plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Knokkende moeder :: donderdag 11 september 2008 :: 14:57 permalink


Ik ben nu een aantal jaar gescheiden en heb 2 minderjarige jongens. De reden van mijn scheiding was het zeer agressieve gedrag van mijn toenmalige man én zijn buitenechtelijke 'uitstapjes'.

Toen is de ellende begonnen: ik nam mijn kinderen in bescherming omdat hij erg agressief kon zijn, dus bleef me voorhouden dat de bezoekregeling echt niet meer mocht worden dan 1 dag in de 2 weken, want wilde ze thuis in bed laten slapen.

Na een hoop gesteggel en mediation, hebben we uiteindelijk een bezoekregeling van 1 zaterdag per 2 weken op papier gekregen. Regelmatig kwam mijn ex de kinderen niet eens halen, maar als hij ze al kwam halen was hij niet eens geinteresseerd in nieuwtjes van de kids. Het was kids inladen en wegwezen. Steeds meer kreeg ik het vermoeden dat er iets speelde: de kids kwamen vaak verdwaasd thuis en waren de dagen erna onhandelbaar; de jongste droeg nog een luier en kwam vaak met dezelfde luier weer thuis; ik had dagen nodig om de kids weer vertrouwen en rust te geven en om de billetjes van de jongste te genezen.

Er zijn zelfs keren bij geweest dat hij ze niet naar huis bracht, één keer kwam hij ze 7 uur te laat thuis brengen. Je wordt dan knettergek en de politie doet helemaal niets! Niemand wist waar hij was, ik had zijn adres niet, want dat was zijn grootst bewaarde geheim (dit heeft hij later van de mediator wel moeten geven).

Na een tijd begon de oudste steeds te spugen een dag voordat hij naar zijn vader moest. Eerst legde ik die link niet, maar later dacht ik dat heeft met die bezoekjes te maken, maar tegen mij durfde hij gewoon niets te zeggen. Uiteindelijk wilde de huisarts met hem praten en daar begon mijn oudste te vertellen dat hij en zijn (toen 2 jaar oude) broertje werden geslagen en geschopt! Met de huisarts had ik toen afgesproken dat ik met mijn ex een gesprek zou aangaan, maar zonder beschuldigingen, dus ik deed dat. Ik vroeg aan hem of hij een vermoeden had waarom de oudste steeds zo ziek was en dat hij met de huisarts had gesproken.

Natuurlijk wist hij van niets en ik sprak met hem af dat hij voortaan maar een paar dagen van te voren moest bellen en het de kids zelf moest vragen of ze wilde komen, daar stemde hij mee in. Ik dacht hier goed aan te hebben gedaan, ik gaf hem nog een kans en hij wist nu dat er op hem werd gelet en ik gaf de kids een kans door hun vertrouwen hiermee terug te krijgen.

Wij hebben hem na dat gesprek nooit meer gezien of gehoord, geen telefoontje, geen brief, geen alimentatie, niets! Het is nu 3 jaar later, het gaat geweldig met de kids, ik ben inmiddels hertrouwd en de kids zien mijn nieuwe man als vader, kortom een heel gelukkig gezin die gelukkig een nieuwe start hebben gekregen. Nou dus niet!

Omdat ik tegen problemen aanliep wat ID-kaart en schoolkeuze etc. betreft waar mijn ex ook voor moet tekenen, omdat we nog steeds gezamelijk gezag hebben, maar hij steeds onvindbaar is, dacht ik een gezagswijziging aan te vragen.

Ik ben afgelopen week naar de rechtbank geweest en, jawel, met had hem kunnen vinden en was er zowaar. Ik stapte in een nachtmerrie: de rechter vond namelijk dat vader zijn rechten nog niet helemaal verspeeld had en dus moest er zo snel mogelijk weer omgang komen!

Bijna 3 jaar van de aardbol verdwenen te zijn, nooit meer iets laten horen, je kids ongenadig geslagen, geen kinderalimentatie betaald en dan je rechten nog niet verspeeld? Kortom, het komt erop neer dat ik voor een gezagswijziging naar de rechtbank ging en in plaats daarvan met een opgelegde begeleide omgangsregeling naar huis ging.

Kon ik de kids gaan vertellen dat hij hen een uurtje per 3 weken wil zien in een muffig hokje bij jeugdzorg! Jeugdzorg moet dan een rapport opstellen, waaruit zal moeten blijken wat de volgende stappen moeten zijn. Dan mag ik toch hopen dat die zogenaamde 'professionele' mensen mijn ex zullen doorzien, want laten we wel wezen, 1 uurtje in de 3 weken kun je makkelijk toneel spelen en de perfecte vader uithangen.

De oudste vertelde ik gisteren dat mijn ex wel eens kon gaan bellen. Hij zei: "die wil ik niet spreken, maar als jij hem aan de telefoon hebt dan kan hij mij horen he, en hij heeft toch zeker geen sleutel van ons huis hè mama"?.

De rechter gaf mijn ex zelfs het advies mee dat hij zich maar zo snel mogelijk bekend moest gaan maken bij zijn kinderen d.m.v. brieven of kadootjes. Dat is dus gewoon advies om je kinderen om te kopen!

Ik sta met mijn rug tegen de muur, als ik niet meewerk ben ik in hun ogen de boeman, maar als ik wel meewerk betekent dat voor mijn kinderen: nachtmerries, spugen, woedeaanvallen, angsten, depressies, ik weet het niet meer.

Wat moet er ooit nog van mijn kinderen terecht komen? Mijn ex is zeer agressief en heeft daarvoor ook bij psychiaters gelopen; allemaal dingen die aantoonbaar zijn.

De kinderen hebben recht op hun vader wordt er dan gezegd. Alsof die kinderen op een vader met losse handjes zitten te wachten, die hen heeft mishandeld en vervolgens zich 3 niet meer heeft laten zien! En als je zegt dat je de kinderen wilt beschermen, zien hun dat even anders he, want dan ben je gewoon een moeder die niet meewerkt!
reageer


:: Bezorgde oma2 :: donderdag 11 september 2008 :: 18:28

Is dit touwtrekken dan allemaal in het belang van de kinderen?
Laat ze met rust nu ze lekker in hun vel zitten: een kind heeft een stabiele thuissituatie nodig, die er nu is.
Wat ons betreft is er een verwekker die zijn kinderen gewoon heeft laten stikken. Hij kan en wil ze geen liefde geven. Een moeder wil dat haar kinderen zonder agressie opgroeien. Wel kinderen maken maar geen alimentatie betalen,
Als een verwekker niet wil betalen en zijn woede afreageert op de kinderen dan verdien je de titel papa niet.
Deze personen moeten ze maar eens beter screenen voordat ze op de rechtbank mogen verschijnen.

:: metalmoeder :: zaterdag 27 september 2008 :: 10:27

Ik zit in dezelfde situatie. Precies zoals jij je verhaal beschrijft, zo gaat het bij mij ook.

Ik ben geschokt dat ik nog iemand vindt die ook zo er onder lijdt. Ik vraag me soms dan wel eens af wat je als moeder nog voorstelt. Ik heb geen probleem dat kinderen hun vader zien,maar niet in zo,n situatie als deze.

Ik heb pas rechtzaak gehad, maar door het het slijk gehaald en de grond in geboord. Mijn oudste is gehoord,maar daar is niks mee gedaan.

Wat houdt een rechtzaak dan nog in als vaders gewoon hun eigen kinderen kunnen slaan of geestelijk mishandelen of zelfs dood meppen?

Ik zelf heb alleen het gezag, maar dat ere plaatje stel niks voor. Mijn kids zijn allebei ernstig ziek: oudste ernstig gehandicapt, de jongste een hechtingsstoornis.

Ik vind dat we met deze verhalen hogerop moeten, want dit kan zo niet langer. En dan blijven ze zich afvragen waarom moeders in sociaal isolement komen, er hoge kindersterfte is en criminaliteit. Wie wil er nu omgaan met een moeder met een ex die crimineel is. Je hebt mijn steun.

:: Ghislaine :: donderdag 1 januari 2009 :: 20:36

Aan knokkende moeder, jouw verhaal is bijna identiek aan het mijne. Ik ben nu ook twee jaar geleden gescheiden, mijn ex-man was een type oplichter met grootheidswaanzin. Ook ik heb de nodige mishandelingen zowel fysiek als geestelijk ondergaan om na 11 jaar bedrogen te worden achter gelaten.

Mijn ex heeft de laatste twee jaar ook niet naar zijn kinderen omgekeken, ook ik sta voor een voogdijzaak en als ik al deze verhalen lees wordt ik bang.

Is er geen recht meer in Nederland, mijn ex betaalt ook al twee jaar al geen cent alimentatie, en laat soms maandenlang niks van zich horen en jeugdzorg daar ben ik achter gekomen heb je dus geen ene moer aan. De vader kan alles doen,inclusief maandenlang in het buitenland wonen en niks daarover geen info vertellen, hoeft niet naar zijn kinderen om te kijken, en geen alimentatie betalen.

Ondertussen zit je als moeder met de verlatingsangsten van je kinderen het overcompenseren van het feit dat de vader ze in de steek heeft gelaten van een op andere dag. Het enige dat je nog kunt doen is hopen dat er ooit een wet komt die bepaald dat vaders die hun gezin in de steek laten en niet omkijken en geen alimentatie betalen gevangenisstraf krijgen.

:: Mariska :: vrijdag 9 januari 2009 :: 09:45

Met verbijstering lees ik je verhaal. Ik kan niet begrijpen dat wij zo een vreselijk bizar en slecht rechtssysteem hebben. Dit mag en kan niet waar zijn...
Ik wens je heel veel sterkte en je kinderen ook.

:: Knokkende moeder :: woensdag 18 maart 2009 :: 11:18

Update:

We zijn inmiddels ruim een half jaar verder, we moesten naar het omgangshuis van de rechter en ja, daar ben ik dus geweest. Ik kreeg een eerste gesprek waarin ik mijn lief en leed op tafel kon gooien. Ik had een dagboek bij me waar alle ellende in stond, maar nee, dat wilde ze niet lezen, ik moest het maar vertellen. Dus zo gezegd zo gedaan.

Toen werd mijn ex opgeroepen voor een eerste gesprek en die kwam dus niet opdagen. Uiteindelijk heeft hij drie oproepen gehad en is niet geweest. Dus het dossier werd gesloten en de rechtbank werd ingelicht dat vader niet meewerkte, zelfs zijn advocaat kreeg geen enkel contact met hem en ook die stuurde naar de rechtbank dat ze een schriftelijke uitspraak mochten doen omdat zijn client duidelijk geen interesse toonde.

Wij dachten hehe, dat is eindelijk afgelopen, nu zal de rechtbank eindelijk inzien met wat voor onbetrouwbaar type ze te maken hebben. Dus niet!

We kregen vorige week een brief dat we opnieuw naar het omgangshuis moesten! De uitspraak was opnieuw uitgesteld! Echt ongeloof heerst er hier, hoe is het mogelijk dat een rechter de verzoeken van beide partijen negeert en op eigen houtje de beslissing maakt om met onschuldige kinderen te blijven sollen.

Ik had mijn kinderen al verteld dat ze niet meer hoefde te gaan en dat ze veilig waren. Ik had namelijk voorbereid op de omgang in het omgangshuis. Nou de paniek sloeg hier uit, gillen, huilen en nachtmerries, ze waren doodsbang! En nu kan ik ze dat weer opnieuw gaan aandoen.

Niemand gelooft wat er hier nu gebeurt, zelfs mijn advocaat was met stomheid geslagen. Het gaat mij echt bergen met geld kosten, mijn ex daarintegen heeft recht op een advocaat van onvermogen en kan dus eindeloos doorgaan. Maar omdat hij zo onbetrouwbaar is heeft zijn huidige advocaat ons al laten weten dat hij niet meer voor mijn ex zal optreden.
Hij heeft nu dus geen advocaat en krijgt zonder daar iets voor te hoeven doen gewoon nog een kans!

Het lijkt erop dat de rechters hiermee punten willen scoren bij die vaders die nu zoveel in het nieuws zijn, maar er wordt even vergeten dat er ook kinderen worden mishandeld en dat dit soort rechters punten aan het scoren zijn over de ruggetjes van mishandelde kinderen. Dat ze voor dat kapitale salaris zich eerst maar eens gaan verdiepen in het verleden van deze kinderen voordat ze beslissingen maken!

Hier begint dus alles weer van voor af aan, bedankt mevr. de rechter dat u mijn kinderen gebruikt voor u goede naam! En de regering kijkt gewoon de andere kant op!

Waarom schudden deze verhalen Den Haag niet wakker?In mijn ogen is er duidelijk een groot probleem in Nederland. Het ergste is nog dat kinderen hiervan de dupe zijn!

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!