plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Pinsy :: maandag 26 maart 2012 :: 20:04 permalink


Mijn ex partner en ik zijn vanaf dat mijn dochter 3 maanden is uit elkaar. Toen we samen woonde had hij nooit zin of tijd voor haar. Grootste gezeur over flesjes, luiers.

Ik heb een jaar lang geprobeerd hun een band te laten scheppen. Ik belde iedere dag twee weken lang zodat hij een keer in de twee weken maar is zou langskomen. Was hij er kreeg ze nog geen aandacht.
Nu woon ik 170km van hem vandaag, tot en met de dag van vandaag heb ik alles geprobeerd. Gratis treinkaartjes te geven, zelf te bellen. Hij toont geen intresse. Hij belt nooit.

Zelfs met de doop heeft hij een leugen gemaakt zodat hij niet hoefde te komen. Hij wil wel een omgangsregeling voor zijn dochter nu ineens, maar ik weet het echt niet meer.
Paar jaar geleden heeft hij een psychologisch onderzoek gehad, hieruit was gekomen dat hij een agressiestoornis had, niet specifieke persoonlijkheidsstoornis, en een drugsverslaving.
Hij heeft begeleiding van een psychische maatschappelijke instantie - gigantisch veel schulden en kan niet voor zichzelf zorgen.

Alleen ik ben zo ontzettend bang dat als hij gezag gaat vragen dat hij dat krijgt. Hij heeft me nooit mishandeld en zijn dochter ook niet maar hij is niet te vertrouwen.
Hij is een pathologische leugenaar. Ik ben er achteraf achter gekomen dat hij ALLES in onze relatie had gelogen. Verhalen over exen die hij niet had, geld dat hij nooit had, ongelukken die hij nooit heeft gehad, wapentransport etc dat hij gedaan zou hebben.

Het breekt mij letterlijk op van binnen. Ik blijf de boeman, Ik ben de slechterik. Volgens hen en zijn familie hou ik de omgang tegen. Wat ik tot nu toe niet heb gedaan Alleen nu zit ik er ZO aan te denken. Gewoon, om de hele omgang te laten gaan. Om er tegen te vechten. Dit breekt mij gewoon op. Ik kan niet met een man praten die iedere keer loze beloftes doet, ja ik kom, ja ik kom, nee hoor, hij komt niet.

Met haar verjaardag was hij er 10 minuten, toonde hij ook geen intresse in haar. Hij wil haar wanneer het HEM uit komt. In mijn ogen is het ENIGSTE wat nog redelijk is, is ALS er omgang moet komen dat dit in een omgangshuis gebeurt en dat ik een drugstest wil voordat hij daar komt. Desnoods betaal ik hier zelf voor!

Ieder ding waarmee ik hem confronteer heeft hij altijd een smoesje voor. Het is altijd mijn schuld. En hij liegt zó mooi. Ik zou het ook geloven als ik niet beter wist. Ik ben bang, boos. Zo teleurgesteld. Stom dat ik dit niet zag voordat ik zwanger was, en toen ik zwanger was. Blij dat ze mijn achternaam heeft, blij dat ik geen gezag heb gegeven.

Mijn dochter kent haar vader niet, ze hebben door hem nooit de kans gekregen om een band te creeeren. Moet ik haar straks gewoon maar meegeven?

Ik heb toen ze wat jonger was wel een middagje aan haar vader gegeven, dan kreeg ze geen enkele schone luier, of als ze een weekend daar bleef, dan kreeg ze geeneens schone kleren. Als ik haar wegbracht, dan was het huis echt vuil, niet gewoon een vies vlekje maar stof van zoveel weken dat niet gestofzuigd was. Ik heb hem daarmee wel is geconfronteerd en dan was het ja maar ze slaapt toch boven en ze kruipt nog niet...

Hij ziet haar nu een keer in de 1-2 maanden voor 10-15minuten. Hij kiest zelf om de kansen te laten schieten die ik hem geef. Ik krijg het maar iedere keer in mijn gezicht geschoven en ik weet het gewoon echt niet meer.
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!