plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: hopeless :: maandag 23 augustus 2010 :: 10:43 permalink


Ik ben een alleestaande moeder van een dochtertje van bijna drie. Nu is het zo dat tijdens mijn zwangerschap de vader wilde dat ik het liet weghalen. We hadden tijdens de zwangerschap besloten uit elkaar te gaan en dat ik alleen voor haar zorgen zou. Hij zou alleen tot aan de geboorte blijven omdat ik complicaties had en op dat moment geen contact met familie had.

Ik ben altijd een voorstander geweest van het feit dat een kind de achternaam draagt van de vader. Dit wou hij niet, omdat we niet getrouwd waren en hij er niks mee te maken wilde hebben. Hij komt overigens uit het buitenland. Na de geboorte veranderde dit drastisch. Hij wilde trouwen ivm zijn aanzien bij z'n familie en hij wou niet meer weg. De relatie is altijd al bijzonder heftig geweest: geweldadig zowel lichamelijk als mentaal.

Na vier maanden heb ik besloten om er een eind aan te maken, omdat ik niet wil dat mijn kind opgroeit in zo'n omgeving en ik zelf uit ervaring weet dat dat voor een kind niet goed is. Ik heb hem er dus uit gezet. Toen is alle ellende echt begonnen en die duurt nu al twee jaar.

Ik ben vanaf het begin heel duidelijk geweest naar hem, dat ook al zijn we niet meer bij elkaar hij altijd zijn kind kon zien en dat hij altijd betrokken kon zijn. Hij was altijd welkom om haar te zien of ophalen. Hij kwam midden in de nacht langs om haar te zien, ik liet hem vaak binnen om drama met de buren te voorkomen. Hij ging dan op de grond liggen en wou niet meer weg hij heeft hele erge dingen gedaan ook lichamelijk bij mij, omdat hij mij terug wou. Mensen met wie ik sprak sprak hij aan en en vroeg wat ze van mij moesten. Daarnaast kwam hij om zijn kind te zien wanneer het hem uitkwam.

Dit is een jaar zo gegaan ik werd helemaal gek en wist niet wat ik er mee aan moest. Toen ik na een jaar een nieuwe vriend kreeg werd het alleen maar erger. Ik zat een keer met vrienden en mijn huidige vriend op het balkon toen hij mij belde dat hij wel wist wie er allemaal waren. Hij schold mij uit en ik was van hem totdat hij zei dat het niet zo was ik was een hoer en had een hoerenkeet etc. Te erg voor woorden.
Vervolgens belde hij terug en zei dat hij even normaal wou praten. Je bent te ver gegaan, zei ik. Ja, zei hij, dat klopt. Kun je even naar beneden komen dan praten we er rustig over? Ik wou het niet maar wilde er ook van af zijn.

Op het moment dat ik de sleutel omdraai en de deur wou opendoen zag ik een schaduw en hij drong zo naar binnen. Hij liep naar het balkon om mijn vriend te pakken. Hij heeft mij geslagen en al mijn vrienden zaten erbij. hij heeft ons kind uit bed gehaald en is naar buiten gelopen. Hele toestanden, politie erbij, etc.

Ik heb aangifte gedaan en hij is uiteindelijk vast gezet voor een week. Hij kreeg een contactverbod, maar hield zich er niet aan en achtervolgede mij in de stad, stond ineens voor mijn neus en pakte de kleine uit de buggy etc. Uiteindelijk is hij veroordeeld tot 2 jaar voorwaardelijk (wat dat ook in mag houden) in de tijd dat er nog geen uitspraak is geweest heeft hij mij gedaagd om omgang met zijn kind. Ik ben akoord gegaan, maar onder toezicht en heb heel duidelijk aangegeven,dat het op MIJN tempo moet gaan ivm vertrouwen etc.

Drie keer omgang onder toezicht in een speelruimte daarna evaluatie. De mensen die toezicht hielden konden zich totaal niet verplaatsen in mij. Hij kwam altijd te laat, is een keer helemaal niet komen opdagen. Uiteindelijk na 6 x binnen wilde hij met de kleine naar buiten. Ik had hier bezwaar tegen ivm zijn gedrag. Dat was nog altijd heel bedreigend. Hij achtervolgde mij nog steeds en ik kon gewoon aan de haat in zijn ogen en dat hij iets van plan was.

Ik heb aangegeven, 1 keer binnen 2e keer naar buiten en ik ben daar ook bij en de 3e keer laat ik afhangen van mijn gevoel van de 2e keer. Hij had zijn neef meegenomen Toezicht gaf aan dat er niemand mee mocht en dat daar afspraken over gemaakt zijn. Desondanks gebeurde dit dus wel en ik was diegene die raar deed. Ik heb na die keer aangegeven, dat naar buiten gaan niet goed voelt omdat hij ook dingen fluistert in het oor van ons kind dat ze binnen kort met hem mee gaat, nog eventjes wachten etc...

Ik heb deze gang van zaken aangekaart bij degenen die het toezicht coordineren,maar ze begrepen mij niet: ik moest denken aan het belang van mijn kind en vooruit kijken en vooral niet naar het verleden, en het een kans geven. Terwijl ik niks anders doe dan kansen geven terwijl ik mij nog steeds niet veilig voel en ik verhuisd ben hierdoor!

Maar voor hen ben ik degene die niet meewerkt. Ik word gewoon niet serieus genomen en dat baart mij zorgen. Zij hebben contact opgenomen met mijn ex en verteld wat mijn gevoelens over de hele situatie zijn, waarop hij zei dat ie erover na wou denken. Na drie weken heb ik zelf maar gebeld om te vragen wat nu de bedoeling is en er werd mij verteld dat de vader heeft besloten gerechtelijke stappen te ondernemen want hij wil niet meer binnen zitten maar naar buiten en hij stopt er mee. Dus ik vraag: wat houdt dat in?, waarop die man zegt: Ja dat lijkt me logisch, hè?!

Dus ik vecht nu op twee fronten: mijn ex en de "hulpverlening". Ik weet mij echt geen raad meer. Ik heb gen rust en ben continu bang voor alles. Wat kan ik doen? Kan iemand mij helpen?
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!