plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Winx :: zaterdag 25 februari 2012 :: 22:17 permalink


Jaren later denk ik, jee wat ben ik toch een naïef schaap geweest. Na 10 jaar van kleineren, sneren, mishandelen en verkrachten was ik er eindelijk helemaal klaar mee. Het breekpunt voor mij was dat ineens de kinderen aan de beurt waren toen ik mentaal te sterk voor hem werd. Dat was het punt dat voor mij alles gewoon ophield.

Mij OK, maar van de kinderen blijf je af, heb ik tegen hem gegild, toen hij het kleintje van net 3 door de gang heeft gesmeten zodat die met z'n kop tegen de muur terecht kwam. En waarom, omdat het arme kind afgeleid was en niet snel genoeg de gang in liep en ik daar naar zijn zin niet genoeg op had gereageerd.

Heel veel aangiftes, contactverboden, procedures en angstige momenten later word ik nog steeds gestalkt en bedreigd. Maar de kinderen voelen het nu gelukkig heel even niet. Zij kunnen heel even onbezorgd kind zijn. Genieten van hun jeugd. We zitten weer veilig achter een strafrechtelijk contactverbod. Nog heel even, maar we nemen wat we krijgen. Verdrietig is dat dat inmiddels allemaal onder het toeziende oog van de raad voor de kinderbescherming en BJZ gebeurt.

Erger nog is dat BJZ deze broodnodige bescherming koste wat kost ongedaan wilde maken. Alleen omdat het een strafrechtelijk en niet een civielrechtelijk is, kon dat niet. Gelukkig. Dus nog even hebben we rust en veiligheid. Wat me erg verbaasd is dat ook BJZ zich eigenlijk geen raad weet met deze psychopaat. BJZ kan alleen bedenken dat ze moeten bemiddelen, toegeven, onderhandelen, want ja de kinderen moeten naar hem toe. Waarom?

De rechter heeft gezegd dat ze dat moeten proberen. Ondanks een meters dik dossier en problemen tussen hem en elke instantie die je kunt verzinnen, willen ze dit almaar maar blijven proberen. Waarom? Vraag ik me in lange slapeloze nachten af? Om te leren alles wat anders is te haten, om te leren mij te haten, om te leren mijn afkomst en alles wat met mij en mijn afkomst te maken heeft te leren haten.

Nog kan ik het legaal voorkomen, maar het evenwicht tussen zichtbare coöperatie en verantwoord zorgen voor de kinderen en ze effectief bij hem vandaan houden met kans op de stempel van stereotype opstandige wraakzuchtige ex, komt nauw en de afgrond is diep, heel diep. Te diep. Ik kan en mag hier geen fouten in maken.

En hij is geraffineerd, weet handig gebruik te maken van de overheidsregeltjes en de overheidsangsten om z'n zin er letterlijk door te rammen. Hij is bezig met een campagne en maakt gebruik van de onbenulligheid van arme vaders die wel ten onrechte bij hun kind vandaan gehouden worden.
Daar krijgt hij handige tips aangereikt, waarmee hij het systeem tegen me kan keren. En hij is goed in het beschuldigen van hulpverleners.

Door hen te beschuldigen van pedofilie en hen te beschuldigen van het aannemen van seksuele gunsten kan hij ze professioneel en persoonlijk beschadigen als ze niet doen wat hij wil. Ook daar is hij erg goed in. Hij is heel erg goed in het opstarten van klachtenprocedures.

Het benaderen van media en publicaties via internet zijn zijn dagelijkse hobby. Al zijn de media voor de moment nog steeds slimmer dan de overheid en laten hem links liggen. Hoe lang nog? Ik weet het niet. Hij weet gewoon heel goed hoe je dit 'spel' van indruk en tegenspraak speelt.

En dan zijn daar nog de bijna wekelijkse aangiftes kindermishandeling, die mij in een zeer ongunstig daglicht plaatsen. Daardoor wordt het in de ogen van de overheid een strijd en is de overheid niet meer genegen om actie te ondernemen. Daar bestaat nauwelijks een verweer tegen. De wetgever is heel erg zwak en de tegenstander heeft alle tijd in de wereld om er zich in te verdiepen en nieuwe tactieken te verzinnen en uit te proberen. En dat al jaren. Hij werkt niet en leeft op de overheid. En zijn doel? Mij helemaal kapot te maken. Dat heeft hij me verteld toen hij probeerde om me in elkaar te slaan en ik te snel voor hem was.

En omdat hij gemerkt heeft dat ik dat niet langer toe sta, wil hij nu de kinderen kapot maken. Ook dat heeft hij me verteld. En ook dat sta ik niet toe. Omgang prima? Kinderen beschadigen? Nooit! Ik laat me niet klein maken, ik blijf staan in mijn recht, handel vanuit het belang van de kinderen. En ook al heb ik na jaren van strijd en roofbouw op mijn lichaam nog maar weinig fut voor nog meer strijd, kies ik mijn strijdtoneel zorgvuldig, verspil zo min mogelijk energie en ga alleen maar in de verdediging of in de aanval als we direct bedreigd worden en ik kan gaan voor winst. Altijd. En keer op keer boek ik kleine successen, maar als puntje bij paaltje komt, is de enige mogelijkheid die ik heb om deze strijd ooit echt te kunnen winnen, te spelen op tijd.

Zolang mijn gezondheid het nog volhoudt en de kinderen verstandig opgroeien heb ik een kansje. En hoe meer tijd ik krijg, hoe meer ik kan hopen op het succes, de dag dat de kinderen verstandig genoeg zijn om er zelf achter te komen hoe het allemaal in elkaar zit, en de dag dat mijn schatten gewoon helemaal zelf tot de conclusie zullen komen wat voor een ongelooflijke klootzak hun vader eigenlijk is.

En tot die tijd, doe ik een dag tegelijk, een aangifte tegelijk, een procedure tegelijk. Zolang tot dit dossier eindelijk zwaar genoeg is om hem eronder te begraven. Dat is de dag dat we vrij zullen zijn, of de dag dat hij mij zal vermoorden. Want dat is zijn plan als hij me niet kapot kan krijgen. En ook dat heeft hij me verteld.

Als ik jullie verhalen lees krijg ik tranen in mijn ogen. Ik leef met jullie allemaal mee. Sterkte voor wat je nog te wachten staat. Ik bid voor ons allemaal. Hopelijk worden we nooit die krantenkop: 'Gezinsdrama in... slachtoffer bekend bij jeugdzorg en de politie'. Want dat is dan weer mijn persoonlijke nachtmerrie.
reageer


:: Machteloos :: vrijdag 2 maart 2012 :: 10:50

Met tranen over mijn wangen heb ik je verhaal gelezen ik kon het haast zelf geschreven te hebben. Ik zit er nog middenin en de strijd duurt al bijna 3 jaar en heb al zeker 8 rechtzaken gehad.

Ook stapels aan bewijs aangiftes en een raadsraport in het nadeel van vader en nog spreekt de rechter uit vader is gerechtigd tot omgang. Ook mijn ex zit bij een of andere club voor vaders en weet ook heel goed welke wegen en gangen hij moet gaan en manipuleert iedereen.
Werkt met geen instantie mee en dreigt alleen maar, maar BJZ doet helemaal niks en ik kan het uitzoeken.

Ik zal de strijd ook nooit op geven maar vraag me elke dag af waar ik de kracht nog vandaan moet halen want het lijkt soms zo hopeloos om tegen BJZ aan te boksen. Maar dan kijk ik in de ogen mijn lieve kanjers en krijg weer de kracht om door te gaan en te blijven vechten voor ze.
Hij heeft net als in jouw verhaal eerst mij geprobeert kapot te maken en dat ook 8 jaar lang en toen ik me weerde waren het de kinderen heb geschreeuwd tegen hem niet mijn kinderen en ben uiteindelijk weg gevlucht bij hem en toen kwamen de verhalen mijn zoon keek porno met papa ( was toen 7 jaar) papa heeft seksuele dingen met me gedaan en mijn zoon heeft het zelfs opgeschreven omdat het voor hem zo moeilijk was om over te praten.

In die 3 jaar dat ik nu weg ben is er nog niemand van bjz of welke instantie dan ook geweest die daar iets mee heeft gedaan nu is mijn zoon uit huis om hele erge dingen en men wil hem zijn vader laten zien en ik kan gewoon echt niet geloven wat hier allemaal gebeurt leef al een paar dagen in een roes en overdenk alles maar ik snap het niet waarom is alleen nog maar de vraag.
Het hele BJZ is een aanfluiting en men weet totaal niet wat ze doen maar ik zal waken over mijn 4 kindjes en blijven vechten.

BJZ moet zich kapot schamen voor wat ze aanrichten en ze handelen echt niet in het belang van de kinderen maar in eigen belang.
Ik wens je enorm veel sterkte en kracht toe om door te gaan!

:: Winx :: zaterdag 5 mei 2012 :: 18:03

Ik dank je voor je warme gedachten. Het geeft me moed om door te gaan.

Geef het niet op. Heb heel veel vertrouwen in je kinderen. Het enige wat je nu voor ze kunt doen is er voor ze zijn als ze je nodig hebben. in principe kun je het gewoonweg niet winnen van de overheid. De overheid is bepalend, en helaas oliedom. Ze doen wat ze willen. BJZ is hierin niet meer en niet minder dan een facilitator. Zolang je braaf bent en je ex gewoon de zaak laat verstieren maak je nog een heel klein kansje. Het is belangrijk om jezelf voor ogen te blijven houden dat BJZ geen hulpverlener is. Ze hebben een opdracht gekregen die de organisatie uiteindelijk gewoon geld oplevert. Heel veel geld. Daar leven ze van. Ze hebben dan ook geen enkel belang, anders dan het financiële gewin uit de situatie. Ze zijn er niet om je te helpen en ze zijn er ook niet om je kinderen te helpen. Je grootste hoop, je enige hoop eigenlijk, is dat je kinderen mentaal sterk worden en je ex de boel bij BJZ zo verknalt dat je bij de rechter een kans krijgt, een opening. Mijn kracht haal ik uit het besef dat de volwassenen, die mijn kinderen hopelijk ooit zullen zijn, terug zullen kijken naar wat hun in de kindertijd overeind heeft gehouden en hun kijk op de wereld heeft gevormd. En ik hoop oprecht dat ze dan positief aan mij zullen denken.

Voor mij is er eigenlijk geen hoop, en weinig zicht op een toekomst, mijn ex wil me nog steeds vermoorden. De dreigementen nemen toe. Niemand die er iets aan kan of wil doen. De wet is hierop gewoonweg niet berekend en ik ben geen bekende Nederlander of lid van het koningshuis. Ik ben dan ook maar een gewone gemiddelde zelfstandige en werkende vrouw met zeer bijzondere kinderen. En ik ben succesvol ontsnapt uit een kwaadaardige narcistische relatie. Wrang is dat de ex inmiddels wordt toegejuicht door mensen die absoluut niet hebben begrepen dat hij wat hij zegt ook echt meent en ertoe in staat is om het uit te voeren.

Ik heb een website gevonden over hoe je verder leeft na een relatie met een kwaadaardige narcist. Hoe je het te boven kunt komen en wat je voor je toekomst kunt verwachten. Ik stond versteld. Mijn leven is in gevaar en daarmee de toekomst van de kinderen. En ik, ik kan er nu alleen maar zo veel mogelijk voor ze proberen te zijn, ze uit de wind houden en ze waar mogelijk gewoon onbezorgd kind laten zijn. Ik help ze te begrijpen als ze vragen hebben en hou ze uit de strijd, koste wat kost. Maar de dreiging blijft toenemen. We zijn nu 5 jaar verder. De prijs die ik betaal is heel erg hoog. Ik moet rustig blijven en zwijgen, mag nooit ingaan op openlijke uitdagingen en nooit openlijk terugvechten, alleen via de juridische en/of civielrechtelijke weg kan ik me heel af en toe verdedigen. En daarmee ben ik inmiddels bij publieke doodsbedreiging 8, aangifte nummer 22 en rechtszaak 15. De meldingen bij de politie van bedreiging, intimidatie en alle andere voorkomende activiteiten die mij of de kinderen benadelen tel ik dan al niet meer. Dat zijn er inmiddels gewoon veel te veel. Het dossier van incidenten, bedreigingen en nare acties is inmiddels meer dan 200 pagina's dik, met details van meer dan 150 deels levensgevaarlijke incidenten en voorvallen. En het groeit nog wekelijks. Inmiddels worden ook betrokken medewerkers bij BJZ door hem met de dood bedreigd, geïntimideerd, lijfelijk aangevallen en publiekelijk, met naam en toenaam vernederd en belasterd. De voogd, in mijn opinie een erg naïeve persoon, dacht de omgang wel eens even te regelen, had dan ook, volgens eigen zeggen, heel erg veel ervaring met vechtscheidingen. Deze persoon vond me eerst maar eens een dom en onnodig angstig wicht dat niet snapte waar het over ging en toch maar los moest komen van haar ex. Wilde niet luisteren naar mijn raad en mijn ervaringen en wist het allemaal heel goed en ging eigenwijs een eigen weg. Dom, heel dom. En nu mag deze persoon, letterlijk, aan den lijve ondervinden wat ik al jaren meemaak en deze persoon is naar een paar maanden van de standaard acties al redelijk aangeslagen. En dat is dan iemand die een sterke organisatie en de rechterlijke macht achter zich heeft staan. Ik heb niemand die me de rug vrijhoudt als het allemaal te gevaarlijk en te bedreigend wordt. Ik sta hier helemaal alleen en moet rekening houden met mijn kwetsbare kinderen. Niet dat ik denk dat ik nu iets heb gewonnen of er ook maar iets is veranderd. Er zal nu wel weer een of andere andere onnozele instantie overheen gaan, die net als BJZ niet ziet dat er hier een machtsstrijd op leven en dood woedt. Een strijd waarin het enige middel voor controle over mij, n.l. de toegang tot de kinderen, de hoofdprijs is voor deze narcist, die zijn macht over mij langzaam maar zeker ziet wegglippen. Er is waarschijnlijk maar een handje vol mensen die echt snappen hoe verschrikkelijk gevaarlijk deze situatie is. En dus... wacht ik nog steeds op die krantenkop.

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!