plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Maryclair :: zondag 11 november 2007 :: 11:42 permalink


Het was 1993, toen mijn moeder op 52-jarige leeftijd kanker kreeg. Ze is gestorven met mij in haar armen en zei: "Lieverd, zul je een goede moeder zijn?" Dit waren haar laatste woorden. "Natuurlijk", zei ik niet wetende dat ik in verwachting was van mijn prachtige, eerste dochter.

In die tijd dat mijn moeder stervende was, ben ik getrouwd met de man waar ik al 9 jaar mee samenwoonde in een appartement in Amsterdam. Ik kreeg de baby zo'n zes maanden na de dood van mijn beide ouders (mijn vader overleed enkele weken eerder dan mijn moeder), door al deze veranderingen zag ik niet in met wat voor een inmiddels zieke man ik getrouwd bleek te zijn. Ik genoot van mijn dochter, maar werkte niet meer, omdat mijn man dat absoluut niet wilde. Ik ging er eerst wel vaak tegen in, maar dat escaleerde altijd in ruzie, dus hield ik mijn mond uiteindelijk. Ook omdat mijn moeder had gezegd: "zul je een goede moeder zijn?", heb ik me toen vol overgave gestort op mijn kind.

Voor mijn gevoel plotseling, bleek ik me in een wereld van zeer vermogende, 'fake' mensen te bevinden, hierin getrokken door mijn man, die 's avonds op bepaalde feesten ging werken. Tot overmaat van ramp bleek hij begonnen te zijn met gokken op de internationale beurzen. Ik durfde niet voor mijzelf op te komen, omdat ik inmiddels drie kinderen had en volkomen financieel afhankelijk was geworden van hem. Er werd met behulp van zijn vermogende vrienden een groot huis in het Gooi gekocht. Ik wilde niet, vond het geen goede omgeving voor de kinderen, maar daar werd niet naar geluisterd. Ik praatte erover met mijn 'nieuwe vriendinnen' die me wel begrepen en zeiden dat ik gelijk had, maar die vervolgens gauw weer weg reden in hun dikke auto's, bang om hun eigen zo beschermende wereld te verliezen. Ik raakte steeds meer in een isolement. Ondertussen verdiende mijn ex meer en meer geld, maar ik kreeg bijna geen huishoudgeld. Ik moest eerst het vermogen van mijn moeder, die mij een klein beetje geld had nagelaten maar op maken, zei hij, en ik moest maar eens met mijn stief vader, die het levenslange vruchtgebruik heeft over het vermogen van mijn moeder, gaan praten, als ik weer eens niet uit kwam met mijn huishoudgeld.

Mijn man bleek ziek en is nog steeds ziek, heel ziek: gokverslaafd in het casino, op de beurzen en een workaholic en niemand wilde of kon helpen. Ik hield mijn kinderen bij me, bracht ze naar school, had ze altijd om mij heen. Ik bleef bij mijn ex, omdat ik de kinderen geen scheiding wilde aandoen en hoopte op beterschap, maar hij was al begonnen met slaan en nu steeds meer ook waar de kinderen bij waren. Ik was inmiddels zo geïsoleerd geraakt, zonder familie en betrouwbare vrienden dat ik met niemand meer durfde te praten.
Achteraf vraag ik mij af hoe en waarom ik het toch zo nog zes jaar heb vol gehouden, maar zag toen niet hoe ik weg kon, want ik had inmiddels allang geen financiële mogelijkheden of contacten meer. Toen mijn ex er hoogte van kreeg dat ik als laatste poging om ons huwelijk te redden een cursus voor ouders en partners van gokverslaafden ben gaan volgen, hij heeft mij het huis uit geslagen en ik ben op de vlucht gegaan, vorig jaar rond kerst, met gevaar voor eigen leven. De kinderen waren uit logeren en hij zag zijn kans schoon mij te doen vertrekken. De kinderen wilde ik gaan ophalen, maar ik werd door niemand binnen gelaten omdat ze hem geloofden, ook al was ik bont en blauw! De volgende dag heb ik opnieuw geprobeerd de kinderen op te halen maar er werd niet open gedaan, met als gevolg dat hij zich de kinderen heeft kunnen toe-eigenen. Achteraf blijkt dat het mij uit het huis schoppen, toen de kinderen er niet waren, met voorbedachten rade is geweest, geholpen door vermogende vrienden: iedere aanleiding zou genoeg geweest zijn.

Ik stond op straat, zonder papieren, zonder geld, machteloos. Ik kreeg geen huis, omdat ik niet urgent genoeg zou zijn, heb in een opvangcentrum gezeten en bij collega's gelogeerd tot ik een appartement kon regelen. Ik kreeg geen uitkering, moest aan het werk, maar had al jaren niet meer gewerkt, dus moest helemaal opnieuw beginnen. Ik werk nu zoveel mogelijk overuren in een weinig betalende baan om mijn leven van de grond af aan weer op te bouwen. Ik krijg geen alimentatie, geen pensioen, want heb geen enkele vorm van documenten kunnen overleggen en geen kinderbijslag, want de kinderen staan op zijn adres ingeschreven. Het ergste vind ik dat ik wordt gezien als slechte moeder, want ik zou mijn kinderen hebben achtergelaten.

Ik heb een pro deo advocaat toegewezen gekregen, die gelukkig voor de kinderen wil vechten. Ze zijn mij toegewezen, maar omdat ik financieel niet voor ze kon zorgen, heb ik nu voor de tweede keer een voorlopige omgangsregeling, deze keer waardoor ik ze een keer in de twee weken zes uur kan zien. Het is hartverscheurend als ik ze weer terug moet brengen, want ze willen bij mij wonen. Mijn ex hangt nu een voorbeeldige vader uit voor de buitenwereld, maar geestelijk maakt hij ze kapot. Ik had nooit moeten vluchten, want nu heeft hij de kids en ze staan ingeschreven op zijn adres, omdat ik geen adres had. Nu is er toestemming nodig van mijn ex om ze op mijn huidige adres te laten inschrijven en dat geeft hij natuurlijk nooit.

Jeugdzorg wil niet geloven dat hij gokverslaafd is. De advocaat wil bewijzen voor gokverslaving op de beurzen, maar bewijs je dat? Hij vertoont agressief gedrag zoals iedere gokverslaafde uiteindelijk vertoont als hij met zichzelf wordt geconfronteerd, maar ook al krijg ik s' nachts stenen door mijn raam, etc. niemand gelooft mij. Ik heb maatregelen genomen, mijn huis lijkt wel een fort. Veel erger vind ik dat de kinderen gevaar lopen in zijn buurt en ik niks kan doen.

Iedereen om me heen zegt dat dit verhaal niet kan in Nederland, maar ja, ik ben toch echt het levende voorbeeld. Het vertrouwen in dit rechtssysteem ben ik kwijt, omdat men niet goed inhoudelijk naar ingewikkelde zaken kijkt. De Nederlandse wetgeving, de advocaten,de rechters hebben terecht genoeg van al die echtscheidingen, maar maken ze er zich vaak te gemakkelijk vanaf: er wordt inhoudelijk te weinig aandacht aan besteed. Daar zijn mensen zoals ik, die graag voor hun kroost willen zorgen maar dat of niet kunnen of niet mogen de dupe van. Wat ik nog veel erger vind: de kinderen van de nieuwe generatie, hoe moeten zij wel niet denken over het recht van de wanhopige moeders in dit land? Is dat een goed voorbeeld? Telkens zie ik de film voor me "Not without my daugther": het gebeurt, hier in Nederland! En dichterbij dan je denkt, in wat voor een wereld je je ook beweegt. Alleen die film eindigde goed, de moeder was door vechten herenigd met haar dochter.

Ik wil andere vrouwen waarschuwen: als je weg wilt gaan, ben dan eerst sluw en kopieer dingen, stukken van levensverzekeringen, bankrekeningen, alles wat je maar kan verzamelen, dat van belang kan zijn. Hou het nog even vol totdat je alles hebt, want het kan je je kinderen kosten als je in paniek wegvlucht. En denk nou niet, dat doet mijn man niet, dat dacht ik natuurlijk ook! Bij mij blijkt dat het daarvoor te laat en ik zal moeten leven, vechtend om voor mijn kinderen te mogen zorgen. Een moeder hoeft gelukkig nooit te vechten voor de ondoorgrondelijke liefde die er is tussen haar en haar kinderen.

Moeders geef niet op en wat leef ik ook met jullie mee, samen staan we sterk, het wordt tijd dat we ons eens gaan profileren door samen naar buiten te treden en daar is zo'n site fantastisch voor. Dank jullie wel initiatiefnemers hiervan.
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!