plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: C :: donderdag 15 oktober 2009 :: 22:51 permalink


Hallo allemaal,

Wat een verhalen, pff...
Ik ben met mijn ex nu 2 jaar uit elkaar. Samen hebben we een zoontje. Hij heeft hem nog nooit gezien. Toen ik nog iets met hem had was hij erg agressief. Sloeg me en dreigde me. Ik was in die tijd echt heel bang, bang dat ik iets verkeerds deed om weer klappen te krijgen. Zijn ouders vonden het de normaalste zaak. Natuurlijk hielden ze hem een hand boven het hoofd.

Tijdens de zwangerschap kwam ik erachter dat hij een strafblad had en nog steeds bezig hield met bepaalde zaken, waar ik opeens ook bij werd betrokken.

Op een avond hadden we flinke ruzie omdat ik weg bij hem wou, maar hij liet me niet gaan. Hij trapte me in de buik waardoor ik een dreigende miskraam had.
Toen heeft hij gedaan als of zijn neus bloedde. Toen de ambulance kwam heeft hij gezegd dat ik een miskraam kreeg en dat hij niet wist hoe het kwam. Ik wou het vertellen hoe het kwam, maar ik durfde niet, bang voor het vervolg, voor wat mijn ex zou doen. In die tijd was ik echt overspannen. Ik wist me echt geen houding meer te geven. Ik leefde in een film waar geen einde aan kwam.

Aan mijn eigen ouders durfde ik het ook niet te vertellen. Dagen gingen voorbij en het werd echt steeds erger. Zijn ouders hielden me ook nog onder druk met allerlei gedreig. Het lukte hun ook nog om tussen mij en me ouders te komen en ik was helemaal bij af.
Ik dacht echt dat ik daar nooit meer uit zou komen.

Je kan je echt niet voor stellen wat voor mensen dat zijn. Door zielig te doen en mensen te manipuleren kregen hun altijd hun zin en zag niemand hun aan voor zo iets, maar bij de politie waren ze bekend. Op een dag nam de vader van mijn ex mijn ID & bankpas mee omdat hij wist dat daar geld op zat.
Mijn ex zei dat ik aangifte daarover moest doen, maar ik moest mijn mond houden over wat hij met mij deed. Hij (en zijn ouders) dachten echt: ze is te bang om het te vertellen.

Dat was ik ook maar ik moest daar weg, om mijn kind een normaal leven te geven.
Eenmaal op het politie buro vertelde ik over de diefstal, maar automatisch zei ik toch wat mijn ex deed. Heel verward allemaal, maar ik wou dat iemand me hielp! De agent vond het een vreemd verhaal (logisch als ik mijn hart luchtte)
Het voelde goed tot ik het helemaal had verteld. De agent, samen met een andere agent, zijn toen met mij naar huis gegaan
Ik was bang wat er zou komen.

Eenmaal binnen, wist zijn moeder dat ik meer had verteld en begon opeens hard te huilen en paniekerig te doen. Toen moest ik naar boven toe. De moeder vertelde een ander verhaal over haar en haar man en mijn verhaal werd aan de kant gezet.
Toen heb ik echt het vertrouwen in de politie kwijt geraakt en ik viel weer in een donker gat. Bang en eenzaam.

Toen eenmaal de politie weg was kreeg ik ruzie met mijn ex over of ik iets meer had vertelde. Ik zei van niet, maar hij geloofde het niet en sloeg me. Ik zocht toch weer een uitweg om naar mijn moeder toe te gaan. Eindelijk, na een paar dagen ging ik naar mijn moeder, maar mijn ex ging mee. Onderweg was hij me aan het dreigen dat als ik iets vertellen ik mijn eigen graf zou graven.
Maar mijn ouders waren niet dom en zagen aan mij dat ik op was. Er viel echt een last van me schouders af, ik moest gewoon plannen maken om van hem af te komen en dat is gelukt.

De afgelopen 2 jaar bleef hij dreigen om zijn zoon te zien, maar ik wil niet dat mijn zoon iets te maken krijgt met hem. Om helemaal van hem te komen is mijn laatste keus de rechter. Hij heeft een advocaat in de hand genomen en nu heb ik een brief gekregen dat hij me voor de rechter sleept voor een omgangsregeling!

Nu is mijn vraag: heeft iemand bijna hetzelfde mee gemaakt en weet mij raad te geven,
want ik ben op. Ik durf hem niet onder ogen te komen en ben zo bang dat hij zijn zin krijgt om mijn zoon te zien!


Mvg
C.
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!