plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Elisabeth :: donderdag 13 september 2007 :: 12:22 permalink


In ons huidige systeem heeft een kind een stem, die in veel gevallen schreeuwt, maar toch niet wordt gehoord; niet door de ouder die onrust bij het kind veroorzaakt, maar ook niet door de rechter die deze ouder blijkbaar niet ter verantwoording kan roepen, anders dan door een omgangsregeling stop te zetten. Ik moet als moeder in deze de stem van mijn dochter zijn.

Ik ben inmiddels bijna vier jaar gescheiden en heb samen met mijn ex-partner 2 kinderen in de leeftijden van vijf en elf jaar oud. Sinds 2 en half jaar zijn er problemen met vader betreffende de communicatie van hem naar de kinderen en tussen ons beiden. Met vele vervelende gevolgen voor alle partijen. Mijn oudste dochter heeft veel problemen ten aanzien van haar vader en wil door alles wat er in de afgelopen maanden is gebeurd, nu echt niet meer naar vader.

Doordat er zoveel is gebeurd kan ik het ook niet meer opnemen voor vader en kan er (wil ik mij ten minste proberen te houden aan de regels te houden zoals die in de wet gesteld worden) niets aan doen. Mijn dochter is een hele slimme meid weet heel goed wat ze wil en wat ze niet wil en ook waarom ze iets wel of niet wil. Ze kan praten als een volwassene, maar is een meid van elf die in de knel zit. Ze wil het liefste naar de rechter om zelf te vertellen wat er is maar mag dit niet omdat zij nog geen twaalf is. Ze zit nu in groep 8 en krijgt dit jaar de CITO toetsen voor haar kiezen en heeft nu rust nodig. Toch kan dit nu niet geboden worden omdat vader omgang afdwingt zonder rekening te houden met wat de kinderen nodig hebben.

Na een periode van twee en half jaar mijn ex-partner de tijd te hebben gegeven om hier op een andere wijze mee om te gaan is voor mij nu de koek op. Ik wil dat vader gewezen wordt op het belang van het kunnen waarborgen van het sociaal- en emotioneel welzijn van het kind. Met het sociaal- en emotioneel welzijn van het kind, bedoel ik dat een kind zich bij beide ouders zowel op sociaal gebied als op emotioneel gebied moet kunnen ontplooien en zich kunnen uiten. Wanneer hier bij één van beide ouders onvoldoende aandacht voor is of het kind zelfs beperkt wordt in het uiten hiervan, wordt het kind schade berokkend, dat heb ik inmiddels ook persoonlijk ondervonden. Kinderen kunnen hierdoor o.a. psychosociale klachten ontwikkelen, welke vaak te laat opgemerkt worden, met alle gevolgen van dien.

Ik heb mediation voorgesteld aan mijn ex-partner, maar hij wees dit af. Zorginstanties konden hier niet in helpen. Ze kunnen het kind en/of moeder wel een luisterend oor bieden maar kunnen/zullen in beginsel niet helpen de problemen op te lossen. Je kunt enkel ondersteuning krijgen in het, hoe kan je het beste omgaan met de problemen zonder dat deze opgelost worden.

Uiteindelijk ben ik naar een advocaat gegaan en heb bij deze een uitleg gedaan over de situatie en gevraagd of hulp eventueel via een rechter opgelegd kon worden. Ik maakte mij grote zorgen over het welzijn van mijn kinderen. De advocaat kon mij hier niet mee helpen omdat een dergelijk verzoek niet aanhangig gemaakt kan worden. De enige mogelijkheid om hier binnen een rechtbank over te kunnen praten was door middel van het indienen van een verzoek tot wijziging in de omgangsregeling. Hier was het mij niet om te doen: ik wil de omgang niet verbieden omdat ik dit belangrijk vindt voor het kind in verband met onder andere de identiteitsontwikkeling van het kind.

Ik ben van mening dat omgang door kinderen met beide ouders belangrijk is, maar dat er meer rekening gehouden moet worden met de belangen die kinderen hebben. Het sociaal- en emotioneel welzijn van een kind zou centraal gezet moeten worden binnen alle echtscheidingszaken waar kinderen bij zijn betrokken, zowel in een traject voorafgaande (preventief) aan een scheiding of bij andere situaties rondom omgang) op het kind.
Nu ouderlijk gezag automatisch overgaat na een scheiding naar beide ouders, zou een ouder ter verantwoording geroepen moet kunnen worden als blijkt dat deze zijn verantwoordelijkheden betreffende het sociaal- en emotioneel welzijn van de kinderen verwaarloosd. Al wil je het nog zo goed mogelijk doen, als één van de partijen niet wil meewerken zullen er ten alle tijden problemen voor de kinderen ontstaan.

Bovendien zouden kinderen, zoals mijn oudste dochter, die een duidelijke stem die schreeuwt om gehoord te worden, moeten worden gehoord. Hoe is het mogelijk dat er binnen ons systeem zo weinig ruimte is voor de stem van het kind en dat een rechter in veel gevallen besluiten neemt zonder dat de stem van het kind gehoord is en hierdoor in veel gevallen achteraf geconcludeerd kan worden dat het beter was geweest als er was geluisterd naar de stem van het kind?
Ik wens alle ouders heel veel sterkte en de betrokken kinderen alle goeds!
reageer


:: moeder van 4 :: donderdag 20 september 2007 :: 10:11

Hoi Elisabeth,

Ik hoorde en las uit je verhaal de roep van je oudste dochter van 11 om te worden gehoord.
Dat herkende ik. Ik heb 4 kinderen en al 9 rechtzaken achter de rug.
Bij de laatste rechtszaak werd voor het eerst mijn oudste zoon (12)gevraagd om zijn mening.
Hij kreeg een brief van de rechtbank waarin hij werd gevraagd om aan te geven of hij de brief had ontrvangen en kreeg hij de moelijkheid om schriftelijk te reageren of naar de rechtbank te komen voor een gesprek. Het bracht onrust en boosheid in mijn gezin omdat de andere kinderen ook wel wat wilden zeggen, een mening hadden, en 11,10 en 9 waren.
In de retour-enveloppe besloten de oudste drie ieder afzonderlijk een handgeschreven brief in te sluiten en op te sturen, behoefte om de rechter te spreken hadden ze niet.

De rechter had ze inderdaad gelezen en ging zelfs uit bij haar uitspraak van de verzoeken van de kinderen. Ze vond het bijzonder dat de kinderen de vrijheid van de moeder hadden gekregen om te mogen schrijven, ze schreven immers ook over hoe ik psychisch verzwakt was door de vader, en wat ze daar van merkten. De vader had met regelmaat mij als niet-capabel neergezet dus de rechter had het ook anders kunnen benaderen.

Ik was er ook psychisch niet best aan toe, dat zeiden mijn medische verklaringen ook, maar daarin stond ook dat deze problemen het gevolg waren van vaders gedrag tijdens omgangsmomenten en zijn manier van communiceren. Ik moet je eerlijk zegen dat ik er van uit ging dat ik mijn kinderen kwijt zou raken, dat ze mij een risico voor de kinderen vonden in een periode waarin de pers met regelmaat schreef over familiedrama's waarbij PTSS en moeders met een psyciatrisch ziektebeeld een rol hadden gespeeld.

Maar ik vond dat de kinderen zelf moesten bepalen wat ze dan wilden, en of ze dan bij die vader wilden wonen, ook al zouden ze bij mij weg moeten. Ik nam dat risico en heb ze daarin ook helemaal vrij gelaten. Ik heb hun brieven niet gelezen, maar in gesprekken tussen hen pikte ik wel op in welke richting ze geschreven hadden.
En daarnaast voed ik ze op waarbij openheid en eerlijkheid een belangrijk item is, dus kende ik ze ook goed genoeg om te weten wat ze ongeveer zouden schrijven.

Toch wil ik wel meegeven dat de rechter zo'n brief wel anders kan zien. Als ik jou was zou ik er niet voor terugdeinzen. Geef je dochter die ruimte, en laat haar gewoon een brief schrijven.
En stuur die op naar de rechtbank met de data van de zitting en jullie dossiernummer, maar volgens mij kun je zo'n brief ook mee laten gaan met de stukken van jou en je advocaat.
In ieder geval geef je je kind de mogelijkheid om haar mening te geven, of die nu gelezen wordt of serieus genomen wordt of niet, jij hebt voor haar je best gedaan door haar die ruimte te geven.

Hopelijk kun je er iets mee.

CS

:: Misha :: zaterdag 22 september 2007 :: 09:55

Ik vind het heel fijn voor 'Moeder van 4' dat de rechter de brieven van haar kinderen wel heeft gelezen, maar helaas denk ik dat dit meer uitzondering dan regel is. Ook mijn dochter van 11 jaar, die mishandeld (geestelijk)is door mijn ex, heeft een brief naar de rechter gestuurd met haar angsten. Ook ten aanzien van haar angsten als haar broertje en zusje naar mijn ex zouden moeten gaan. Mijn dochter heeft zelfs naar de rechter aangegeven dat ze gehoord wilde worden, maar niet haar stiefvader wilde zien, omdat ze heel erg bang voor hem is.

De brief was een emotioneel verhaal van de feiten en angsten van een meisje van toen 10 jaar. In de rechtzaal werd er door de rechters (hogerberoep) niet gerept naar de brief. Toen ik vroeg of ze de brief van mijn dochter hadden gelezen kreeg ik als antwoord:"Ach ja...het is geschreven door een kind!"
Ik wil je niet ontmoedigen: laat vooral je kinderen een brief schrijven, maar verwacht er niet al te veel van. Het is puur afhankelijk van de rechter die je tegenover je hebt.

Heel veel succes. Blijf strijdlustig, kom voor je kind op en probeer je rug recht te houden. Knak niet voor je ex: dat verdient hij niet.

Liefs, Misha

:: rosa :: vrijdag 2 november 2007 :: 14:33

wat kan ik mij inleven met jou verhaal, Elisabeth. Het is hier precies het zelfde. Mijn dochter geeft vanaf vierde jaar al aan niet naar haar vader te willen. Dit doorgegeven aan vader en die heeft het totaal genegeerd.

Na 3 jaar dwingen van mijn kant ( vele psychomatische problemen verder) heb ik het probleem bij hem nu neergelegd. Ik dwing mijn dochter niet meer (nu inmiddels 8 jaar) en zij is sindsdien maar een paar keer een dagje meegeweest met hem. Hij wil alles of niets: slapen of anders geen omgang. Dochter weigert.

Vader en dochter verwijderen steeds meer van elkaar. Via de rechter kom je ook niet veel verder want die kan het probleem ook niet oplossen vanuit die stoel. En volgens mij hoort dit probleem ook niet bij een rechter. Er is niks juridisch aan dit probleem. Het zijn opvoedkundige situaties. Daarvoor zijn twee ouders nodig die allebei het beste willen voor het kind. Maar als de een niet wil houdt het toch op. Dus ook voor de hulpverlening.

Maar als moeder zijnde laat je dit voor zover mogelijk maar over je heen komen. Triest want het kind is hier altijd de dupe van. Je kan niet meer doen dan je best, zeg ik altijd

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!