plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Tinca :: dinsdag 7 oktober 2008 :: 15:30 permalink


Hallo,
Ik ben begin negentiger jaren getrouwd, maar het bleek dat mijn ex in opspraak was geweest vanwege aanranding van een meisje. (Ja, gelukkig is hij daar uiteindelijk voor veroordeeld). Ondertussen waren snel na elkaar twee kinderen geboren en de derde kwam. Ik weet het nog als de dag van gisteren: 's woensdags hoorde ik dat ik van de derde zwanger was (niet gepland, maar wat mij betreft van harte welkom) en vrijdag vloog ik door het hele huis. Ik was bont en blauw. Uiteindelijk heb ik het alarmnummer weten te bellen en een huisarts. Het was een vrouw, die pas durfde te komen toen de politie er was. Ik ben toen een weekeinde bij mijn ouders geweest om op adem te komen. Ik ben nog 14 dagen terug geweest naar hem, domme ik, maar ja, je hebt wel twee kinderen.

Toen hij weer begon was de maat was vol en we zijn toen echt van tafel en bed gescheiden na dit huwelijk (meer een Gruwelijk) waar ik eigenlijk continu veel geweld heb meegemaakt.
Een jaar na de geboorte van mijn derde kind is de echtscheiding uitgesproken.
Ik heb destijds aangifte gedaan vanwege al het geweld. Die moed had ik nog wel. Maar tijdens de echtscheiding had hij een andere advocaat dan voor de strafzaak. Dat is meestel wel zo, denk ik, maar de een wist niet van het bestaan van de ander, dus ook niet wat er tijdens het huwelijk was gebeurd. De rechter vloog mij aan omdat vader de kinderen zo lang niet had gezien, maar wist dus mijn drijfveer niet. Toen mijn advocaat dit vertelde, schrok de hele rechtbank, zelfs de advocaat van mijn ex, die duidelijk nergens van wist.

Na de echtscheiding probeerde ik gewoon door te leven, maar na jaren was ineens mijn energie helemaal op. Ik had nergens meer zin in kon niet meer slapen, had flashbacks. Ik kon niet met mijn kinderen mee groeien. Mijn kinderen zijn toen uit huis geplaatst en zitten verspreid over het land. Ik krijg ze maar heel weinig te zien. Mijn ex zien ze al lang niet meer. Begin 2008 heb ik een traumatherapie ondergaan en heb ik eindelijk weer grip op mijn leven.

Wat volgens mij ook heel erg belangrijk is dat mensen om je heen ook eens zeggen dat je het goed doet en niet alleen de dingen zien die niet goed gaan, want in mijn geval komt dat overeen met een pak rammel. Dat wil niet zeggen dat ik niet tegen commentaar kan. Juist wel maar alleen negativiteit is taboe.

Doordat ik uiteindelijk onderdoor ging aan het geweld van mijn ex-man, zijn mijn kinderen niet bij me, maar hoe krijg ik BJZ overtuigd dat ik de zorg van mijn kinderen weer aan kan?
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!