plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Woudfee :: donderdag 22 oktober 2009 :: 17:08 permalink


Hallo lieve moeders,

Het is mijn droom om met mijn drie kinderen over het strand te wandelen. Wij lachen en laten al die trauma's die ons zijn overkomen achter ons en denken aan mooie tijden die in de toekomst liggen.

Ik heb misbruik ervaren van mensen om mij heen en ook van de hulpverlening. Ik dacht je de hulpverlening kon vertrouwen, maar ook deze blijkt zich tegen je tekeren. Ik weet niets van vrouwenopvang, ik weet niet zeker of dat kan helpen, hoop het wel.

Mijn ex-man heeft mij zeer serieus met de dood bedreigd. Ik wil mijn kinderen beschermen tegen zijn geweld. Dit wordt tegen mij gebruikt.

Waarom zet een vader de kinderen tegen de moeder op? Waarom ontvoert hij hen en maakt mij daarmee kapot? Ik heb nog amper vertrouwen in mensen. Zo wordt de wereld wel een kleine plek. Een liefdevol woord van mijn kinderen, dat is mijn grootste wens.

Graag wil ik een veilig plek hebben, waar ik gehoord word als liefdevolle moeder in nood. Ik wil erop kunnen bouwen, dat de gerechtigheid zal winnen. Als mijn ex in therapie gaat dan hebben mijn kinderen en ik een toekomst.

Wie kan mij een beetje steun geven, zodat ik niet opgeef en ergens terecht kom in de rare wereld van de hulpverlening, die door mijn ex volledig wordt gemanipuleerd?

Veel liefde en alvast bedankt.
reageer


:: Adriana :: maandag 22 februari 2010 :: 13:28

Hallo Woudfee, en alle andere dappere moeders.
Ik werd erg geëmotioneerd van jouw eerste zin. Ook ik koester deze droom... heel stiekem... in het geheim, en de laatste tijd durf ik deze niet meer te dromen. Het doet zo'n pijn om te wensen dat je een normaal leven zonder stress en angst mag leiden, en dat je kinderen het goed mogen hebben, gewoon lekker onbezonnen, ontspannen lachen, zonder dat zwaard van Damocles boven je hoofd.

Ik wens je toe dat je mag blijven dromen, want dit leven met dít prachtige kind, is maar één keer.

Het allerbelangrijkste is dat onze kinderen genieten van hun jeugd en oh, wat droom ik van die heerlijke alledaagse problemen die andere gezinnen hebben, zoals je druk maken over naar welke school je kind moet gaan en zo. Wat verlang ik naar een normal leven, met al zijn ditjes en datjes en normale overzienbare probleempjes.

Ik wil geen dure auto, ik wil geen koopwoning, ik wil geen perfecte gezondheid, nee geef mij zelfs maar een ernstige ziekte... allesbehalve dit: gedwongen worden je kind uit te leveren aan degene die haar wil kan en zal mishandelen.

Had je een ernstige ziekte gehad, dan werd je tenminste nog serieus genomen. Maar wij, moeders die maar één wens hebben: een prettig, veilig en gezond leven voor hun kind, worden niet serieus gehoord. En kinderen, die óók rechten hebben, worden geschonden in hun recht op liefde, gezondheid, veiligheid en een goede ontwikkeling.

Dit alles: onze rechten en die van kinderen, worden volledig overstemd door de rechten van slechts één persoon. Een man die vader wordt genoemd. Maar "papa" is geen aanspreektitel. Het is iets wat je voelt, doet en waarmaakt voor je kind, het zijn de verantwoordelijkheden die je draagt als vader, waarbij de welzijn van het kind voorop staat. Zo iemand, en niet een man waar je een keer sex mee hebt gehad en die verder geen enkele vaderlijke verantwoordelijkheid heeft genomen... is een vader.

Hoe komt justitie erbij om de rechten van een moeder en kind ondergeschikt te maken aan de eisen die één man claimt? Ik weiger me erbij neer te leggen dat dit juist is en dat dit de manier is, waarop het moet gaan.

Ik heb al reacties ontvangen van moeders en wil jullie nogmaals mijn email adres kenbaar maken: adrianawijs@gmail.com. Samen staan we sterker. In dit land luisteren ze niet naar de liefste, de eerlijkste en oprechtste... maar alleen naar instellingen en grote collectieven. Gaan we samen een poging doen om gehoord te worden en zichtbaar gemaakt te worden? Ik ben ook niet te trots om te smeken: Laat aub wat horen, please.

Uit liefde voor alle kinderen, zij verdienen het om in onschuld op te groeien en beschermd te worden tegen geestelijke manipulaties en geweld.

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!