plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Kahlan :: dinsdag 15 juli 2008 :: 17:06 permalink


Hallo allemaal,

Ik zou ook graag mijn ervaringen willen delen. Op dit moment wordt ik bijna gek van onmacht.

Ik ben moeder van een kindje van bijna twee jaar. Onverwachts zwanger geworden van een man die ik destijds nog maar pas kende. Al tijdens de zwangerschap werd duidelijk dat hij complexe problemen had. Zo zat hij tot over zijn oren in de schulden, kon hij geen baan houden en was zijn huis een grote zooi. De zwangerschap vorderde zonder dat hij hier veel aandacht voor had. Hij stak geen poot uit om te helpen, liet mij hoogzwanger alles regelen en betalen, terwijl ik daar op dat moment niet de middelen voor had.

Na de geboorte van ons kind werd het gedrag van vader steeds vreemder. Hij kon niet tegen het gehuil, kreeg om het minste of geringste woede-aanvallen en als ik niet deed wat hij wilde dreigde hij met de meest akelige dingen. Hij zou ervoor zorgen dat ik mijn zoon nooit meer te zien kreeg etc. Hij schreeuwde, dreigde en intimideerde vaak, ook waar onze baby bij was en uiteindelijk ben ik na een paar maanden naar mijn ouders vertrokken met ons kind.
Uiteindelijk kwam de diagnose van vader uit: verschillende persoonlijkheidsstoornissen, waaronder narcistisch en anti-sociaal). Hij bleek al talloze hulpverleningstrajecten te hebben doorlopen, maar vond het niet in het belang van ons kind om dit er even bij te vermelden tijdens mijn zwangerschap.

Ik heb altijd geprobeerd omgang toe te staan tussen ons kind en de vader. Ik vind dat ik niet mag beslissen of mijn kind contact met vader heeft of niet. Het ging echter steeds slechter. Mijn ex-vriend had totaal geen gevoel van verantwoordelijkheid. Liet ons kind een hele dag zonder eten zitten, verschoonde het niet, bracht mij niet op de hoogte van gebeurtenissen en kleedde het kind niet goed aan. Hij liet glas, messen en scharen in zijn woning slingeren en uiteindelijk heb ik, na overleg met vele instanties (want: een centraal punt voor dit soort problematiek is er niet in ons land) besloten omgang alleen nog maar toe te staan als er iemand bij was.

Bij gebrek aan zo'n 'iemand' nam ik zelf die rol maar op me, gevolg: weer scheld- en schreeuwpartijen in het bijzijn van ons kind, extreem instabiel gedrag (ik hou van je- ik haat je) en ik zat na zo'n bezoek elke keer anderhalve dag met een huilend en bleek kind op schoot. Ook geen goede optie dus. Weer overleg met jeugdzorg. Het moest omgangsbegeleiding worden. Helaas is dat alleen mogelijk op vrijwillige basis: u snapt hem al, daar ging vader dus niet aan meewerken.

Hij heeft de hele juridische mallemolen op gang gebracht: "Jij dwingt me daartoe, over de rug van ons kind", is zijn redenatie daarbij. Doet zich in de rechtszaal voor als perfecte vader. Ondertussen betaald hij geen cent alimentatie, weigert hij ons kind te zien via omgangsbegeleiding en is hij absoluut niet geinteresseerd in informatie of nieuws over ons kind. Het is alleen maar strijd zoeken. Ik snap niet dat niemand ons kan vertellen wat in dit geval nu het beste is voor ons kind. Ik ben als moeder veel te dichtbij betrokken en ik ben geen professional. Toch heb ik het gevoel er helemaal alleen voor te staan. Niemand kan me helpen. Ik wil gewoon dat dat gejen en getreiter ophoudt en dat we ECHT kijken naar wat goed is voor mijn zoon, niet voor het ego van de vader of voor de vakanties van zijn advocaat.

Ik wens iedereen veel sterkte en hoop hier mijn steentje aan te kunnen bijdragen!
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!