plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: jane :: maandag 1 december 2008 :: 16:38 permalink


En ik dacht jaren: zo, mijn ellende is voorbij? (althans je leert ermee leven)

Even in het kort.
Begin 2001 besloot ik weg tegaan bij mijn ex. Situatie werd ondragelijk in verband met geestelijke en lichamelijk geweld.
Heel hoop vol ging ik ervan uit, kids hebben recht op beide ouders. Afijn, vond een huis en ben alleen met de kinderen en wat kleding opnieuw gestart. Vanaf dag één had mijn ex omgang met zijn kinderen en kon hun zien/halen wanneer hij wilde. Een weekend later kwam me ex mijn oudste halen (zoon, 9 jr toen), naar zijn dochters vroeg hij niet (toen 4 en 6jr). Mijn zoon is nooit meer terug gebracht.

Ik heb gelijk alles ingeschakeld, politie, advocaat, RvdK etc. Maanden lang kon mijn ex zijn goddelijke gang gaan, hij kwam gepast en ongepast hier binnen zetten onder het mom van: zo, kan jij je zoon zien en ik zie mijn dochters? Van alles pakte hij aan om mij te bedreigen: dit ging via de telefoon, bij school, op de gekste tijden mij "controleren" dmv. telefoon of ineens hier in de straat staan.
Ondertussen dreigen: ik niks, jij ook niks, ik maak je kapot noem maar op. Heel soms kwam hij zijn dochters halen en al die maanden zag ik mijn zoon van afstand bij het schoolplein.
Ondanks dat er tussendoor meldingen waren gedaan van intimitatie, bedreigingen, huiselijk geweld en aangiftes, kreeg ik juni 2001 te horen wanneer onze eerste zitting zou zijn: eind oktober 2001!

Juli 2001 werden de bedreigingen zo extreem dat ik uit angst en totale machteloosheid, weer zelf de RvdK benaderd heb en ze torpodeerde met faxen en telefoontjes en aangaf: "Willen jullie nu daadwerkelijk wachten tot het echt fout gaat? Die vent bedreigt me echt met de dood en zaken als "als ik denk me zoon terug te krijgen, dan zal hij er wel voor zorgen dat ik hem nooit meer zal zien of krijgen?""
Na 2 weken kwam er een reactie van Rvdk dat er begin oktober zou er een rechtzaak komen omtrent het feit dat de kinderen ondertoezicht gesteld zouden worden.

Verdomme, wie moet er nu hier beschermd worden en wie zouden ze daadwerkelijk ondertoezicht moeten stellen? Kinderen waren/zijn de dupe van een ouder die zijn eigen regels bepaald, niemand die mij/de kinderen beschermd(e).

Vele kennen dit, en ja, als toetje ga je de molen in van RvdK. Je wordt gehoord (verhoort, zo ervaar ik/wij het) Je krijgt nog een berisping van ik (moeders dus) zou oversite op alles reageren, want meneer (vader) is helemaal geen slechte man (hij zou zeer medewerkend zijn?)

Afijn, begin oktober de zitting, niet dus, want meneer kwam niet opdagen. Afijn, eind oktober volgende zitting (betreffende omgangsregeling) meneer kwam weer niet opdagen? Eind december eindelijk een zitting betreffende ondertoezichtstelling. Conclusie: wij, ouders, konden niet communiceren. Mijn ex kreeg de gelegenheid een voorstel te doen, dat deed hij niet want hij had geen problemen.

Ik stelde voor: laten we dan eens met een derde persoon om de tafel gaan zitten, dit kan en mag niet: kinderen hebben recht op beide ouders. Rechter vond goed voorstel dus werd er een plan de campagne opgemaakt en daarvan zouden we schriftelijk van op de hoogte gesteld worden.

Ondertussen liep ook nog de zaak omgangsregeling en die werd naar februari 2002 verschoven. Tijdens de zitting kwam er niks concreets uit, want onze gesprekken waren nog niet opgestart. Ik had ook nog hierover niks gehoord. RvdK zou aanwezig zijn, maar was er ook weer eens niet: gevolg, werd opgeschoven.

Weer na maanden wachten en diverse actie's van mijn advocaat en mijzelf (al de maanden nog steeds mijn oudste niet gezien of gesproken en de meiden maar zelden bij hun pa, die wel zijn goddelijke gang bleef gaan met mij te bedreigen etc.)
Kwam er eind 2002 weer een zitting iin verband met ondertoezichtstelling. Helaas onze gesprekken met een bemiddelaar hadden nog steeds geen plaats gehad en op de vraag van waarom niet, richting RvdK werd er geen duidelijk antwoord gegeven waardoor er dus nu geeist werd door de rechter: aan de slag hiermee dit duurt veel te lang.

Begin 2003 werd ik opgeroepen voor mijn eerste gesprek en zou er ook stapsgewijs omgang komen met mijn oudste onder begeleiding. Mijn gesprek heb ik gehad, mijn zoon nooit gesproken, gesprekken met mijn ex nooit gehad.
In juni 2003 eindelijk weer een zitting, RvdK niet aanwezig, verslag van omgangshuis sloeg volgens de rechter nergens op. Er zat voor mij maar één ding op, omdat ook volgens de rechter al de instanties een steek hadden laten vallen: ik moest maar mijn zoon voor het gerechtslepen en vragen wat hij wilde, aangezien hij op korte termijn inmiddels de 12 jarige leeftijd zou bereiken!

Mijn antwoord hierop was: "Nee, ik ga het probleem niet verschuiven naar mijn kind/kinderen. Kinderen moeten niet onderhanden genomen worden, maar hun pa."
Mijn ex had alles, zelfs omgang met zijn dochters, maar zelf is hij al die jaren daar nalatig in geweest. Ruim 3 jaar vechten, alleen om omgang te krijgen en uit eindelijk toch met legen handen staan?
Dan hebben we het nog niet eens over alimentatie gehad, want al die jaren heb ik zowel voor mezelf, als voor de kinderen nooit alimentatie gehad of is daar over gesproken. Omdat de kinderen volgens alle instanties prioriteit nr.1 was.
De rechter vond mijn besluit heel moedig en heeft voor mijn oudste hier een melding over gedaan in de rapporten.

Ik had gezworen: "Nooit meer deze ellende. Ik moet mijn geduld hebben, zodat mijn zoon ooit zelf komt vragen wat er is gebeurd. Ik wilde onder geen enkele voorwaarden de druk opvoeren richting mijn kinderen, want geloof me, dat hebben ze wel gehad en zo ervaren. Eén ding wist ik zeker: mijn ex zal nooit stoppen.

Mijn ex is nooit gestopt. Het is wel een tijd rustiger geweest nadat hij besefte dat ik de handdoek in de ring had gegooid. Mijn zoon heb ik vanaf eind 2003 heel zelden gezien, Ik wist precies wanneer pa zijn pet goed stond, dan zag of ik hoorde ik me zoon. De omgang met zijn dochters waren/zijn minimaal. In 2005 heb ik voor mijn jongste dochter nog een poging gedaan om daar verbetering in te krijgen (zij mist hem zo en snapt het echt niet) waardoor alle hectiek van vooraf aan begon want volgens hem was het niet haar initiatief maar zat ik erachter.
Hangend en wurgend hebben wij (de meiden en ik) ons er door heen geslagen, altijd heb ik mijn ex op een positieve manier besproken richting de kinderen. De oudste dochter die snapt het en heeft zich erbij neergelegd, maar de jongste kan er helemaal niks mee.

Nu is het 2008 en de geschiedenis herhaald zich weer.
Begin 2007 leerde ik mijn nieuwe vriend kennen (daarvoor steeds alleen geweest). Het ging heel goed en opeens, eind 2007, begon me ex weer, via msn kwam ik erachter dat me ex enorm mijn jongste zat op te stoken samen met zijn huidige vriendin. Dit alles ging steeds meer uit de hand lopen. Ineens mocht de jongste veel vaker komen (voor haar natuurlijk helemaal super), voor mij/ons een drama.

Een tijdje dacht ik, puberteit totdat zij met verhalen en dingen thuis kwam dat ik dacht van: "huh, die wijsheid heb je niet zelf." Gevolg was zij ging zich enorm verzetten tegen mij en mijn huidige vriend (terwijl ze maanden lang helemaal verzot was op hem) en dreigde van: "ik ga bij me pa wonen. "

Afijn dit alles is geescaleerd omdat mijn ex weer via de voordeur zijn gelijk kwam halen (incl. onze zoon, die had hij maar weer eens mee genomen) Ondertussen had ik al 112 gebeld, helaas zoals gewoonlijk zij waren te laat.
Opnieuw krijgen wij met geweld te maken en zonder pardon had mijn ex de jongste meegenomen. Politie arriveerde en kon alleen maar eruit krijgen: me dochter wil ik terug, niet weer. Jullie moeten haar halen, hij heeft niet eens ouderlijkgezag over haar, alleen ik.

Totaal ontredderd/machteloos en constant door mijn gedachten: de geschiedenis herhaalt zich weer. Mijn oudste dochter totaal over haar toeren :"Mam, de geschiedenis herhaald zich weer, krijgen we haar nog wel terug!"
De politie maakte rapport op en zouden met mijn ex contacten. Mij werd geadviseerd even niks te doen gezien de situatie, zij zouden met mij contact opnemen. Uren later belden zij en vroegen heeft u al wat gehoord van uw dochter, nee was mijn antwoord, waarop hun opnieuw contact opnamen met mijn ex. Politie belde terug en vertelde: nu even zo laten, morgen ochtend bellen en verzoeken dat je dochter terug naar huis komt.
Volgende dag zei mijn ex: "Nee, zij komt niet terug, je krijgt haar niet." Gelijk stappen ondernomen en ja, hoor: de geschiedenis herhaalde zich weer, het bekende kastje naar de muur verhaal.

Einde van de 2e dag kon je me ondertussen opvegen en ben op hoge poten naar het politie buro gegaan en heb geeist:"Nu halen jullie mijn dochter." Eindelijk ze werden wakker, jeugdzaken werd erbij gehaald etc. en werd weer naar huis gestuurd met de mededeling wij gaan wel even bemiddelen? Ik wist wel beter.. en ja hoor, was nog niet thuis en kon terug naar het buro om aangifte doen van ontvoering, want me ex verleende geen medewerking.
Op het moment dat ik richting buro was, heeft me ex zich bedacht en had haar alsnog naar het buro gebracht. Blij omdat me dochter terug is nu maar diep ongelukkig want dit hele verhaal krijgt een staart.

Overal is er melding gedaan (opnieuw) Rvk heeft al gereageerd, jeugdzorg??? nog niet gehoord, maar schijnen ook een melding hebben gehad. Advocaat ingeschakeld die is nu alles aan het uitzoeken want het bizarre moet nog komen.
Mijn ex zijn adres is onbekend? Zijn inkomsten, zijn onbekend. Terwijl hij de verzorgende ouder is over onze zoon, waar we wel beide ouderlijkgezag over hebben en Hoe moet ik ooit dit recht zetten, laat staan alimentatie opeisen, want niemand zit erop te wachten dat meneer weer opnieuw explodeert (ik en de kinderen zeker niet)

Ik ben weer terug bij af. Kan heel die molen in, incl. de meiden. Met mijn zoon weet ik niet wat ze daarmee gaan doen en ja, ondanks alles ik laat me dochters nog steeds vrij in hun beslissing of ze nu wel of niet naar hun pa gaan, omdat ik vind dat zij recht hebben op beide ouders. Diep in mijn hart zeg ik, van mij hoef het niet meer, hij verdient jullie niet eens maar die beslissing is niet aan mij.
Mijn ex doet alles over de rug van de kinderen en als hij het daar niet mee wint dan pakt hij mij, geestelijk en lichamelijk.

Met angst in mijn hart denk ik: "Hoe gaat dit verder, hoever wordt dit opnieuw uitgespeeld!" Ondertussen loop ik met de kinderen bij een maatschappelijk werker. Rust hebben we weer een beetje maar ja, de molen draait nog niet op volle toeren.
En het onveilige gevoel is weer in alle hevigheid aanwezig.

Poeh... dit was mijn verhaal, staart volgt nog.
Eén ding hoop ik oprecht (waarschijnlijk tegen beter weten in) dat er daadwerkelijk dingen veranderd zijn sinds 2001.

Oja, heb één grote vraag... in hoe verre ben je verplicht om met jeugdzorg in zee te gaan? De advocaat adviseert overal je medewerking aan verlenen, ik ben daar nog niet gevoelsmatig overuit. Ik vind de RvdK al verschrikkelijk. Hoe kan ik me wapenen hierin zodat ik wel met beide voeten op de grond kan blijven staan want verzuipen wil ik echt niet meer. Tips zijn van harte welkom.
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!