plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: mama :: vrijdag 6 september 2013 :: 10:01 permalink


Bij ons zijn de rechtzaken al enkele jaren geleden uitgevochten geweest.Ik zal hierover niet vertellen maar het was kort gezegd de hel. De machteloosheid waarmee je constant zit als allemaal vreemde mensen over het lot van jouw kind beslissen, zonder er eigenlijk ook maar één moer om te geven.

Ze beslissen in enkele minuten over het verdere leven van jouw kind! En daar moet jij mee leren omgaan. Constante angst, constante druk, constante emotionele chantage, een echte nachtmerrie die maar blijft doorgaan! Ik heb alles geprobeerd, alles om mijn kind daar weg te houden, maar het heeft niet mogen baten. Toen mijn kind niet wou gaan zijn ze hem met de politie komen halen en meegesleurd! Ik kon mijn kind horen roepen tot hij reeds ver weg was. Dan sterf je binnenin. Waarom ik dit bericht schrijf is omdat we nu enkele jaren 'hel' verder zijn.

De situatie is nog steeds dezelfde maar ik overweeg om nogmaals het gevecht aan te gaan. Ik heb in de loop der jaren alles bijgehouden, politie interventies bij de vader thuis, ziekenhuisopnamens wegens huiselijk geweld van de nieuwe vrouw, getuigen in overvloed waaronder ook het schoolpersoneel die willen verwoorden hoe mijn kind aan zijn lot overgelaten wordt ginds, tal van berichten waarin de thuissituatie ginds zo erg was dat ik mijn kind moest gaan ophalen.

Ik heb in mijn ogen zoveel bewijzen waarom ik geen seconde rust heb als mijn kind ginds is, maar ik zeg in mijn ogen.. want diegenen die reeds ginds voor de rechter gestaan hebben weten hoe ze met die gegevens omgaan, als ze al de moeite doen om het dossier langer dan een paar seconden te openen. Dus nu zit ik met dit grote dilemma.. ga ik ervoor, neem ik het risico dan loop ik de kans dat hij weer woest is op mij en dan wordt het voor mijn kind nog erger! als ik win, heb ik mijn kind gered, als ik verlies, dan weet ik niet eens tot wat hij in staat is, eens hij ons kind weer bij zich heeft... ik denk tot alles!

Ik ben zelfs bang dat hij hem nog liever iets aandoet dan dat hij zich erbij zou neerleggen dat ik ons kind heb en dat we gelukkig zouden zijn, want dat zou voor hem ondraaglijk zijn! Als iemand raad heeft of een mening.. ik kan niet beslissen.. ik voel mij zo schuldig en zo'n slechte moeder dat ik niets méér doe om mijn kind te helpen.. het knaagt elke seconde van de dag en nacht aan mij.. ik ben ervan kunnen weglopen maar nu stuur ik er mijn kind naartoe, alleen, zonder dat ik het kan beschermen!

Maar als ik iets wil doen, en het systeem laat ons weer in de steek, dan heb ik alles alleen nog erger gemaakt.. ik weet het gewoon niet meer... ik wil gewoon mijn kindje gelukkig zien, zonder al die zorgen en verdriet.. het is zo onmenselijk!
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!