plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Gewone moeder :: dinsdag 18 september 2007 :: 13:22 permalink


Eerst een co-ouderschap of uitgebreide omgansgregeling, hoe je het maar noemen wil. Vier jaar lang gaat het tussen mijn ex en mij wel redelijk goed. De kinderen maken hun vader veel mee, maar vinden het niet je-van-het. Als ze daar zijn bellen ze regelmatig dat ze naar huis willen. Ze willen hun vader wel zien, maar daar niet wonen. Voor hen is het onrustig.

Hulpverleners zeggen dan dat kinderen daar wel tegen kunnen, flexibel zijn. Maar ik denk dat ze dat eerder zeggen om zich niet tegen een ouder te keren, dan dat ze vanuit een kind redeneren.
Maar ja, dat was de afspraak.

Dan krijgt hij een vriendin. Eerst gaat dat goed, heel goed. Maar langzaam gaat het steeds slechter en slechter. Mediation helpt niet. Wij kunnen allang niet meer fatsoenlijk met elkaar praten. De kinderen zijn bang voor hem geworden, hun vader is - ten slechte - veranderd.
Uiteindelijk besluiten de kinderen dat ze daar niet meer willen wonen.

Na een rechtszaak die gelukkig goed voor hen afliep, is er weer rust. En de kinderen varen er wel bij. Die rust is voor hen oneindig veel belangrijker dan het zien van hun vader.
Hoewel het wel pijn doet, dat hij koos voor zijn vrouw en niet voor hen.

En ben ik zo'n moeder die dat allemaal bewerkstelligd heeft? Nee. Ik vond het voor mij veel prettiger toen ik nog eens wat tijd zonder hen had. Beter voor m'n carrière ook. Maar ja, deze situatie is beter voor hen, en dan dus ook voor mij.
reageer


:: Engelen :: woensdag 24 oktober 2007 :: 18:17

Hoe hoe hoe heb je de omgang naar enkel jou toe gekregen? Ik maak me zo zorgen om mijn kind.
Ze wil niet naar d'r vader, mishandeling, manipulatie, bedreiging, etc.
Hij eist haar op, middels loonbeslag en politie. Hoe kan ik mijn kind helpen na alle jarenlange zorgen, mishandeling en aangiften die keer op keer geseponeerd worden?
Wie geeft mij hoop en advies, mijn kind gaat ten onder!

:: engelen :: woensdag 27 januari 2010 :: 12:50

EEN HART ONDER DE RIEM! DIT BERICHT IS VOOR ALLE MOEDERS DIE ERNSTIGE ZORGEN HEBBEN!

Onlangs heb ik het hoger beroep GEWONNEN, ik ben in mijn gelijk gesteld en wil iedereen een hart onder de riem steken. (uit veiligheid en discreetheid naar mijn kind zal ik niet uitvoerig in detail treden). Echter ik wil anderen helpen waar ik kan.

Mijn kind heeft heel veel traumatische angsten te verwerken gehad, ik heb veel aangiften gedaan van mishandeling en bedreiging. Mijn kind was altijd panisch angstig, doodsangsten had het, nachtmerries, hevige buikklachten, apathische afwezigheid, paniekaanvallen etc.

MOEDERS LAAT VAN ALLES VERSLAG LEGGEN, KRIJG JE GEEN VERSLAG EIS HET DAN VRAAG ER SCHRIFTELIJK OM, KRIJG JE NOG NIETS, WIJS HEN DAN SCHRIFTELIJK OP HUN VERANTWOORDELIJKHEDEN, SCHRIJF DAN ZELF JE BEVINDINGEN OVER DE MANIER VAN HUN HANDELEN, BESCHRIJF WAT JE GEZIEN HEBT VAN HUN NALATIGHEID.

Vraag altijd een verslagje van alles van; aangiftes, of meldingen aan politie, sta op je strepen, wijs mensen o.a. hulpverleners, leerkrachten, zorgverleners: jeugdzorg, omgangshuis, amk meldpunt kindermishandeling op hun verantwoordelijkheden, schrijf brieven als je ze betrapt op het niet nemen van hun verantwoordelijkheden.
Wees niet bang dat je niet aardig overkomt, vecht als een leeuwin voor je kind, maar let op; niet door wanhopig te gillen of door in je machteloosheid te gaan drammen of huilen. NEE, verzamel dossier!

Durf getuigen te benaderen, schroom niet, je doet het in belang van je kind, 9 x krijg je een nee en 1 keer krijg je hulp en willen mensen getuigen. Getuigen niet in je vriendenkring zoeken, dat heeft geen zin. Durf vooral op je strepen te staan bij instanties als omgangshuizen, waar conclusies getrokken worden door omgangsbegeleidsters die geen onderzoek of conclusies mogen trekken enkel feitelijkheden op papier mogen zetten.

Val deze instanties nooit in je emotie aan, wijs hen op feitelijkheden die je constateert. Hoe moelijk het ook is lees je verslag 10 x na, want nergens mag je rancuneus overkomen, blijf zo objectief en meegaand mogelijk op papier maar blijf hen wel wijzen of hun rol in de zaak! Veel hulpverleners durven op de stoel te gaan zitten van de arts, psycholoog of rechter en daar moet je ze op wijzen dat mogen ze niet en jij voelt je als moeder genoodzaakt daar niet aan mee te werken en hen daar schriftelijk over mede te delen.

Vraag dan om een andere benadering of handelswijze naar je kind en vertel hun dat je indien dat niet verandert, genoodzaakt bent, andere stappen of hulpverleners te benaderen. DOE DAT OOK!
Stel je grenzen op een hele correcte manier, dan wordt serieus genomen, probeer heel kalm en heel duidelijk je grenzen te verwoorden, ga nooit gillen, zeg dan dat je de handelswijze of de uitgangspunten of belangen in dat gesprek tekort vindt schieten en zeg dat je op een ander moment de discussie verder voert, maar niet nu!

Houd je daar ook echt aan. Luistert men niet, zeg dan als het moet 10 keer dat je het idee hebt dat je standpunt niet duidelijk is en vraag waarom het niet duidelijk is, want naar jouw idee was je heel duidelijk!

Moeders zet door, ik ken de paniek, de diepgewortelde angst, je zou willen wegvluchten uit dit land, maar stop, stop met vluchtgedrag, voel je angst, instanties zetten je onder druk, maken je bang, sterker hebben zelfs het lef om je te manipuleren en dreigen zelfs met verslaglegging naar de rechter indien je bijv. niet meer komt met je kind naar het omgangshuis.

MOOI, FIJN, ZULKE DREIGEMENTEN ZIJN HEEL ENG, MAAR ZIE HET NIET MEER ZO,ZIE HET ALS EEN IDEALE KANS OM TE ZEGGEN DAT JE ZELF OP ZOEK GAAT NAAR BETERE HULPVERLENERS DIE JE KIND WEL SERIEUS NEMEN. DOE DAT OOK WANT JE MOET DE WEG NAAR OMGANG WEL ENIGSZINS OPEN HOUDEN. BENADER DAARNA BIJV. OP EIGEN INITIATIEF EEN MEDIATOR OF PSYCHOLOOG. WIJS HUN DIRECT SCHRIFTELIJK OP HUN ONDESKUNDIGH0EID.

Alle moeders die panisch zijn, verzamel al je woede, zet die adrenaline om in daden, niet in machteloze uitspattingen, gebruik je krachten en kwaadheid om te vechten als een leeuwin voor je kind, maar weet je emoties altijd de baas te blijven. Zet je woede om in kracht. Trek hoop uit dit bericht en wees heel verstandig en procesgericht bezig, op die manier kom je echt beetje bij beetje een klein stapje verder.

Ik heb echt wel willen vluchten, heb hele hoge offers geleverd waaronder mijn hbo-baan, vervul nu lbo-functie en verdien nog maar de helft! Het werk was niet meer te combineren met de spanningen en angsten die ik voelde, maar dat geeft niet, werk is er zat, je kind(eren) zijn uniek! VECHT MOEDERS, VECHT ALS EEN LEEUWIN!

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!