plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: janna :: maandag 8 december 2008 :: 22:30 permalink


We leven in een rare wereld: de wetten veranderen ze zo maar, zonder ook maar naar een situatie te kijken.
Hoe kun je een kind naar iemand toesturen, wetende dat diegene het kind jaren heeft mishandeld? Dan moeten kinderen dus naar iemand toe die hun geestelijk en lichamelijk vernield heeft. Maar het kan ook anders hoor.

Zelf ben ik jaren door mijn ex mishandeld, zelfs in mijn zwangerschap. Dat ging zo jaren door: mijn kinderen die gierend de straat op liepen, omdat mama weer eens door de kamer werd geslagen of de hele huisraad werd vernield. Na 8 jaar durfde ik eindelijk uit het huwelijk te stappen, maar 4 jaar lang ging ik weer steeds terug, dus het duurde 13 jaar met elkaar.

Mijn ex-man was eerder getrouwd geweest en ik geloofde die verhalen die deze vrouw vertelde nooit. IK heb het dus zelf ondervonden dat het wel waar was, helaas.
Uit dit huwelijk had mijn ex ook een kind. Na de scheiding heeft hij nooit weer naar haar om gekeken. Aangezien hij met onze kinderen langer omgang had, denk je dus dat hij met hun een band heeft.

Ik heb mijn ex vergeven en wilde ondanks wat er tussen ons was gebeurd, de kinderen hun vader niet ontnemen. Maar het contact moest telkens van mijn kant komen, ik moest smeken of hij de kinderen ophaalde. Dat hun vader zo weinig belangstelling voor hen toonde, heeft de kinderen zoveel verdriet gedaan en nog steeds. Daarom heb ik zo gevochten voor contact tussen hen en de vader. Ik schreef en belde waarom hij de kinderen niet op kwam zoeken, soms ons huis voorbij reed, naar een kennis in de buurt toeging en niet eens ff naar de kinderen toe kwam. De kinderen waren behoorlijk beschadigd, omdat ze dachten dat het aan hen lag en ik heb toen hulp voor ze gezocht.

De hulpinstanties hebben mijn ex gevraagd mee te werken, maar ook die kregen een deksel voor hun neus. Tuurlijk wilde hij het beste voor zijn kinderen en hield hij van ze, maar ja, liefde liet hij niet zien. Geestelijk gingen de kinderen er aan onderdoor. Dus besloten we het contact te verbreken en de kinderen aan het idee te laten wennen, dat het voor hun beter was leren omgaan dat vader niks met hun wil. Dan ga je naar de rechtbank om volledige voogdij aan te vragen, want we hadden gezamenlijk gezag en zonder mijn ex zijn toestemming kon ik niets beginnen, wat hulp aan gaat. Telkens moest ik via de advocaat dwingen om een handtekening, want beide ouders moesten tekenen voor hulp.

Weken liet hij niets horen van hem, maar toen we voor de rechtbank moesten was hij er in eens. En ja, mijn ex deed hun geloven dat hij voor de kinderen er wilde zijn en van ze hield. Hij zei nog dat hij juist niet eens op de hoogte was gehouden hoe het ging met de kinderen. Dat terwijl de rechter het bewijs van de hulpinstanties voor de neus had liggen, dat vader totaal niet mee werkte. Mijn kind moest twee maanden wachten op hulp omdat mijn ex niet had getekend en zij niets mochten doen. Een week voor de rechtbank tekende hij pas.

Ik kreeg niet de volledige voogdij over de kinderen, want beide ouders behoren het gezag over de kinderen te hebben was de uitspraak. Wel werd er door de rechter vastgesteld, dat de vader behoorde mee te werken aan het herstel van zijn kinderen. We waren de rechtbank nog niet uit en de vader verdween met de noorderzon en heeft tot op heden niets meer van zich laten horen. En dan lees je nu dat zo'n wet er door is en dat een kind ook naar een vader moet ook al is er geweld gepleegd. Daar waar een kind zijn vader zo hard nodig heeft, maar vader niets van zijn kinderen wil weten, dat mag zomaar. En een kind die niets van zijn vader wil weten, omdat die hem mishandeld heeft, daar sturen ze zo'n kind naar toe. Als je dan als moeder zo'n vader uit het gezag wil hebben, kan het niet. Dus je mag je kind geestelijk en lichamelijk gewoon mishandelen, want vader heeft recht op zijn kinderen, zegt de wet blijkbaar.

Een vader die zijn kinderen mishandeld of totaal geen enkele liefde en belangstelling heeft moet uit het ouderlijk gezag worden gezet: zo'n wet moet er komen. Als een vader of moeder goed is voor zijn of haar kind, vind ik dat hij of zij de kinderen ook behoort te zien. Maar laten die meneertjes in hun pakkie, die dit hebben er door geduwd maar eens wakker worden. Ik heb nooit de bezoekregeling tegen gewerkt, er juist voor gevochten. Maar mijn kinderen hebben een vader die niets van hen wil weten en daar mag hij wel gezag over hebben. Dubbel is dit.
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!