plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Verdrietige moeder, :: zondag 30 november 2008 :: 13:05 permalink


Jeetje wat een herkening hier,

Ik ben moeder van twee kindjes, een jongetje van 8 uit een eerder huwelijk die gelukkig bij me woont en een dochtertje van drie uit mijn tweede huwelijk, zij woont helaas bij haar vader.
De vader waar door ik drie jaar geestelijk en lichaamlijk door ben mishandeld.
Ik moest kiezen tussen twee kwaden, vluchten met beide kinderen ging niet, dan had ik het er niet levend van af gebracht. Ik kon alleen maar mijn zoontje meenemen.

Nadat ik een straat verbod had voor de vader kon ik terug naar mijn woning, daar wilde ik het contact weer terug met mijn dochter, maar daar werd ik 18 weken mee voor de gek gehouden telkens als het bijna zo ver was had de vader weer een smoes waardoor we haar niet zagen!!

Uiteindelijk voor de rechter en die geweldige man besloot dat mijn mooie meisje bij de vader moest blijven. De man die me de hele zwangerschap door heeft mishandeld, van de trap heeft gegooid, me de adem benam omdat de baby dood moest. Ik die het niet waard was een baby van hem te dragen. Dat ook nog in het bijzijn van mijn zoontje.
Hij is hier voor ook berecht maar kreeg door mijn stomme toedoen alleen maar een taakstraf.

Daar kwam de omgangsregeling, ik mocht haar twee keer in de week zien, maar ik mocht nergens met haar naar toe en deed ik dat dan kwam hij er wel weer achter.
Ik was doodsbang, ik heb hier door afstand van haar gedaan wat ik nooit had moeten doen, maar ik trok het niet meer telkens een stukje van mezelf weg te brengen en haar telkens los moest laten. Het gevaar was ook te groot hij kon nog doen met me wat hij wilde zo bang was ik.

Nu twee jaar verder en weer redelijk stabiel zou ik haar weer graag in ons leven willen. Ik droom zulke slechte dromen en de wetenschap dat hij nooit zal veranderen en ook in zijn hudige relatie het geweld gewoon door zal gaan vraag. Help, hoe pak ik dit aan?
reageer


:: esther :: zaterdag 28 juli 2012 :: 18:06

We zijn alweer enkele jaren verder maar ik herken je verhaal. Mij is destijds hetzelfde overkomen. ook ik heb jaren met een man gewoond die mij lichamelijk en geestelijk mishandelde; ik was van een sterke vrouw naar een hoopje ellende gegaan.
Ik heb na het verbreken van de relatie op de PAAZ gezeten en in dagbehandeling bij het GGZ. Mijn zoon heeft al die tijd bij zijn vader gewoond. Nu, 10 jaar later, is mijn zoon gaan praten en heeft dus al die jaren hetzelfde meegemaakt met zijn vader als ik destijds.
Hij werd ook geestelijk en lichamelijk mishandeld. Nu ben ik gelukkig een sterke vrouw en droom er soms van dat ik zo graag had gewild dat ik toen ook zo sterk was en mijn kind nooit bij hem had achtergelaten zodat ik mijn eigen kind had kunnen beschermen tegen deze psychopaat.
Een ding geldt voor iedere moeder: Geef je kind nooit op want er komt een dag van spijt!

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!