plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: geen vertrouwen :: dinsdag 3 april 2012 :: 07:57 permalink


De moed zakt me in de schoenen na het lezen van deze verhalen op de site.

Om het het weekend dat mijn kinderen bij mijn ex zijn geweest probere ik ze weer op de been te krijgen. Een paar weken geleden is mijn zoontje bij de keel gegrepen en tegen de muur aan gedrukt en flink uitgescholden, vervolgens is hij zijn kamer in gegooid en heeft hier uren moeten zitten. Zijn zus was hier getuige van. En dat alles zonder echte aanleiding.

Op school waren ze al van plan een melding te doen bij het AMK vanwege mijn oudste dochter. Maar het kreeg een hele andere wending. Ik had de maandag na dat weekend zelf advies gevraagd bij het AMK en deze zei dat ik naar school moest en dat school daar een protocol voor heeft dat ze moeten volgen. Maar school belde mij op dat het besproken was met de directeur en dat ik al een melding had gedaan en dat zij dus niets zouden doen.

Dit terwijl we allebei wisten dat ik slechts advies had gevraagd omdat je als moeder niets te melden hebt. Ze doen niets als je als moeder, oma op opa of zelfs schoonmoeder (moeder van ex) het AMK belt, dat zijn namelijk meldingen uit tweede hand. In de prachtige folders staat dat iedereen bij de geringste vermoeden al mag melden maar ze zijn vergeten dat dit niet geldt voor naaste familie. Uit pure wanhoop heb ik de politie gebeld.

Daar is een zorgmelding gedaan en binnen een week is er vergaderd en is "kindspoor" dat mij moeten gaan volgen. Het AMK was niet blij dat het nu via de politie was gegaan want het moest eigenlijk via school. Maar school vind het geen zaak voor hen omdat het huiselijk geweld betreft en ze dat meer bij de politie vinden passen.

En ondertussen moeten de kinderen met lood in hun schoenen weer naar PAPA. Als ik vraag of ik de kinderen thuis mag houden totdat de gesprekken met ex plaatsgevonden hebben. Hoor ik 'nee'; ik mag ze wel thuis houden als ik het niet veilig vind maar ze adviseren ze toch gewoon mee te geven.
De advocaat zegt dat ik niet sterk sta als de politie straks voor de deur staat als ik ze niet meegeef aan mijn ex en dat straks tegen mij gebruikt gaat worden.

De man van het AMK vraagt of het wel goed met mij gaat omdat ik emotioneel ben. Nee, natuurlijk niet! Maar moeten we nu echt zo ver gaan dat het hele gezin aan de pillen gaat en in therapie moet en dat terwijl mijn ex maar doorkan gaan met wat hij allemaal flikt. Het antwoord kan ik raden JA, maar het wordt niet uitgesproken.
"Doe nou even rustig, over een paar weken komt de hulpverlening op gang" zegt-ie dan.

IK WEET NIET WAT IK HOOR! Laat de mishandeling gewoon maar doorgaan en ondertussen gaan we uw man helpen. Dat is wat ik vermoed. En natuurlijk moet ik aan dat hele toneelstukje gaan meewerken omdat ik wanneer ik straks weer niet meewerk nog meer problemen krijg.
Het is toch raar dat als ik het woord JEUGDZORG uitspreek, iedereen zijn hand voor zijn mond slaat en roept "o nee" Ik moet het allemaal maar gaan afwachten misschien loopt het in mijn geval wel goed af. Maar ik heb er weinig vertrouwen in.
Ik ga in ieder geval naar een eerste lijn kinderpsychologe toe met de kinderen. Ik hoop dat hij hier zijn medewerking aan verleent. Zij zullen tenminste hulp kunnen bieden aan de zorgen van de kinderen, en hebben niet als doel de communicatie tussen de ouders te herstellen.

Ik ben daar ooit eerder geweest, het fijne was dat ik mijn verhaal kon vertellen en serieus genomen werd al hadden ze het verhaal van mijn ex niet gehoord. het amk geeft je het gevoel dat je bij voorbaat niet geloofd wordt en dat je ex het voordeel van de twijfel heeft.

Ik hoop dat ik snel eens goed nieuws hier kan plaatsen.
reageer


:: verwarde mama :: donderdag 3 mei 2012 :: 20:22

Ik krijg er gewoon tranen van in mijn ogen als ik dit allemaal lees. Het gaat bij mij ook om mijn prachtige kleine meisje. Ze is 5 jaar. Als het aan mij ex had gelegen had ze er nooit geweest op deze wereld want bij de 9e week van de zwangerschap stompte hij mij zo hard in mijn buik,dat ik niet eens meer kon opstaan.Hij is daar voor gearresteerd en heeft een taakstraf van 20 uur gehad.

Pfff en een spijt dat ie had. NOT Ach en je bent zwanger wat doe je? Je probeert er toch maar wat van te maken (wat natuurlijk nooit goed komt) ter wille van je kindje.
Wij hebben uiteindelijk om deze reden nooit samen gewoond,juist omdat er altijd ruzie was. Ik ben uiteindelijk voorgoed met deze mafkees gestopt om te gaan toen mijn dochtertje 2,5 was.

Ik leerde al snel een engel kennen en accepteerde mij en mijn twee dochters als zijn eigen kindjes. De jongste begon net met praten en al gauw werd het papa. Geweldig toch? Ja voor even want mijn ex, de biologische mafkees kwam om de hoek kijken. Eerst begonnen er treiterijen en schelden. Later werden het rechtszaken.
Het begon om het ouderlijkgezag. Dat kreeg hij ondanks dat hij geen leven met moeder en kind heeft gevoerd en dat de communicatie onderling totaal ontbrak.

Mijn ex woonde bij zijn broer in huis. Op een gegeven moment kwam mijn meisje steeds met een knalrode vagina thuis en een keer zaten er ook bloedspoortjes in haar onderbroekje. Nog niet eens denkend aan het ergste heb ik het hem voorgelegd en ik kreeg te horen dat ik weer wat had.
In de loop van de tijd ging mijn meisje ook raar gedrag vertonen. Thuis wilde ze niet in het donker slapen, tekende mijn ex altijd boos, verschuilde zich achter haar lange haartjes als er wat gevraagd werd over haar vader, lag met gebolde vuistjes op haar buik op haar bedje te schreeuwen ik haat xxx(naam ex). Zo heeft ze ook steeds buikpijn als ze opgehaald zou worden en als ze dan opgehaald werd klampte ze zich vast aan mijn huidige partner. Bij losmaken raakte ze helemaal buiten zinnen. Zo erg, geloof me dit gaat door merg en been. Maar ja dat zullen alle mama's beamen.

Door deze rare gedragingen ging er op een gegeven moment wel een lampje brandden en je gaat alles nog eens na. Je wil nooit zomaar iemand van iets heel ergs beschuldigen en heb dus besloten om hulp te vragen. Eerst bij de huisarts,deze kon mijn meisje niet zonder toestemming van mijn ex onderzoeken ,maar verwees mij naar een onafhankelijke organisatie die al spelenderwijs achter dingen konden komen die bij kinderen zouden kunnen spelen.

Ook hier ging de deur voor onze neus dicht. Ik had toestemming van mijn ex nodig. toen kwam er een rechtzitting omdat ik mijn kindje een keer doodziek thuis had gehouden en omdat hij een keer op een tijd kwam die niet was afgesproken. Daar liet hij mij voor voorkomen. Ik had alle bewijzen en wat zegt meneer de rechter.....mevr. u moet zich wel wat beter aan de omgang houden, dit zal een hoop spanningen verminderen tussen beiden.

En toen het onderbroekje werd genoemd en dat we daarvoor naar die organisatie wilde, werd er gezegd...dit doet niet ter zake. En tekenen voor onderzoek, weigerde hij ook pertinent. Hij had ook al in een eerdere rechtszaak mediation geweigerd.
Dus ook daar kon ik niet terecht voor mijn meisje. Dan maar een kinderarts,ook daar ging de deur dicht, het zou namelijk niet rechtsgeldig zijn, zijn bevindingen.

Ik dacht op welke planeet ben ik beland?Je raakt zo in de war... Ik begrijp er tot op heden niets van. Ik heb de laatste omgangsweekend besloten haar niet mee te geven, dit omdat ze zich zo hard vast klamde aan mij en mijn man dat ik het niet meer kon. Ze zei ook zelf dat ze niet meer mee wilde maar daar wilde hij niets van weten. Ze moest.
Uiteindelijk is hij weer politie gaan halen,en zij komen je dan vertellen dat ik in overtreding was. Ja ik!!! Zij adviseerde mij wel de dag erna aangifte te gaan doen bij afd. zeden. Ook dit heb ik meteen de dag erna gedaan en wat denk je? Ook hier wilde ze geen aangifte van opnemen... het waren maar zwaar wegende vermoedens en ik moest het volgende onderbroekje maar bewaren, dan konden ze wat.

Toen ben ik toch wel even flink uit mijn slof geschoten...Ik moest mijn kleine moppie dus eerst nog maar even aan dit soort praktijken blootstellen? Nou nee dus. Ik heb daarop het AMK gebeld en daar een melding gedaan. Al mijn hoop ligt nu dus bij hen. Ook al heb ik mijn vraagtekens. Ik ben door alle verhalen toch wel wat achterdochtig geworden. Maar goed er moet wat gebeuren en je pakt echt alles aan.

De politie heeft me nu ook al laten weten dat als ik bij de eerste omgang weekend niet mee werk, ik gearresteerd word en mijn dochter dan overhandigd wordt aan mijn ex.
Nou dat risico neem ik, neem mij maar mee, maar ze blijven uit mijn huis en dus van mijn kindje. Dit is nu ons rechtssysteem, je mag niet eens je eigen kindje beschermen.
Hoop echt dat er eens iemand opstaat en zegt: dit kan zo niet langer...
Ons rechtssysteem moet toch onze kinderen beschermen?

:: winx :: zondag 6 mei 2012 :: 16:02

Er is soms wel een oplossing, maar hij is niet gemakkelijk en je loopt een groot risico dat het tegen je werkt. Daarnaast vergroot je het conflict misschien onnodig en worden je volgende stappen wellicht moeilijker. Dit is dus niet voor iedereen weggelegd en vereist een ijzersterke discipline. Je mag namelijk niet als ruziemaker overkomen en moet te allen tijde rustig en beheerst blijven. En dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan in dit soort situaties.

Ik heb hiervoor dan ook mijn kinderen helemaal los moeten laten, dat was een groot verlies in mijn hart. Maar het was de enige mogelijkheid om ze te beschermen. Ik heb heel hoog gegokt en dit al vaker gewonnen, maar het had ieder keer ook anders kunnen lopen. Dus bezint eer ge begint!

Ex kwam aan deur voor omgangsregeling. Gedreig, geschreeuw, getier, oneindig lang aan de zeer luide bel hangen en onnodig getrap tegen de glazen voordeur, geram op de ramen. De kinderen zijn bang en rennen naar boven.
De week ervoor zijn de, nog zeer jonge, kinderen, zonder opgaaf van reden onverwacht vroeg teruggebracht en moederziel alleen door de ex voor de woning op straat achtergelaten. Dat was zogezegd mijn schuld, had ik er maar moeten zijn.
Huh? Hoezo? Ik vermoed dat dit zijn idee van straf is voor mij omdat ik niet thuis was en het lef had gehad om tijdens de omgang van de vrije tijd gebruik te maken en dan ook nog eens niet binnen de door hem geëiste 5 minuten terug kon zijn.

Ik heb hierop de omgang, na overleg met slachtofferhulp en de nooddienst van BJZ, tijdelijk opgeschort, schriftelijk, via de advocaat. Dus toen hij daar te keer ging wist hij al dat hij ze niet mee ging krijgen en gedroeg zich er alvast naar. En toen kwam de politie erbij: "U moet de kinderen toch echt aan hem meegeven." Mijn simpel antwoord was: "Dat is goed. Bij deze krijgt u de verantwoording voor het geval er iets mis gaat tijdens de omgang, en mag u ze op eigen titel aan hem overdragen". De agent tot voor enige ogenblikken nog streng en vol vertrouwen, kijkt me nu ineens helemaal verbijsterd aan en stamelt: "Maar die verantwoording kan _ik_ toch niet nemen. Mevrouw dat is toch echt _uw_ verantwoording."

In gedachten was ik de man zeer dankbaar voor deze opening. En dus heb ik de situatie even voor de goede man verduidelijk met "Na vorige week en gezien het momentele gedrag, kan ik, na overleg met slachtofferhulp en de nooddienst van BJZ, die verantwoording niet op me nemen. De wetgever heeft mij, denk ik, belast met de zorg voor en de veiligheid en de geestelijke en lichamelijke gezondheid van mijn kinderen. Een overdracht is, volgens mij, op dit moment niet bevorderlijk voor de veiligheid en de gezondheid van de kinderen. Maar u mag, in uw functie als gezagsdrager van de overheid, deze overdracht, van mij, graag op eigen titel uitvoeren als _u_ denkt dat het veilig en verantwoord is."

Ik had dan ook al een documentje voorbereid in die richting. "Graag hier even een handtekening plaatsen, dan mag u uitvoeren wat u mij, tegen mijn inschatting en tegen mijn advies in, in deze situatie wilt opleggen." En toen gebeurde er iets. In zo'n geval vinden al deze ijverige dienst- en zorgverleners het ineens niet meer zo verantwoord en vanzelfsprekend om dit soort zaken ten uitvoer te brengen en blijken er ineens hele handige sluiproutes, achterdeurtjes en mogelijkheden te bestaan om het maar even zo te laten.

Ik heb in de loop der tijd dan ook gemerkt dat als mensen op persoonlijke titel worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid die ze als medewerker, namens een bepaalde organisatie, dragen voor hun eigen acties, en ze zich niet meer (heel handig) kunnen verschuilen achter hun organisatie, zo'n verhaal ineens heel anders kan lopen.

Mijn opstelling is inmiddels dan ook ietwat anders geworden. Als ik het niet verantwoord vind en denk dat mijn kind schade oploopt door de beslissing die iemand namens de organisatie waar hij voor werkt aan mij wenst op te leggen voor uitvoering, dan wordt diegene, door mij, hierop schriftelijk gewezen en persoonlijk aansprakelijk gesteld voor de gevolgen ervan. Met kopie aan mijn advocaat. Graag het schriftelijk stuk voor akkoord ondertekenen en retourneren aan mij. Met uw handtekening verklaart u zich namens uw organisatie volledig aansprakelijk voor eventuele nadelige gevolgen van uw handeling/beslissing/opdracht aan mij.

Nodeloos te zeggen, dat ik nog geen enkel ondertekend document heb ontvangen en er telkens dit weer eens aan de orde was er allemaal 'tijdelijke' oplossingen zijn bedacht om er omheen te werken. Men is dan toch niet echt zo happig om risico's te nemen op persoonlijke titel. Dat doet men bij de overheid blijkbaar veel liever gewoon namens of zelfs voor mij en altijd op kosten van mijn kinderen.

Ik heb dan ook via een harde leerschool vastgesteld dat ik dat niet altijd hoeft te accepteren. Al waren het steeds hele moeilijke beslissingen, waarvoor ik vooraf altijd goed had gewikt en gewogen en met instanties en mensen, die er _wel_ voor ons welzijn zijn, had overlegd. En ook had ik vooraf al besloten, dat ik de consequenties behorende bij zo een beslissingen zonder gemopper zou aanvaarden. En ik ben niet ontevreden over het resultaat.

:: carol :: dinsdag 8 mei 2012 :: 11:13

Wat vreselijk.... ik heb hier echt geen woorden voor. Het lijkt wel dat iedereen die bij instanties werkt die voor onze kinderen op moeten komen juist tegenwerkt. Huisartsen en psychologen zitten knikkend met hun hoofd tekijken en leven met je me als je over Jeugdzorg en het AMK begint.

Deze mensen (van jeugdzorg) benader je pas als je er echt helemaal niet meer uitkomt. En je wordt keihard teruggeknuppeld in je hok en moet leren omgaan met deze mensen om verdere enrstige gevolgen te voorkomen. (er zijn uitzonderingen).
Het lijkt wel een web van psychopaten waarin je terecht komt. En een "geleerde" rechter gaat ondanks alle negatieve commentaren vanuit de media over de jeugdzorg, hier zo lamlendig mee om.

Alle kinderen moeten het recht krijgen om " gehoord" te worden. Kinderen liegen namelijk niet en als ze liegen of overdrijven dan moet een profesional dat zien. Zodra de kinderen hun verhaal kunnen vertellen zou er een hoop opgelost kunnen worden en dan alleen geldt het recht van het kind en kan er gehandeld worden in het belang van het kind. Maar nu gebeurd dit niet en blijft het een spel dat gespeeld wordt tussen vader en moeder en iemand die de macht heeft om de boel naar zijn hand te zetten. En wie waren en zijn de dupe...? juist: onze kinderen!

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!