plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Nicky :: zaterdag 30 januari 2010 :: 11:25 permalink


Hallo,

Ik ben alleenstaande moeder van een jong dochtertje. De verwekker is een lover boy. Hij heeft mij jaren lang verkracht en door derden laten verkrachten. Kwam altijd het geld halen en werd hels als er 20 euro miste als ik boodschappen gedaan had. Hij heeft mij nooit geslagen, maar geestelijke mishandeling en seksueel misbruik heeft er toe geleid dat ik een PTSS heb. Ik heb een nieuwe relatie al een paar jaar, maar van seks is geen sprake. Zoenen gaat nog net. We wonen niet samen omdat ik er niet tegen kan altijd een man in de buurt te hebben.

Nu is de verwekker van mijn kind een rechtzaak begonnen voor vervangende toestemming tot erkenning. Sinds dat speelt komt mijn vriend niet meer logeren omdat ik alleen maar schreeuwende nachtmerries heb en als hij dan heel lief bedoeld zijn arm om mij heen legt omdat hij met mij meeleeft, dan gil ik de naam van de verwekker en zeg ik dat hij op moet rotten en meer van dat soort taal. Ik zelf weet daar echter nooit wat van omdat ik niet wakker wordt tijdens de nachtmerries. Wel heb ik het gevoel dat ik niet lekker geslapen heb als ik wakker word, maar that's it.

Ik ga geestelijk helemaal stuk van dit alles. Ik wil dat hij mij en mijn dochter nu eens met rust laat. Hij heeft mij altijd ook bedreigd. Ben naar de andere kant van het land verhuisd om uit zijn greep te komen. Heb jaren van mijn leven opgegeven door onder te duiken. Durfde me nooit op mijn woonadres in te schrijven uit angst dat hij weer voor de deur zou staan. Hij dreigde dat hij mijn dochter zou ontvoeren, iets aandoen, mij bont en blauw slaan...noem maar op. Hij heeft nooit inzet getoont met de band met zijn dochter. Hij heeft haar tot haar vierde jaar in totaal 10 x gezien waarvan hij 5 keer tegen haar zei dat ze maar een andere papa moest gaan zoeken en dat hij nooit meer terug kwam. Mijn dochtertje heeft daar verlatingsangst aan over gehouden. Ik kan nog niet naar de wc want dan begint ze te huilen dat ze me zo mist.

Nu is over een week de rechtzaak van de vervangende toestemming erkenning. Dan moet ik met hem in één ruimte zitten. Ik kan er niet van slapen. Mijn advocaat heeft me geadviseerd met gevoel te spreken in de rechtzaal. Maar wegens mijn verleden met hem en mijn PTSS heb ik heel veel moeite om gevoelens te tonen. Ik ben bang dat als ik met gevoel moet gaan praten dat ik dan alleen zit te trillen en huilen. Ik ben doodsbang voor hem. Ik ben doodsbang dat hij mijn dochter zal ontvoeren naar zijn land van herkomst. Ik ben doodsbang dat hij haar achter het raam zal zetten. Ik ben doodsbang dat hij mij zwart gaat maken tegenover mijn dochtertje. Ik ben gewoon echt doodsbang. Ik weet het niet meer!

Hij heeft mijn leven al genoeg kapot gemaakt. En weetje, mijn dochtertje mist wel een vader. En dat doet pijn. Maar ik ben er heilig van overtuigd dat ik haar tegen hem moet beschermen. Wat ze denkt dat ze wil, is niet goed voor haar.
Ze doet het heel erg goed op school. Ze is een hele lieve sociale, behulpzame, vrolijke, mooie meid met een goed stel hersens. Ik vrees voor haar. Ik baal van Nederland.
Waarom krijgen dit soort dna-delers (ik vind ze het woord vader niet waard) in Nederland toch zoveel voor elkaar? Ze begrijpen niet dat ik voor het belang van het kind ben!

IK heb de eerste vier jaar van haar leven geprobeerd dat hij zich zou intereseren voor haar.
IK zei:waarom doe je dan geen dna test als je het niet zeker weet. IK zei ga wat leuks met haar doen.
IK zei:ze mag jou altijd bellen.

JIJ zei tegen haar aan de telefoon dat je nooit meer naar haar toe kwam, alleen nog om MIJ wat aan te doen!

Ik wordt hier helemaal radeloos van!
reageer


:: jolein :: maandag 1 februari 2010 :: 13:28

Is het een optie dat je nieuwe relatie het kind erkent? Dan kan de verwekker dat toch niet meer?

:: door de ogen van een kind :: maandag 15 februari 2010 :: 19:35

Beste Nicky, Ik vind jouw verhaal erg... erg... ik heb er gewoon geen woorden voor.
Ik ben vol lof over jouw doorzettingsvermogen. Je doet er alles aan om je kind uit de klauwen van deze dna-drager, te houden, en dát is ook jouw taak als mama: van je kind houden en niet willen dat haar iets overkomt. Als ik jouw verhaal lees, lijkt het alsof er nog heel veel kansen voor jou open liggen. Heb jij wel een goede advocaat? Ik zou namelijk eerst een DNA test afdwingen, want misschien is deze hele rechtzaak dan niet eens nodig.

Verder moet je een rapport van jouw geestelijke toestand en de reden daarvan overleggen aan de rechter. Verder moet je tegengas geven en een zaak tegen deze loverboy beginnen, zodat hij minder tijd heeft om jou lastig te vallen. En één ding, dat je heel goed in je oren moet knopen is: JOUW KIND HEEFT GEEN VADER NODIG.
JOUW KIND HEEFT LIEFDE, BESCHERMING, VERZORGING, RESPECT, WAARDERING, WARMTE EN STABILITEIT NODIG! Alleen hierdoor kan zij opgroeien tot een volwaardig individu.

Heeft deze loverboy geen gezag over het kind? Dan mag je gaan en staan waar je wilt. Schrijf je toch uit uit het bevolkingsregister en ga lekker werken in bijv. Duitsland, al is het maar op doorreis. Vertel je advocaat niet waar je naartoe gaat en vraag hem slechts mailcontact te houden zodat hij in jouw naam naar de rechtzaken kan gaan om te vertellen dat jij te bang bent voor deze man om te verschijnen.

Heel veel liefde voor je prachtige dochter en heel veel moed en wijsheid voor jezelf.

:: Nicky :: maandag 22 februari 2010 :: 20:01

Beste ...Door de ogen van een kind...

Heel erg bedankt voor je steunende woorden! De reden dat ik geen DNA test aangevraagd heb is omdat ik zeker weet dat mijn dochter zijn DNA heeft. Daar is geen twijfel over mogelijk, helaas. Als ik nu DNA Test wil gaan doen dan moet de desbetreffende instantie die die test gaat doen, bloed of wangslijm van mijn dochter hebben. Zij weet niet dat hele rechtzaak gebeuren bezig is, want als het aan mij ligt ziet hij haar nooit meer en ik wil haar beschermen tegen hem en ook wil ik haar niet betrekken in deze hele zaak.

De rechtzaak is inmiddels geweest omtrent de aangevraagde vervangende toestemming tot erkenning. Ik moest erg lang wachten. Gelukkig was mijn vriend mee (moest wel wachten op de gang, maar gaat om de support). Ik heb de DNA deler gezien. Alleen zijn rug. Ik heb hem niet aangekeken. Dan krijg ik weer allemaal nachtmerries... Mijn vriend was heel kwaad op de DNA deler. Toen ik langs DNA deler liep was hij naar mij aan het staren en knipogen. Mijn vriend zag dat. Gelukkig heb ik het zelf niet gezien.

Toen begon de rechtzaak. Het was een kleine kamer. voor in de kamer zat de rechter (vrouw) en griffier (vrouw), de rij daarna zat ik (vrouw) mijn advocaat (vrouw), kinderbescherming(vrouw), bijzonder curator (vrouw), zijn advocaat(vrouw) en hij, man (kale kop waardoor hij er agresief uitzag! Wat hij ook is!

De rechter vroeg zijn advocaat of ze nog wat te zeggen had. NEE. Toen kwam mijn adcocaat aan de beurt. Ze begon te vertellen dat meneer een crimineel is met strafblad, zijn gehele familie crimineel is en of politieke banden heeft hier en in het buitenland, en dat hij een loverboy is. De rechter had een brief van iemand die dat voor mij bevestigt en uitlegt wat ze weet van de DNA Deler. Ook zeiden wij tegen erkenning te zijn omdat dat de belangen van kind en moeder schaadt. De rechter heeft onderzoek ingesteld door de raad van kinderbescherming om te kijken of het wel of niet in het belang is van het kind dat ze door hem erkend wordt, en om te kijken of de belangen van de relatie moeder-kind niet verstoord worden.

Nu ben ik bij mijn psycholoog geweest en het kort en bondig uitgelegd. Ze zei het lijkt mij vanzelfsprekend dat erkenning niet goed is in deze en dat het weldegelijk de belangen schaadt. Ik zei haar dat ik dat met haar eens ben maar dat de rechter en kinderbescherming mij niet objecief vind.

Maargoed, samengevat er komt dus een onderzoek en dat kan nog maanden duren voordat dat begint en dan duurt het weer 3 maanden ongeveer voordat dat onderzoek is afgerond.

En betreft verhuizen naar b.v. Duitsland. Ik ben er gewoon te moe voor. Ik zit al zo, ondergedoken vanaf 2006. Ik wil niet meer. Ik wil niet meer verhuizen, ik wil niet meer verstoppen. Ik zal altijd op mijn hoede blijven, mijn dochtertje mag NOOIT alleen naar buiten. Als ze op veldje gaat spelen ga ik mee. Als ze iets wil ga ik mee ik laat haar geen seconde zonder mijn toezicht. De ouders van vriendinnetjes waar ze wel eens speelt weten dat ook en laten haar ook niet alleen met andere kindjes buiten spelen. De regel is ALTIJD dat ze NOOIT alleen gelaten mag worden. Mijn dochtertje ziet dit gelukkig niet als storend. Ze vind het altijd gezellig als ik of andere volwassenen komen kijken hoe ze schommelt, bv.

De loverboy heeft GEEN gezag over mijn kind!!

Heel erg bedankt voor je steun nogmaals.
Vind dit erg lastig allemaal omdat ik niemand ken die zo iets vergelijkbaars heeft meegemaakt in mijn omgeving. Mensen in mijn omgeving zeggen dat ze het heel erg voor mij en mijn dochtertje vinden, ze zeggen dat ze het knap vinden dat ik haar overal buiten hou. Maar ze snappen het niet want ze hebben het niet geleefd, dat is toch anders.

Ik ben iig erg blij en opgelucht dat ik deze website gevonden heb en dat ik er toch ook wel de steun vindt die ik zoek:)

:: Nicky :: dinsdag 21 december 2010 :: 19:09

Morgen heb ik de rechtzaak ivm de vervangende toestemming erkenning. Het onderzoek van de kinderbscherming is inmiddels achter de rug.
De raad vond dat ik de belangen van mijn kind boven die van mijzelf zet en er dus geen reden is om aan te nemen dat erkenning de belangen van kind en band tussen moeder en kind schaadt. En dat omdat ik volgens hun zo'n geweldige moeder ben.
Maar over mijn PTSS en zijn crimineel verleden wordt met geen woord gerept. Het is hopeloos allemaal... Mocht de rechter erkenning toestaan en ook in hoger beroep, en hij begint dan een omgangszaak dan kan ik je vast vertellen dat no way in hell ik mijn kind mee geef aan die mensenhandelaar. Over mijn lijk!

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!