plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Karin :: donderdag 22 juli 2010 :: 14:31 permalink


Mijn verhaal wijkt niet veel af van andere verhalen. Ik ben ook getrouwd met een man die mij mishandeld heeft. De mishandelingen (fysieke en psychische) begonnen tijdens de zwangerschap en werden alleen maar erger en erger. Drie weken na de bevalling ben ik weer gaan werken om zijn drugs- en gokschulden te betalen om me zo van hem vrij te maken, dacht ik...

Ik heb de situatie volgehouden totdat mijn zoontje anderhalf jaar oud was. De dag dat ik klaar was om mijn man te verlaten, brak een heftige ruzie uit omdat hij mij zou gaan vermoorden als ik weg ging. Wat hierna gebeurde heeft mijn leven voor altijd veranderd.

Onze zoontje was toen anderhalf jaar oud en heeft alles gezien en ook schoppen in zijn buikje gekregen toen hij naar mij wilde komen. Ik lag op de grond en ik dacht echt dat ik dood zou gaan maar door de actie van mijn ex tegen ons kind kreeg ik een behoorlijke kracht waardoor ik opstond en met mijn zoontje van het balkon gesprongen ben.

Ik ben toen naar de politie gebracht door onbekenden. De politie bracht ons naar het ziekenhuis en daarna naar een opvangplaats.

Hierna volgt wat al veel vrouwen weten: Onzekere dagen, altijd maar werken en doorgaan met het leven zodat mijn kind en ik zo snel mogelijk alles achter de rug zouden hebben. Het waren dagen vol hoop en zelfvertrouwen, omdat ik in de veronderstelling was dat mijn kind en ik vrij waren en leven zonder ruzie en geweld konden leiden.

Verder was de scheidingsprocedure alles behalve optimaal. Mijn ex stemde toe met de scheiding als ik geen aangifte tegen hem deed en hij zou ons voor altijd met rust laten. Hij was niet van plan om alimentatie te betalen omdat de schulden te hoog waren. We waren in gemeenschap van goederen getrouwd dus het was een echte klus om voor elkaar te krijgen dat hij zijn deel van de schulden op zich nam maar daar zorgde onze advocaat voor… En ja, we zijn gaan scheiden met één advocaat in een versnelde procedure zoals mijn ex wilde.

Daarna volgen vijf jaar van kwetsbaar evenwicht. De ruzies hielden niet helemaal op maar nu ook tussen mijn ex-schoonouders en mij. Ze wilden de omgangsregeling tussen vader en zoon afdwingen omdat volgens hen waren al mijn verhalen over mishandelingen erg overdreven en na vijf jaar zou 'de vader' wel in staat zijn om van zijn kind te zorgen omdat hij geen drugs meer zou gebruiken, en een woning hebben en een baan, enz.

Nu zijn we vijf jaar verder en de procedures zijn nog in gang. Mijn zoon is inmiddels 10 jaar oud en de situatie en de bedreigingen houden nog steeds niet op. Sinds 2008 ben ik in de ziektewet gekomen en na een instorting is bij mij PTSS gediagnosticeerd.

Sinds 2003 ben ik in behandeling bij verschillende hulpverleners die mijn klachten niet konden plaatsen. Ik heb periodes van heftige crisis gehad en dat had ik niet voordat ik in aanraking met mijn ex-partner kwam. Bovendien ben ik echt niet vrij van mijn ex omdat we een kind 'samen' hebben. Tenminste op papier want de hij steunt zijn kind op geen enkele manier en zei zelf tegen de rechter dat hij toen ik zwanger raakte niet klaar was om kinderen te hebben door zijn drugsverleden enz. Hij heeft nog steeds geen partner of andere kinderen en gebruikt nog steeds.

Wat mij betreft: ik wil en kan al lang niet verder met mijn leven maar elke dag sta ik met broze kracht op om voor mijn gezin te zorgen zo goed als ik kan. Ik heb soms hulp aan huis gehad van psychiatrische verpleegkundigen die niet kunnen begrijpen hoe de rechter mij nog steeds verplicht er 'samen' met mijn belager uit te komen over een omgangsregeling zonder begeleiding.

Mijn ex-man houdt zijn handen niet thuis, ik word nog steeds voor ho*r en allerlei ongepaste zaken uitgescholden; ook als de kinderen daarbij aanwezig zijn.
Financieel heb ik nooit wat gekregen maar ik heb niets nodig want ik heb immiddels een zeer lieve man met wie ik twee kinderen heb en hij zorgt voor mijn oudste zoon zoals een vader voor een zoon hoort te zorgen.

En verder:
- volgens mijn ex en zijn ouders ben ik een kanker trut
- volgens de rvkb ben ik een zeer labiele moeder die de omgang wil belemmeren,
- volgens de rechter ben ik een lastige moeder die haar best moet doen om een kans te geven aan de biologische vader,
- volgens mijn advocaat ben ik een hardnekkige vrouw want ik blijf maar vechten,
- volgens mijn psycholoog ben ik een zeer sterke vrouw die met de juiste begeleiding boven water zal komen
- volgens mijn moeder en mijn tante ben ik een heldin,
- volgens mijn lieve man ben ik zijn leven en lust
- en volgens mijn kinderen ben ik de allerliefste moeder van de hele wereld...

PTSS is een woedestoornis. Er zit veel woede in mij richting de dader maar hij blijft zijn zin krijgen en gaat keer op keer over mijn grenzen zonder dat ik iets kan doen want ik raak in paniek als ik hem zie. Dan bevries ik en daarna ben ik erg lang bezig om alle nare herinneringen van het verleden op zijn plaats te zetten. Tijdens deze dagen ben ik een gestoorde die liever dood wil. Maar dan word ik weer gesteund en geholpen zodat ik weer de goede moeder en de lieve en dappere vrouw word wie ik werkelijk ben.
Deze situatie herhaalt zich keer op keer.

Dit is mijn verhaal in het kort. Andere gruwelijke beschrijvingen wil ik voor mijzelf houden omdat het doet mij niet goed om erover te praten.
Succes en sterkte aan alle moeders en kinderen die hier en overal met huiselijk geweld te maken krijgen.

Let op: Geef de dader geen kans tot verzoening want geweld houdt nooit op! Breng zo snel mogelijk jezelf en je kinderen in veiligheid. Doe altijd aangifte tegen de dader en verhuis zo ver mogelijk. Als ik dat gedaan had dan ging met mijn gezin en mijzelf veel beter vandaag de dag maar ik dacht toen dat al die maatregelen onnodig waren!

Nogmaals sterkte en de groeten van een dappere vrouw.
reageer


:: corrie :: donderdag 19 augustus 2010 :: 18:23

Ik heb na het lezen van jouw verhaal nu het idee dat ik niet de enige ben in deze situatie. Ik vecht ook maar door en door maar elke keer blijf je tegen dezelfde dingen aanlopen. Ik hoor alleen maar "het is toch de vader van het kind". Pff...

:: ramona :: woensdag 25 augustus 2010 :: 10:04

Ik las je verhaal heftig zeg ik ben dat meisje wat onder jou bericht staat.
Mijn ex moet binnenkort voorkomen voor de mishandelingen, eerst kreeg ik een brief dat hij niet vervolgd werd en nu toch wel.

Mijn advocaat heeft 3 weken geleden naar de openbaar ministirie gebeld om te vragen of hij al een kortgeding heeft aangespannen maar tot op heden is dat gelukkig nog niet gebeurd. Ik denk dat ze op de uitspraak wachten van de mishandelingen. Mijn zoontje is 9 maanden; hij heeft hem niet erkend, nooit gezien, nooit iets betaald en mij probeert hij gek te maken. Wat je ook al zei: ik vecht me dood. Heeft jou ex intussen wel een omgangsregeling gekregen?

Veel liefs van Ramona

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!