plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Joke :: zondag 3 februari 2008 :: 10:52 permalink


Nu ik eindelijk een site gevonden heb, die aansluit bij mijn problematiek (ik heb aangifte gedaan van incest; de vader van mijn kind heeft haar seksueel misbruikt) en ook oproept om actie te ondernemen, merk ik dat ik mijn volledige verhaal niet op een openbare site wil zetten. Ik probeer mijn verhaal wel bij de initiatiefnemers te krijgen, ik wil er wel aan meewerken. Verder wil ik wel actief mee schrijven op deze site.

Nou, ja, ik waag een poging om een deel te vertellen:

Na talloze rechtzaken heeft de rechter besloten tot begeleide omgang in een omgangshuis, terwijl onderzoek van de Raad vd Kinderbescherming in het rapport heeft geconcludeerd dat er geen omgang maar mediation zou moeten plaatsvinden.
Vader wil echter geen mediation. Via de Hoge Raad is deze zaak terugverwezen naar het Hof. Maar omdat daar ongeveer een jaar tussen zat, ben ik toch maar het traject van het omgangshuis ingegaan en heb me er vervolgens van teruggetrokken, waardoor ik voor de aantal keer dat ik niet gegaan ben en dwangsommen heb moeten betalen.

Mijn aangiften zijn geseponeerd en de rechtzaken daarover op niks uitgelopen, vanwege gebrek aan bewijs. In weer andere rechtzaken heeft vader ook ouderlijk gezag gekregen. De wet daarover is veranderd: dit kan nu dus ook tegen de zin van de moeder.

Bureau Jeugdzorg wil naar aanleiding van recente melding van vader op huisbezoek komen, terwijl er al jaren rechtzaken lopen, de Raad er al in zit, de laatste beschikking er nog niet is en ik het dossier niet ken.

Het is bijna standaard: moeder doet aangifte van incest, vader doet een melding bij het AMK, schrijft biografieen over de moeder die toegeschreven worden naar hoe slecht de moeder is en hoe onschuldig en slachtofferig de vader en vaak krijgt de moeder een psychiatrisch label opgeplakt.
Vader wordt bijgestaan door een morsige en grove sospapa-vechtadvocaat en een nepdokter die zogenaamd wil bemiddelen. Er worden door de tegenpartij zoveel stukken geproduceerd met leugens en halve waarheden dat er soms een hele leugen in officiele stukken terecht komen. Dan beschuldigen ze je van het vervreemden van het kind van de vader: het zogenaamde parental alienation syndrome (PAS). Vervreemding die de vader tijdens het seksueel misbruik zelf veroorzaakt heeft en zal doorzetten als er wel weer contact/omgang is.
Nogal overdonderend allemaal, blijkbaar ook voor sommige rechters.

Heel moeilijk om zelf niet te verzanden in het bestrijden van en verdedigen tegen al deze beschuldigingen. Zet beknopt op papier wat niet klopt en probeer dit mechanisme bloot te leggen. Het is eigenlijk een bijzaak die wel wat aandacht verdient, maar hoofdzaak is bescherming van onze kinderen en dat begint bij jezelf.

Inmiddels ben ik jaren verder en heb ik min of meer geleerd dat ik hoofd- en bijzaken gescheiden moet houden, om niet te verzanden in de peiloze diepten van de emoties en de spanning die dat oplevert, om niet vervolgens te doen alsof er niks aan de hand is met mijn gevoel. Wanneer mijn kind dissocieert kan ik dat opvangen, maar de emotionele uitloop duurt dagen. Nu weet ik dat wanneer dit weer voorkomt ik me minstens een dag moet ziekmelden om de emoties wel ruimte te kunnen geven.

Wat ik ook geleerd heb is dat contact tussen vader en kind niet heilig is, ook al kan het helend voor het kind zijn. Mijn kind heeft door het verloop meer schade geleden dan heling. Ze is slachtoffer van de nadruk die de wetgever legt op het recht van de vader om omgang te hebben, in plaats van recht van het kind op rust. De kwaliteit van het leven voor het kind gaat er echt niet op vooruit door wel/niet hapsnap contact met een misbruikende of mishandelende vader.

Het gaat dit soort vaders niet om het kind, maar om het uitoefenen van macht en gezichtsverliesherstel. Vaak zijn het vaders die voor die tijd eigenlijk al dezelfde mechanismen lieten zien. Daarboven uitstijgen en alleen het zuivere belang van het kind zien, los van de situatie tussen jou en de vader van je kind, is een moeizaam proces. Ondertussen maakt de vader er misbruik van door te willen bewijzen dat het om partnerstrijd gaat.

Dan al die (hopelijk wel) goedbedoelende hulpverleners die opgeleid zijn om een gulden middenweg te kiezen. Ze benadrukken uitsluitend wat wel goed gaat en nemen dat als uitgangspunt om contactherstel tussen vader en kind te bewerkstelligen, want contact met beide ouders zou goed voor het kind zijn. Allemaal in zichzelf misschien waar, maar niet van toepassing op situaties zoals op deze site beschreven.

En als je er dan een goede hulpverlener tussen hebt zitten laat de rechter het advies links liggen, want het past niet in het plaatje. Of er zijn geen juridische afdwingmiddelen om vader mee te laten werken en durft de rechter het nog niet aan om een einde te maken aan al die rechtzaken. De zorgvuldigheid voorbij.
Vaders sturen een ziljoen klachten naar deze instellingen, omdat die instellingen zogenaamd op de hand van moeder zouden zijn. Wie zit hier nu in partnerstrijd? En echt niet vanuit liefde, maar vanuit gekwetste egootjes. De instellingen en personen die daar werken voelen zich niet meer vrij, want zij willen niet van beschuldigd worden van op de hand van de moeder zijn. Angst regeert en niet alleen bij de moeders.

Uiteindelijk beslist de rechter en de wetgevende macht. Het is van cruciaal belang de huidige misstanden te inventariseren, te onderzoeken, te analyseren, met het kind echt als uitgangspunt. Die ene vader die ten onrechte zijn kind niet ziet, zal nooit zover gaan als deze vaders doen, want die zal echt kiezen voor het belang van zijn kind.
reageer


:: mama33 :: dinsdag 12 februari 2008 :: 15:54

Het doet me bijna goed om bijna mijn verhaal terug te lezen. Mijn verhaal staat ook hier, maar hier vind ik zoveel herkenning. Inmiddels heeft de rechter na vijf jaar besloten het aan mijn dochters te vragen dmv een gesprek met mijn dochters, de voogd en een jeugdhulpverleenster. Alleen dit suggestieve gesprek heeft al zoveel onrust opgeleverd dat ik nu met een kind zit wat totaal van slag is.
Ik ben inmiddels al bij een orthopedagoge geweest, bij de leerkracht, de huisarts, dit allemaal binnen een week. En nu afwachten wat het verslag gaat worden van dit gesprek, wat daarna weer naar de rechter gaat, die dan een advies(?) gaat uitbrengen.

Inmiddels staat er een sanctie op, als we niet meewerken, van ontzetten uit de ouderlijke macht, wat uithuisplaatsing ten gevolge kan hebben, vertelde de rechter me. Mijn ex heeft ze misbruikt, maar we waren op weg en nu worden ze weer in een slachtofferrol geduwd. Als hij werkelijk aan de meiden dacht zou hij ze rust gunnen. Ik heb dan ook de rechter gevraagd: hebben de kinderen recht op omgang of bedoelt u dat de vader recht heeft op omgang? In het gesprek werd dan ook tegen mijn meiden gezegd: "Jullie hebben recht op omgang." Waarop mijn meiden hebben gezegd: "Dat vinden we ook dat kindjes dat hebben, maar alleen als ze dat willen!"
Staat het belang van kinderen echt voorop in Nederland? Er wordt in ieder geval niet naar ze geluisterd, ook al wordt van wel gezegd.

:: rosa :: vrijdag 22 februari 2008 :: 14:13

"Die ene vader die ten onrechte zijn kind niet ziet, zal nooit zover gaan als deze vaders doen, want die zal echt kiezen voor het belang van zijn kind."

Ik ben hier ook zo mee eens!!!!!

Die vaders die zo ver gaan, die zijn alleen maar uit om toch macht over de situatie bij moeder te houden. Dit was ook de reden waarom ik weg ben gegaan. Die macht die ze over je willen hebben. Niks gelijkwaardig en in het begin ook zo goed kunnen toneelspelen zodat je er toch in trapt.

Maar na de scheiding is hij ook verder gegaan: rechtzaak hier en daar over omgang en alimentatie (tel maar uit stuk of 7 rechtzaken)

Belachelijk dat het zo ver kan gaan.
Maar ook de emotionele pijn die er achterblijft waar je toch niks aan en mee kan doen. En wat ook overgebracht wordt op de kinderen.

Mijn maag draait om en ook die andere verhalend schrijnend gewoon. Ik word er stil van en blijf hoop houden voor alle betrokkenen dat het veranderen gaat.

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!