plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: bo :: zondag 22 februari 2009 :: 19:44 permalink


In 1988 trouwde ik met een gescheiden man, vader van twee kinderen die geen contact meer met hem wilden.

Ik raakte zwanger van een eerste kind en, na een lang verblijf in het ziekenhuis, van mijn tweede kind. Kort na mijn thuiskomst veranderde mijn wereld in een hel. Mijn ex had nauwelijks interesse in de baby, vond ineens dat het kind er alleen maar gekomen was omdat ik had doorgedramd. Scheldend en tierend briesde hij door het huis, ik deed niets goed, hij had zelfs commentaar op mijn bevalling waar hij nauwelijks aandacht voor had gehad. Daarop werden bloempotten dwars door het glas van de voordeur naar mij en de kinderen toe geslingerd, terwijl ik de baby op de arm had en het andere kind aan de han.

Ik schaamde mijzelf diep, wilde weg uit die hel maar wist niet hoe. Ik heb lang de schuld bij mijzelf gezocht; hij verklaarde mij keer op keer voor gek. Ik ben tot het uiterste gegaan, ik geef niet snel op, maar na jaren van geestelijke en tenslotte lichamelijke mishandeling, ben ik in 2002 vertrokken uit de echtelijke woning, die ik helaas inmiddels op beider naam had laten stellen. Het was een van zijn eisen, waardoor ik moest bewijzen of ik wel echt van hem hield.

Ik ben vertrokken met wat persoonlijke spulletjes, heb mijn kinderen in veiligheid gebracht, heb de huisarts en een advocaat bezocht. In vijf rechtszittingen heb ik wat spullen toegewezen gekregen en na anderhalf jaar was de scheiding rond, vele tienduizenden euro's armer.
Mijn ex wilde alles, het huis, de kinderen, spaargeld etc. en wilde mij als psychisch volledig gestoord wegzetten. Vele malen heb ik mezelf moeten verdedigen tegen ongelofelijke beschuldigingen. Wat mij het meest geraakt heeft dat deze man overal geroepen heeft dat uitgerekend ik mijn eigen kinderen voortdurend mishandeld zou hebben.

Na opgelegde mediation en RvK kreeg ik niet het een- oudergezag; de kinderen werden in de laatste zitting aan mij toegewezen, maar ik moest wel meewerken aan een omgangsregeling. Er volgde een kinderverhoor waarin mijn oudste zoon aangegeven heeft veel moeite te hebben om naar het "oude huis" te gaan. Mijn jongste, toen 9, heeft persoonlijke briefje aan de rechter geschreven, maar werd afgedaan als beinvloeding door een rancuneuze moeder.

Nimmer is gekeken naar mijn reden van vertrek, huiselijk geweld werd terzijde geschoven en de angst dat ik mijn kinderen zou verliezen was groot. Na de laatste rechtszitting verklaarde mijn ex mij nooit met rust te zullen laten, totdat hij mij kapot zou hebben. Tegen alle verdrukking in, heb ik kans gezien op met vrijwel niets een thuis te creeeren voor mijn gezin. Volgzaam als ik ben liet ik mijn kinderen (volgens de gerechtelijke uitspraak) naar mijn ex gaan. De jongste kreeg nachtmerries, de oudste werd steeds meer onhandelbaar, deed het slecht op school, volop problemen.

Ik heb hulpverlening gezocht waarbij alle voormalig gezinsleden betrokken waren.
Mijn ex kreeg het voor elkaar dat ook zijn rekeningen naar mij werden gestuurd; ik was immers de grote schuldige. Ik heb geweigerd om zijn deel te betalen, maar de psychologe staakte daarop de behandeling voor mijn oudste zoon.

Mijn oudste zoon kwam steeds verder van mij af te staan. Ik communiceerde met mijn ex alleen maar per brief, na mijn ervaringen wilde ik niets meer van mijn privacy prijsgeven. In totaal heb ik na de scheiding 4 keer het LBIO vanwege het niet betalen van kinderalimentatie in moeten schakelen en even zoveel mijn advocaat.

Na de middelbare school ging mijn oudste naar het HBO. Hij had weinig interesse voor
een vervolgopleiding, stimulans van mijn kant werd totaal genegeerd.
Mijn zoon had nergens zin in. Hij weigerde aan mijn ex de "gegevens vader" te vragen, die had aangekondigd niet te willen bijdragen aan zijn studie. Ik heb er persoonlijk op alle gebied voor gezorgd dat mijn zoon in september kon starten met zijn opleiding.

Na een verblijf in de zomervakantie bij vader komt mijn kind uitermate opgefokt terug, hij is gevaarlijk opstandig en kondigt aan niet naar de introductie van zijn nieuwe opleiding te gaan. Of hij ooit gegaan is, is nog steeds de vraag. Een weekend later " verdwijnt" mijn zoon en komt alleen nog zijn spullen halen; hij wil rust; hij gaat een paar weken logeren bij mijn ex. Na heel veel strijd te hebben gehad houd ik hem niet tegen omhels hem en zeg dat ik hoop dat hij tot rust komt.

Begin oktober belt mijn zoon of hij langs mag komen en natuurlijk stem ik daarmee in. Mijn jongste waarschuwt mij dat dit geen gezellig bezoek zal zijn. Mijn oudste komt uiterst agressief bij mij binnen; ik mag niets zeggen alleen maar luisteren. Hij is gestopt met zijn opleiding. Twee weken later verneem ik via mijn ziektekostenverzekeraar dat mijn zoon niet meer bij mij verzekerd kan zijn, omdat hij "verhuisd" zou zijn.

Verder krijg ik de automatische overschrijving van de spaarrekening van mijn zoon teruggestort, want de rekening is opgeheven. Als klapper op de vuurpijl krijg ik een brief vol beschuldigingen van mijn ex, inclusief een schadeclaim. Ik heb wederom de hulp van mijn advocaat in moeten schakelen.

Intussen schreef de advocaat van mijn ex weer brieven met de meest valse beschuldigingen waarvan ik "diefstal van mijn eigen kind" (notabene mijn eigen spaargeld) en "kindermishandeling" als zeer vernederend heb ervaren.

Ik heb geprobeerd ondanks alle ellende het contact met mijn zoon te behouden.
Ik heb ondanks alle beschuldigingen Sinterklaas met hem gevierd en zelfs zijn 18e verjaardag. Mijn zoon voert verder haast niets uit, hij heeft geen zin om te werken of te onderzoeken welke opleiding wel bij hem past.

In mei 2008 zie ik hem voor het laatst op een familiefeest, daarna wordt het stil, ijzig stil. In november schrijf ik een mail met daarin mijn moedergevoelens. Het verdriet is immens. De jongste wil niet meer naar mijn ex te gaan; vervolgens weigert mijn ex (wederom) zijn alimentatie te betalen en zelfs zijn verjaardag wordt vergeten.

Begin december ontvang ik een brief van de advocaat van mijn oudste zoon, weer vol beschuldigingen, niets ontziend. Wederom moet ik mijn advocaat raadplegen, want de dreiging met gerechtelijke maatregelen wordt alvast maar genoemd.
Mijn zoon heeft geld nodig en ik heb zijn leven verpest, dat is de strekking.
Tussen de regels door lees ik de woorden van mijn ex, die mijn zoon voor het karretje spant, zodat hij gratis kan procederen.
Mijn ex schrijft zelf naar mijn advocaat: "Zij heeft van dit kind een wrak gemaakt, hij zal nooit meer normaal kunnen functioneren, moet zij daar niet voor bloeden?"

Op vragen die ik stel als: Hoe gaat het met mijn zoon, volgt hij een opleiding, wat zijn zijn resultaten, hoe is zijn studiefinanciering opgebouwd, wat is de bijdrage van vader? beroept men zich op zwijgrecht. Ik word overal verantwoordelijk voor gesteld; enerzijds als de moeder die haar kinderen zou mishandelen, anderzijds als degene die als enige financieel verantwoordelijk is voor beide kinderen.

De advocaatkosten reizen de pan uit, met mijn baan als docent (waarbij ik met kinderen werk met ernstige gedrags- en leerproblemen), kan ik niet rekenen op rechtsbijstand. Als mijn spaargeld gaat er aan.

Hoe kan ik dit stoppen? Ik maak mijzelf ernstige zorgen over mijn oudste zoon; hij zou wederom na een paar weken met een nieuwe studie zijn gestopt en vult zijn dagen achter de PC. Over een paar weken wordt hij 19 jaar!
Ik ben mijn kind kwijtgeraakt aan een man die niets schuwt om mij kapot te maken.
Ik moet mijzelf binnenkort verantwoorden binnen de rechtbank over alle geuite beschuldigingen. Hoe kan ik dit stoppen?
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!