plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: moeder van 4 :: maandag 1 oktober 2007 :: 21:41 permalink


Vanaf de eerste rechtszaak heb ik bij de rechter en de Raad voor de Kinderbescherming aangegeven dat ik een Post Traumatrisch Stress Stoornis (PTSS) had ten gevolge van psychische mishandeling door de vader van mijn kinderen. Ik heb na de scheiding gevraagd om een omgangsregeling die uitgaat van de draagkracht van een verzorgende ouder met een PTSS. Een omgang die niet ten koste zou gaan van de moeder aan wie ze waren toegewezen.

Bij de omgangsregelingen die werden ingesteld werd er echter op geen enkele manier rekening gehouden met mijn ziektebeeld, ondanks onderbouwende stukken van klinieken en therapeuten. Integendeel, de vader wist mijn aandoening juist tegen me gebruiken om aan te tonen dat ik geen capabele moeder zou zijn.
Doordat hij zonder voorbehoud met zijn gedrag kon doorgaan verergerden allerlei symptomen van mijn PTSS. Iedere keer dat ik de omgangsregeling stop zette omdat ik eraan onderdoor dreigde te gaan, sleepte hij me weer voor de rechter. Iedere keer werd ook weer opnieuw, zonder voorbehoud, omgang geregeld.

Twee weken na de uitspraak van de 4e rechtszitting, raakte ik in zo'n crisis dat ik moest worden opgenomen. De kinderen moest ik wel naar de vader brengen: de man die me nu voor de 2e keer psychisch stuk kreeg.
Ik citeer uit een rapport van een kliniek gespecialiseerd in PTSS, dat na de inmiddels 6e rechtszitting werd opgesteld:

"De mishandelingen hebben geleid tot PTSS-klachten. De posttraumatische klachten waren aanvankelijk in remissie, maar deden zich opnieuw voor naar aanleiding van problemen rond de omgangsregeling. (...) Uiteindelijk heeft het zelfs tot en crisisopname van de vrouw geleid waarbij de kinderen naar de vader gingen. Voor de vrouw was afstand doen van de kinderen de enige mogelijkheid om te overleven. De vrouw verloor daarbij haar spraakvermogen. (...) Na haar opname nam de GGD contact met haar op en motiveerde haar om weer voor de kinderen te zorgen. Er volgde een interdisciplinair overleg tussen GGD, politie, huisarts, therapeut en moeder. Opnieuw verwoorden de onderbouwende medische stukken dat de vrouw tegen een crisissituatie aanzit. De vrouw heeft ernstige geheugen- en oriëntatie problemen als gevolg van PTSS. Behandeling van PTSS was geleidelijk aan niet meer mogelijk doordat het zich handhaven in de situatie van omgang met de vader alle aandacht vroeg. Er is sprake van een stagnatie van de psychotherapeutische behandeling bij een toenemende crisisdreiging vanwege de moeite om zich te handhaven. (...) Mogelijke behandeling kan alleen bestaan uit crisispreventie, stabilisatie en geleidelijke groei, maar dat word weer belemmerd door haar geheugen- en concentratieproblemen. (...) Medicatie die met PTSS met geheugenproblemen baat zouden hebben, hebben als bijwerking dat iemand meer suïcidale gevoelens zou kunnen krijgen."

Inmiddels heb ik 9 zittingen gehad en zijn we 7 jaar verder. Uiteindelijk stelde het laatste RvdK-rapport: "De kinderen hebben jarenlang blootgestaan aan een situatie van veel verbaal en fysieke conflicten, er kan gesproken worden van huiselijk geweld. (...)De moeder kan geen stress aan en dreigt te bezwijken onder druk van een nieuwe omgangsregeling(...) De Raad vindt in het belang van de kinderen dat zij in een rustige en veilige leefomgeving opgroeien en op een goede manier omgang met de niet-verzorgende ouder hebben. Hoe dit in het belang van de kinderen te realiseren is, is een bijna onmogelijke opgave gezien moeders ziektebeeld en vaders onbegrip hiervoor.(...) De Raad stelt een langzame opbouw en lage frequentie voor, zodat de vrouw tussendoor tijd heeft om te herstellen."

Er is nu 'onder toezicht stelling' (OTS) van een voogd en een jaar geen omgangsregeling, maar ook hier weet de vader uitstekend hoe hij kan infiltreren in dit communicatiekanaal met mij. Doordat hij bijvoorbeeld inzage in mijn medische dossier heeft gekregen, weet hij nu nog verfijnder in te spelen op mijn zwakheden, via de voogd en via het rechtssysteem.
Ik word door die OTS via de voogd in mijn eigen huis bovendien nog steeds belast met zijn ontkenningen, manipulaties en verdraaiingen, want ik ben verplicht mee te werken aan die gesprekken. Juist door de tussenkomst van de voogd is het voor een moeder met PTSS onmogelijk om de geweldsspiraal waar de vader je in mee trekt op tijd te herkennen (zoals je wordt geleerd bij slachtofferhulp en via therapie) en daardoor jezelf te beschermen voor het onveranderde wangedrag van de vader.

De voogd heeft overigens voorgesteld dat de kinderen naar een tehuis moeten en ik opnieuw moet worden opgenomen (hoewel geen enkele hulpverlener van mij het daarmee eens is), zodat tijdens de opname de omgang met de vader weer kan worden opgestart.

Ik ben gediplomeerde in zowel opvoeding als verzorging van kinderen en ik wordt door eenieder beoordeeld als goed in mijn vak. De schoolleiding en de leraren van mijn kinderen hebben mij in het rapport van de RvdK afgeschilderd als moeder die sterk betrokken bij kinderen is en uitstekend voor ze zorgt. Ook Bureau Jeugdzorg benadrukte meerdere malen in gesprekken dat ik een goede moeder ben.

Toch voelt het alsof ik het niet meer waard ben nog hun moeder te zijn. Ik voelde op een gegeven moment niets meer ten aanzien van mijn kinderen door mijn ziektebeeld en ik besef dat ik dat weer terug kan krijgen. Het schuldgevoel ten opzichte van mijn kinderen is onbeschrijfelijk.

Je kunt zeggen dat kinderen niet mogen verblijven bij een moeder met een dergelijk stoornis en de kinderen nu weghalen, maar ik heb al die jaren om hulp gevraagd en ben al 7 jaar in therapie. Hoe moet ik echter herstellen als ik steeds opnieuw letterlijk ziek wordt van de confrontaties met deze man. Ik heb geknokt om eruit te komen en knok nog steeds, maar hoe lang houd ik het nog vol?

Ik zou het zo graag anders zien. Ik wil dat andere moeders deze schrijnende, pijnlijke en ondragelijke en voor buitenstaanders onvoorstelbare keuze nooit hoeven maken. Ik blijk alleen helaas niet de eerste moeder die dit overkomen is.
Een onderzoek dat plaats vond aan de Arrondissementrechtbanken te Haarlem en Utrecht liet in 1988 zien dat het percentage gescheiden moeders die de voogdij over de kinderen niet meer hadden en door hun partners mishandeld waren erg hoog was in vergelijking met het totale percentage moeders zonder voogdijschap.

Ik heb daarom in 2005 al tijdens de behandeling van het wetsvoorstel van Luchtenveld, dat in een aantal opzichten heel erg lijkt op de nieuwe wetgeving, een brief geschreven aan de vaste kamercommissie voor justitie waarin ik stel dat mogelijk moet blijven dat een ouder die door de andere ouder geschonden wordt in zijn rechten, een verzoek tot het eenzijdig gezag kan indienen.

Ik stelde toen en nu weer voor, om als uitzonderingsbepaling vast te leggen, dat het belang van de omgang van de uitwonende ouder ondergeschikt is aan het indirecte belang van een gezonde ouder die door de rechtbank is belast met de dagelijkse verzorging. Bovendien mag de omgang tussen de niet-verzorgende ouder en het kind geen psychische schade veroorzaken voor de verzorgende ouder.

Hiermee leg je de verantwoordelijkheid bij de niet-verzorgende ouder. Deze snijd in zijn/haar eigen vingers als hij/zij doorgaat met onveranderd gedrag, dat belastend is voor de verzorgende ouder en indirect daarmee de kinderen. Een begeleide omgang m.b.v. een voogd is hier niet voldoende beschermend zelfs al worden er afspraken gemaakt. Daarnaast is begeleide omgang vaak een opstap naar onbegeleide omgang en staat een rechter na een jaar weer voor het probleem dat een verzorgende ouder lijdt onder de niet-verzorgende ouder.

Het zou goed zijn als het civiele recht de verzorgende ouder en indirect de kinderen beter zou kunnen beschermen door de dader te verplichten deel te nemen aan daderbehandeling, waarin gekeken kan worden naar het gedrag, ook tijdens omgangsmomenten en de wijze van communiceren. Een deel zou moeten bestaan uit coachen, zowel naar het slachtoffer, de verzorgende ouder, als de dader.
Net als een voogd (OTS)zou deze "coach" in staat moeten zijn om omgang stil te leggen, het aan de rechter te melden als afspraken genegeerd worden, of als er op nieuw sprake is van belastend gedrag voor de verzorgende ouder en indirect de kinderen.

De kinderen hebben recht op een harmonieus gezinsleven en zijn niet gebaat bij een situatie waarbij de verzorgende ouder telkens weer instort en zij naar een tehuis, pleeggezin of de niet-verzorgende ouder toe moeten die er juist voor heeft gezorgd dat de verzorgende ouder instortte. Het lijkt zo logisch...
reageer


:: LogZwerver :: vrijdag 12 september 2008 :: 11:38

Ik lees met verbazing je verhaal. Ongelofelijk. Een gewone, gezonde vrouw komt door manipulatie en snel gepraat terecht in een molen die haar verplettert. En passant worden haar kinderen ook nog even "meegemalen". En de "vader" gaat rustig verder met zijn verhalen, leeft op zijn gemak door en gebruikt alles wat hij kan om je leven nog verder kapot te maken. 7 jaar processen, hulpverlening, druk, stress, medicatie, opnames, brieven en rechtszaken. En nog ga je door. Van mij, alle respect voor je strijd Alexandra. Blijf overeind en hou vol. Kracht en sterkte gewenst.
LogZwerver

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!