plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Ram :: dinsdag 5 januari 2010 :: 22:10 permalink


Ook ik ben moe, mijn vechtust is bijna op. Maar kan ik iets anders?
Ik heb geen keus. Ik ben de enige op wie mijn kind kan rekenen voor bescherming, immers.
Ik heb al vaker op deze site gelezen en geschreven. Conclusie: alle verhalen zijn erg. Wij zouden niet voor anderen door het slijk moeten kruipen, om uit te leggen hoe erg het is dat ons kind psychisch, lichamelijk of emotioneel iets te lijden heeft. Als onze verhalen meer aan het licht komen, zal de wereld moeten zien, wat de werkelijkheid is voor kinderen op dit moment.

Wij hebben als moeders een prachtige taak om een kind op te voeden.
Instellingen als RVK, BJZ, AMK, en justitie zijn allemaal instellingen die niet functioneren, omdat zij niet erop gericht zijn om het kind te beschermen, maar om de gemakkelijkste weg te kiezen. Zodat zij zichzelf op de borst kunnen kloppen.

Wat is de gemakkelijkste weg? De crimininele vader z'n zin geven, want die schopt het meeste stennis. De moeder wordt door hun afgedaan als zeurpiet, en als je het niet met hun eens bent, wordt je zelfs psychisch gestoord genoemd.
Dit is een middel van hen om jou als moeder bang te maken en je de mond te snoeren. Over het kind walsen ze heen, want die wordt toch niet gehoord, en het ind kan zelf niets beginnen tegen hen.

Dus lekker makkelijk denken ze: de wet zegt omgang moet. Wat ze zelf ook heel goed weten is dat de wet óók zegt: TENZIJ...
Dit tweede deel van de wet is iets minder duidelijk omschreven. Mensen die niet goed na willen denken en liever de gemakkelijkste weg kiezen, zoals bureau jeugdzorg en de kinderrechter, doen liever alsof dit tweede deel van de wet niet bestaat. In plaats van serieus te onderzoeken, of de omgang daadwerkelijk een slechter effect heeft op de psychische, sociale of emotionele ontwikkeling van het kind, doen zij liever alsof hun neus bloedt.

Hierbij schenden zij overigens wel zelf de wet! Want ook een kind heeft mensenrechten! Een kind heeft recht op veiligheid, een gezonde ontwikkeling én recht op liefde! Deze gruwelijke instellingen die nog lager zijn dan het laagste (ik noem het de Nederlandse maffia), doen echter alsof een kind recht zou moeten hebben op een slechte behandeling, mishandeling, angst, psychische spelletjes, manipulatie, dwang.
En wij als moeders worden gedwongen om ons kind hiertoe te dwingen.
Dit is je reinste machtsmisbruik!

Wat wij nodig hebben is dat er in dit kleine landje - dat schandalig genoeg met kop en schouders bover de rest van europa uitsteekt met kindermishandeling - is mensen met onze ervaringen, die psycholoog zijn, arts zijn, schrijver zijn, jurist zijn, kinderrechter zijn, advocaat zijn, politicus zijn, wat dan ook zijn. Maar die dit VERTELLEN. En niet in de doofpot stoppen, want dat willen ze juist: dat wij ons schamen, dat wij niet opvallen, dat niemand ons verhaal hoort, dat wij niet bestaan, alles zouden ze willen doen om ons de mond te snoeren. Moeten wij dan ons verhaal maar netjes op 1 of 2 webites zetten en verder onzichtbaar zijn?

Ongelofelijk, dat wij met zovelen zijn, en dan nog bijna onbekend zijn, anoniem... als paria's worden wij en onze kinderen behandeld. En dit kan nog jaren door gaan!

Wie doet iets? Wie heeft ideeën of initiatieven. Ik ben onlangs naar de tweede kamer gestapt. Wie o wie is ondernemend samen met mij?
Wie helpt mee te bouwen aan een andere samenleving voor onze kinderen. Een menselijke samenleving die geleid wordt door liefde en niet een die bolstaat van egoïsme en afpersing?

Trouwens ik heb nog vele kleine ideeën, ruime ervaring met psychopaten die tot het uiterste gaan. Echter alléén kan ik niets. Ik heb moeders nodig die bereid zijn om op te staan voor hun kinderen. Ikzelf, kan geen seconde twijfelen aan het feit dat mijn kind een leven zonder stress of verwarring verdient.

Deze site doet niets voor mijn kind. Daarom raap ik mijn moed bijeen en doe één laatste poging: HELP! Ook ik ben bang, ook ik huil, ook ik ben verkrampt tot op het bot, ook ik wordt gek gemaakt door justitie en instellingen, ook ik wil niet meer, ook ik sta op het punt om op te geven, ook ik verstop mij in fantasie en doe en hoop dat het allemaal niet zo erg is of beter zal worden.

MAAR bovenal...ik ben moeder. En niet zomaar een moeder, ik ben een zorgzame, liefdevolle moeder. En ik weet, dat zelfs mijn laatste adem, voor mijn kind zal zijn. Tot aan mijn laatste sprankje moed en hoop, zal ik er voor mijn kind zijn. Mail mij, als jullie dit ook zo voelen en óók verder willen dan alleen maar bang zijn of verstoppen en hopen dat het weggaat?
reageer


:: Tientje :: woensdag 16 maart 2011 :: 00:16

Het doet me goed om te lezen dat er moeders zijn die zullen vechten tot de laatste zucht. Alleen een moeder weet wat goed is voor haar kind en daar kan geen wet of rechter tegen op.
Ik vecht nu al bijna 3 jaar en heb de rechtzaak verloren. Meneertje wou na 1 jaar ineens weer deel uit maken van ons leven terwijl we uit elkaar waren toen ik 7 maanden zwanger was.

Hij heeft het slim gespeeld. De eerste brief van z'n advocaat kwam toen de kleine 10 maanden oud was. Hij eistte erkenning en omgang en hij was op tijd want erkenning schijnt makkelijker toegezegd te worden als de kleine nog niet de leeftijd van een jaar heeft bereikt.

Volgens de rechter (een vrouwelijke rechter ook nog) was er geen reden om erkenning en omgang te weigeren. Naar mijn verhaal werd niet geluisterd ik had geen politie raporten of bewijs van ziekenhuisbezoek.
In onze kortstondige relatie ging het meer om psychische mishandeling zoals opvliegend en vernederend gedrag ect. I kheb er toen met moeite omgang onder begeleiding uit weten te halen.
Pffff.

Daar ging (gelukkig) nog een lange tijd overheen maar een paar maanden geleden was het zover. Ik had mn eerste ontmoeting met een man die ik 4 jaar niet gezien heb in het omgangshuis in een vreemde stad. Ik had dagen en nachten lopen piekeren; gek van de zenuwen was ik.

De ontmoeting ging koel hij vroeg hoe het met me ging. Ik antwoorde: het gaat en met jou? Gaat wel,weet je ik wou dat alles anders was verlopen.
Ik dacht nu komt het: hij heeft spijt,spijt dat hij een hoogzwangere vrouw in de steek en aan haar lot over gelaten heeft, spijt dat hij niet bij de bevalling en de baby tijd was....maar nee.hij vondt het jammer omdat het hem 6000 euro aan een advocaat heeft gekost!

Ik stond te klapperen met m'n oren kon het niet geloven.

Bjz vindt dat hij veel voor het kind doet. Hij is er al zo lang mee bezig en die arme man heeft z'n kind nog niet gezien door toedoen van de moeder.
Ik kon t niet laten om sarcastisch te doen en zei: jaaa hij doet zoooo veel om de 3 uur voeden verschonen troosten nachten lang wiegen bij krampjes of door komende tandjes kleertjes en speelgoed kopen.

De begeleide omgang is een paar keer niet doorgegaan omdat de kleine ziek was en ik 2 keer de afspraak heb verzet. Nu is het dossier weer naar de rechtbank gestuurd, dus wacht ik op een oproep.

Ik heb zelfs aangeboden dat als hij de kleine echt wil zien dat hij hem hier kan opzoeken. Dat aanbod heeft hij geweigerd. Hij zou zich niet op z'n gemak voelen.... Hoe een kind van 4 zich voelt in een omgangshuis wordt niet gevraagd.
Ik blijf ik mn kind beschermen al riskeer ik boetes, in hechtenis nemen en al die juridische poespas. Ik ben niet bang; een beetje angstig mischien.

Het doet me goed om alles van me af te schrijven en te delen met sterke vrouwen en trotse moeders. We moeten sterk zijn en samen werken om dit gevecht te winnen we moeten laten zien dat wij niet het zwakke geslacht zijn.

Wij moeten overwinnen alles om onze kinderen te beschermen. Soms voel ik me helemaal verloren dooer al dat onrecht en dan lees ik jouw verhaal en denk ik... ja we kunnen het, wij zijn sterk!

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!