plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Vlinder :: donderdag 16 april 2009 :: 09:58 permalink


Help me alsjeblieft! Ik weet het allemaal niet meer.

Al bijna 3 jaar ben ik gescheiden, na een huwelijk met huiselijk geweld. Mijn dochtertje van nu 4 en een half, deed het allemaal super, er was een goede omgangsregeling.
Natuurlijk was er weleens iets met de regeling, of alimentatie, maar over het algemeen ging het allemaal goed.
Wat mij indertijd wel opviel was dat mijn dochtertje steeds terugkwam met een rood plassertje en ze wilde echt nooit verschoond worden. Aan het einde van de week was haar huidje weer helemaal gaaf, maar ja, ze moest weer mee. Ik dacht dat ze niet genoeg verschoond werd.
Ook zijn er zo'n twee jaar geleden twee sneetjes op haar schaamlipjes te zien geweest. Het bloedde en leken wel kattenkrabjes, maar ze liepen gelijk aan elkaar. Ik ben toen met haar naar de huisarts geweest en die vond het allemaal erg vreemd. Hij heeft toen een melding gedaan bij het Amk. Deze zijn bij mij geweest en bij mijn ex. Conclusie: misschien is het beter als dochter bij vader gaat wonen. Euh..sorry? Waarom? Omdat hij een vriendin had/heeft met een parttime baan, een eensgezinswoning en ouder is.
Ik ben jong, werkte fulltime en zat middenin een verbouwing. Nou, gepraat als brugman en uiteindelijk sloot het Amk het dossier zonder iets gedaan te hebben.

Oktober 2008: mijn dochterje is inmiddels 4, gaat naar school en alles gaat zijn gangetje. Mijn "nieuwe" vriend en ik wonen inmiddels samen en ook hij doet het allemaal super. Eindelijk, eindelijk heb ik nu een gezin zoals ik altijd wilde, zonder geweld.
Op de vrijdag dat mijn dochter naar mijn ex ging had ik nog een heel raar gevoel, ik wilde haar ophalen, maar ja, geen gegronde reden. Mijn dochter komt van een weekend bij haar vader thuis en hij en ik kletsen nog even over hoe het was. Zijn vriendin is het hele weekend weggeweest vertelde hij nog en oja, mijn kindje heeft meerdere keren in bed geplast (vreemd bij mij was ze toen al bijna een jaar dag en nacht zindelijk).

Als mijn ex weg is gaat de kleine meid op de bank zitten en begint heel erg hard te huilen. Ik ga bij haar zitten en vraag aan haar wat er is. Papa heeft aan mijn plassertje gezeten, zegt ze. Ik vroeg haar nog: "o deed hij er creme op?" Gezien de luieruitslag van vroeger en dat ze zo vaak ik bed heeft geplast, niet zo'n heel rare vraag.

Nee, hij deed zo. Ze deed het voor, letterlijk met haar vingertjes erin... Mijn wereld stortte op dat moment volledig in.
Ik heb mijn vriend gebeld (die was aan het werk) en mijn ouders, zij wonen dichtbij. Mijn ouders zijn meteen gekomen, ook tegen hen heeft mijn kleine meid het een en ander verteld. Politie meteen gebeld en het ziekenhuis, we konden meteen komen. Ondertussen arriveert mijn vriend en gaan mijn moeder en ik naar het ziekenhuis.
Daar is niks te zien, alleen dat het rood is: geen bewijs dus.

Politie zat toen al bij mij thuis en ik heb hen in het kort verteld wat er gebeurd is. De volgende dag zou ik aangifte doen. Dat heb ik inderdaad gedaan, ik heb van 14.30 uur tot 22.30 uur op het bureau gezeten. Daar heb ik ze ook verteld dat mijn ex vuurwapens heeft (heb ze ooit op mijn hoofd gehad). Efin, de dag erna is mijn ex opgepakt en zijn de wapens inderdaad gevonden.
Acht dagen (!!!) na het gebeurde werd mijn dochter verhoord, in een studio. Ik kreeg maar niks te horen verder en mijn ex is vrijgelaten.
We zijn verhuisd, wegens de veiligheid (hij postte nogal graag voor mijn deur, maar is een winkelstraat dus kon er niks tegen gedaan worden), maar ook wegens de financien.

Mijn dochter liet er steeds meer over los, ze uitte het heel goed. Ze is helaas onzindelijk geworden en heeft bijna een half jaar niet geslapen, ja 2/3 uurtjes per nacht. Ik dus ook. Haar emoties zijn erg heftig, extreem gewoon. Door dit alles ben ik de ziektewet ingegaan, ik heb een posttraumatische stressyndroom. Maar ik moet sterk blijven.
Jeugdzorg heeft ons vanaf het begin niet goed begeleid en heeft inmiddels het dossier gesloten: mijn vriend en ik doen het zo goed met de kleine.

Terwijl ik dit nu schrijf is de zaak geseponeerd, te weinig bewijs. Mijn kindje heeft tijdens het studioverhoor niks gezegd. Dat ze een weekje bij een vriendin is geweest en daar nog heftigere uitspraken heeft gedaan zegt natuurlijk niks, ook al staat het zwart op wit; dat mijn dochter het na een half jaar (niet bij haar vader geweest te zijn) eindelijk weer goed doet ook niet; dat zelfs de "symptomen" het uitwijzen zegt ook niks.

Nee, het ging om het studioverhoor dat 8 dagen te laat kwam. Zelfs al had ze wat losgelaten dan was het nog een verloren zaak, ik had haar in die week kunnen beinvloeden. Ook werd er gesuggereerd dat ik het zelfs verzonnen zou kunnen hebben. Maar waarom zou ik dat doen, mijn hele leven op zijn kop zetten om haar bij me te houden? Ik zie die reden niet. Alles ging juist zo goed daarvoor.

Nu moet ze weer naar haar vader ieder weekend, maar ik laat dat niet toe. Er is al gedreigd met dwangsommen en ook met uitzetting van de ouderlijke macht. Dat mag dan weer wel. Omdat ik mijn kind bescherm.
Ik verwacht mijn ex aan de deur, justitie heeft doodleuk mijn adres doorgegeven. De schoften. Ook wist hij eerder van het voornemen sepot dan wij. Maar dat mag allemaal maar.

Ik weet het niet meer, wat kan ik nog doen? Ik ben op, moegestreden. na 7 jaar ellende weet ik me geen raad meer. Alsjeblieft help me! Alsjeblieft, ik ben ten einde raad!
reageer


:: maantje :: donderdag 23 april 2009 :: 11:57

Wat heftig om jou verhaal te lezen, omdat ik zoveel herken: de frustratie dat je als alleenstaande moeder door geen enkele instantie gesteund wordt en inderdaad de daders, daar is alles voor geregeld!
Absurd gewoon. Bij de recherche zeiden ze tegen mij: "Als het kalf verdronken is delft men de put." Ik vind dit niet kloppen: al die beschadigde kinderen kosten de overheid miljarden, omdat ze later door hun trauma een moeilijk tijd zullen krijgen en een groot risicio lopen voor psychische problemen, waardoor ze minder makkelijk een plek in de maatschappij vinden!

Waarom kan de oplossing niet heel simpel gevonden worden in een permanente begeleide bezoeksregeling: de kinderen kunnen de vader zien, moeder weet zeker dat er niets gebeurt en het kind wordt zeker niet beschadigd.
Als er zoveel symptomen zijn, dan kan men toch niet de kop in de grond steken.

Wie neemt de verantwoording om de kinderen te beschermen?

Ik hoop dat wij moeders wat kunnen doen en ik wens je veel kracht toe!

groetjes maantje

:: Vlinder :: donderdag 23 april 2009 :: 17:53

Hallo Maantje,

Inderdaad wie beschermt de kinderen?
Maar het wordt allemaal in de doofpot gestopt.

Ik heb zojuist een brief van de advocaat van mijn ex gekregen: hij wil de volledige voogdij. "Hoofdverblijfplaats van ... is beter bij vader, deze kan een stabiele thuissituatie geven, een partner waarmee ... het goed kan vinden en heeft een vast inkomen".

Door ZIJN schuld heb ik een 4-jarig kind bij elkaar moeten rapen! Door ZIJN schuld zit ik nu in de ziektewet en een posttraumatischstressyndroom (zoooo'n mooi woord voor galgje). Door ZIJN schuld zitten wij nu in de ellende, en wat krijg ik ervoor terug? Nog meer ellende. Ik weet het echt niet meer, het is teveel in te korte tijd.

Ik kom er niet onderuit, geen instantie die ons helpt. Dus moet ze erheen...Maar laat mij maar zitten dan.

:: Vlinder :: vrijdag 15 mei 2009 :: 09:51

Update:

Mijn dochter mag niet behandeld worden.

De intake is goed gegaan, men heeft ook bevestigd (aan de telefoon, ben nu bezig om het zwart op wit te krijgen) dat ze wel degelijk hulp nodig heeft.
Alleen - en nu komt het -, haar vader - je weet wel die haar dit allemaal heeft aangedaan - moet toestemming geven! Hoezo bureaucratie?

Ik ben nu bezig om alles zwart op wit te krijgen en dan alsnog toestemming te vragen. Het is toch van de zotte? Hij heeft haar misbruikt, zij moet daarvoor in therapie en wij moeten toestemming vragen. Lekker in het belang van het kind.
Ja, heel hard, maar we gaan door.

Over een paar weken heb ik een rechtzaak, ik kan elk moment gedagvaard worden. Mijn ex heeft de voogdij aangevraagd over mijn meisje en wil anders zijn omgangsregeleing terug. Nu weet ik wel dat hij weinig kans maakt op voogdij, maar ik vertrouw niet meer zo op justitie. Ze hebben ook maar zo alles geseponeerd, misbruik (hoewel alle tekenen er zijn, alleen het studioverhoor ging mis), wapens.

Dus ik vertrouw het niet meer zo. We zullen het meemaken. Doodeng allemaal.
Gelukkig heb ik mijn vechtlust nog en ga ik door tot het bittere einde!

:: Vlinder :: dinsdag 9 juni 2009 :: 12:30

Update...

Ik ben er helemaal klaar mee, ik ben op, ik kan niet meer. Gisteren hebben we de rechtzaak gehad over de omgangsregeling. Zaterdag moet mijn dochter "gewoon" weer naar mijn ex toe. ZONDER toezicht. Ook moeten mijn ex en ik gaan praten met elkaar onder toezicht van een derde. Dit is afgesproken via de rechter. Net belde mijn ex om te zeggen dat hij niet wil praten, dus nu dit weer. Ik dien mij wel aan de afspraken te houden, maar hij schijnbaar niet.

Ik werd daar echt gewoon neergezet als de gefrustreerde ex. En liegen dat hij deed: ja ik heb meerdere malen contact gezocht met de moeder van mijn kind (echtniet, nog geen mailtje, telefoontje, smsje, langskomen helemaal niks!) en ik heb meerdere malen contact opgenomen met de school van mijn dochter en die zeggen dat ze niks mogen zeggen. Dat komt allemaal door haar!

Nou ook niet dus, de school geeft alleen geen informatie via de telefoon, als hij zou langskomen zou hij van harte welkom zijn om een oudergesprek te krijgen. Maar hij heeft een keer gebeld naar de school om te vragen of zijn kind er nog op zat. meer niet! Niet gevraagd hoe het met haar gaat oid. Ik ben er uiteraard wel tegen in gegaan daar in die rechtzaal, maar het werd echt een wellus-nietus verhaal en hij werd in zijn gelijk gesteld.

Mijn dochter wil weer graag naar haar vader toe, ook dat doet pijn. Maar het is en blijft een kindje van 4 die ook loyaal is naar haar vader. En dat kan ik haar niet kwalijk nemen. Het jammere van dit verhaal is dat zij gewoon niet leuk thuis gaat komen (dreinend, huilend, je weet wel). Ik mag weer de scherven gaan rapen en plakken.

Ik weet het nu even niet meer...

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!