plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: anoniem :: zaterdag 23 juni 2012 :: 21:43 permalink


Eigenlijk was de geestelijke mishandeling al vanaf dag een begonnen alleen zag ik dat zelf niet doordat ik al zoveel had meegemaakt. Hij kleineerde mij en als ik niet op juiste wijze reageerde werd hij helemaal razend en dan werd het ook fysiek, Echt eng om te mee te maken,hij is iemand met blinde woede. Voor mijn zelf heb ik het nooit gedurfd om bij hem weg te gaan.

Maar toen mijn zoontje geboren werd heb ik het eindelijk aangedurfd nadat hij al een keer met een mes op de slaapkamer had gestaan toen hij huilde en paar keer in zijn gezicht had gespuugd en zelf zei op een dag nou begrijp ik waarom sommige ouders kinderen vermoorden.

Ik ben zo lang bij hem gebleven omdat hij altijd tegen mij zei mijn zoontje van mij af te nemen. Maar op de dag dat hij mij sloeg waar mij zoontje bij was omdat we onderweg naar het consultatiebureau waren en hem uit mijn armen greep. Had ik het helemaal gehad en ben ik gevlucht. Het heeft drie weken geduurd voordat ik aangifte durfde te doen. Helaas is deze geseponeerd wegen onvoldoende bewijslast.

Mijn zoon staat wel op mijn naam omdat hij geen akte kon overleggen. Maar tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds bang dat hij hem komt opeisen, en dan wat? Ondanks ik nu een nieuw leven op een geheime locatie probeer op te bouwen blijf ik altijd over mijn schouder kijken.
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!