Hij wou het kind niet, dus waarom nu ineens wel erkennen?

Ik ben echt geen voorstander om kinderen bij hun vader weg te houden, maar zo'n man kan ik geen vader noemen. Hij heeft me mishandeld wetende dat ik zwanger ben, maandelnang heeft hij me bedreigd en getreiterd en dan nu ineens wel van alles willen?

ALs ik hier al deze verhalen lees ben ik bang dat hij straks zijn zin gaat krijgen. Eerst erkennen en wat dan? Ook nog een omgangsregeling afdwingen? Ik vertrouw hem niet met mijn kind. Het kind zelf interesseert hem volgens mij niks.

Hij is 2 keer opgeroepen voor de strafzitting nadat ik aangifte had gedaan. Beide keren is hij niet op komen dagen, dus is hij bij verstek veroordeeld. Toen ging hij in hoger beroep tegen de straf, maar hij was daar ook al te laat mee dus zijn straf staat nu vast. In mijn ogen komt het over dat het hem totaal niet interesseert.

Ik ben zo bang voor wat er nog gaat komen.
Ik slaap al nachten niet meer normaal. Mijn zoontje slaapt de hele nacht door, en ik zou daar gebruik van moeten maken maar in plaats daarvan lig ik te malen en te piekeren.

Ik word er gek van!
reageer


:: Ny :: dinsdag 22 juli 2008 :: 00:45

Wat een nachtmerrie, het lijkt wel of het nooit ophoud!
Ik word helemaal naar van de verhalen die ik hier lees! Ik zit zelf ook in een benauwde situatie!

Ik heb een relatie achter de rug van tegen de 2 jaar, waaruit mijn kindje is voortgekomen. Mijn ex,de vader van mijn kindje heeft een drank- en drugsverslaving.
Ik heb alles geprobeerd om hem te helpen, maar het is niet gelukt. Hij blijft ook volhouden dat hij geen probleem heeft,dus waar moet je dan beginnen?

Er was niet meer mee te leven. Verbaal was hij vaak erg agressief,ook toen ik zwanger was. Hij heeft ons letterlijk het huis uitgejaagd! Nu woon ik bij mijn ouders en heb hem daar de eerste 2 maanden steeds zijn kindje laten bezoeken.
Dit ging op het laatst niet meer,want hij ons kindje meenemen, wat ik uiteraard niet durf.

Als hij gedronken heeft valt hij ons vreselijk lastig over de telefoon,mail of aan de deur. Vaak samen met een mannelijk familielid, heel beangstigend. Op advies van politie heb ik het contact verbroken,omdat ik hier geestelijk zowat aan onderdoor ging.

Nu viel er bij mij ook een brief op de mat van de rechtbank, hij eist een omgangsregeling met mijn kindje. De nachtmerrie word steeds groter!

Ik ben geen persoon die zomaar een kind bij de vader weghoud, ik zou niets liever willen dan dat mijn kindje een lieve vader had!
Ik weet niet hoe het af gaat lopen,maar hoop op het beste voor mijn kleintje!
Emotioneel geweld is moeilijk te bewijzen. Ik weet wel dat hij mijn leven een heel eind kapot heeft gemaakt en dat het heel moeilijk is om goede hulp te krijgen.

Liefs een verdrietige en bezorgde mama...

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!