plaatje

  :: ervaringen

Ook als moeder, of in je omgeving iets meegemaakt, waarbij er sprake is van huiselijk geweld, maar waarbij er toch omgangsregelingen en/of tweehoofdig ouderlijk gezag is opgelegd? Help jezelf en anderen door het hier te melden of op eerdere bijdragen te reageren. Vanwege de overweldigende hoeveelheid berichten, vragen wij je wel met het volgende rekening te houden:

  • geef bij naam een (voor je ex) onherkenbaar pseudoniem op dat nog niet in gebruik is op deze pagina [Control-F!]. Kies a.u.b. niets meer met 'mama' of 'moeder' erin, want daar zijn al veel van en dat schept verwarring.
  • geef bij emailadres een geldig emailadres op dat je ook regelmatig checkt, anders kunnen we geen contact met je opnemen (we garanderen strikte geheimhouding van je gegevens)
  • denk niet: ‘ik heb ongeveer hetzelfde beleefd, dus dat hoef ik niet op te schrijven’. Het is juist van groot belang dat je opschrijft waar je mee te maken hebt, zodat andere vrouwen merken dat ze niet alleen staan en de buitenwereld kan zien dat deze problemen veel meer voorkomen dan men denkt.
  • je hoeft in je bijdrage niet in details [de data van je rechtzaak e.d.] te treden, maar wees wel precies in omschrijving van je problemen: bijvoorbeeld of gaat het om geestelijk of fysiek geweld, tegen jou en/of je kinderen en wat voor soort omgangsregeling je hebt.
  • we beoordelen de inzendingen voordat we plaatsen. Dat gaat soms snel, maar kan soms ook wel een dag of wat duren. Mocht het even duren, dan komt dat eerder doordat we te emotioneel bij de problematiek betrokken zijn, dan dat we niet in je bijdrage geïnteresseerd zouden zijn.
    En mocht je denken: "wat een problemen hier; eigenlijk valt het bij mij nog wel mee", dan kun je wel een bijdrage sturen, maar is de kans klein dat we 'm plaatsen. Voor de statistieken: we plaatsen momenteel ongeveer 1 op de 5 opgestuurde bijdragen.

Stuur een eigen bijdrage in!


:: Sister :: donderdag 12 juni 2014 :: 12:01 permalink


Bij mij begon het toen ik een paar maanden samen was met m'n inmiddels ex-vriend. Tijdens een ruzie kreeg hij een woedeuitbarsting. Ik werd de trap afgesleurd, neergegooid, keel dichtgeknepen waardoor ik geen lucht kreeg. Ik hield er een hersenschudding, blauwe plekken en gekneusde schouder aan over. Ik had daar toen (gelukkig)aangifte van gedaan. Achteraf had hij zo'n spijt, huilen en beloftes maken, het kwam allemaal door zijn traumatisch verleden en zou er hulp voor zoeken. Hij zou zijn straf aannemen voor wat er is gebeurd, maar zolang hij mij niet kwijt raakt. Helaas geloofde ik hem en vergaf ik hem, tegen het advies van mijn familie in.

Een paar maanden na dit incident raakte ik zwanger en besloten we daarom te gaan samenwonen. In eerste instantie heel blij, want we hadden beiden een kinderwens. Maar helaas verliep de zwangerschap niet naar verwachting. Ik ben letterlijk de hele zwangerschap ziek geweest met alle zwangerschapskwalen die er bestaan. Hij had inmiddels een voorwaardelijke straf gehad, met taakstraf en een aantal jaar reclassering voor die mishandeling.

Ik werd eigenlijk m'n hele zwangerschap aan m'n lot overgelaten omdat hij me niet meer gezellig vond omdat ik hele dagen ziek op bed lag. Ook vond hij dat hij m'n stemmingswisselingen niet hoefde te accepteren en dat ik een slecht karakter had en het op de hormonen af ging schuiven, dus ging hij bij een vriend wonen.
Tijdens een ruzie, ik was toen 10 weken zwanger, liep het weer uit de hand. Er werden meubelstukken naar me gegooid en is er een gitaar op m'n arm kapot geslagen. Ik had toen 112 kunnen bellen, maar hij was al gevlucht.

Helaas door die stomme hormonen en de hoop mijn dochter een gezin te kunnen geven met beide ouders, had ik geen aangifte gedaan en vergaf ik hem (weer).
Bij 36 weken zwangerschap werd ik helaas weer zwaar mishandeld en moest met de ambulance naar het ziekenhuis worden gebracht om te controleren of het nog goed ging met het kindje. 2 Weken later beviel ik van een (gelukkig!) gezonde dochter.
Ondanks de mishandelingen besloot ik dat mijn ex haar ten allen tijde kon komen opzoeken, want ik wilde dat ze haar vader zou kennen ondanks het feit dat we uit elkaar waren. In het begin kwam hij vaak, maar dat werd steeds minder.

De spanningen begonnen ook weer op te lopen en hij heeft toen ook gedreigd m'n dochter van me af te zullen pakken, en niet zodat hij haar kon krijgen, maar puur zodat ik haar niet had en hij mij daarmee pijn kon doen (zo heeft hij het letterlijk gezegd!). Vanaf dat moment besefte ik dat hij niet echt om m'n dochter kon geven als hij zoiets kan zeggen.
Uit angst dat hij m'n dochter af zou pakken of kwaad zou doen uit wraak om mij pijn te doen besloot ik de omgang te stoppen. Hij was inmiddels toch al 2 maanden niet meer geweest om haar op te zoeken.
Na die bedreigingen heb ik alsnog aangifte gedaan van alle mishandelingen tijdens de zwangerschap en van de bedreiging.

We zijn nu bijna een half jaar verder, maar ik ben nog steeds bang voor hem. Bang dat hij op een dag ineens besluit dat hij een omgangsregeling wilt met m'n dochter.
Dat durf ik echt niet aan omdat hij zo gewelddadig, agressief en wraakzuchtig is. Tijdens mijn zwangerschap had hij al een maand vast gezeten omdat hij wraak had genomen op iemand met wie hij een paar jaar eerder had gevochten. En ik ben ook bang dat hij m'n dochter wat aan doet of mee neemt naar zijn geboorteland.
Ik hoop echt dat ze tegen die tijd rekening zullen houden met zijn gewelddadig verleden en m'n dochter niet met hem mee laten sturen.
reageer

 

Naam:
Geldig emailadres:
Mijn bijdrage:
Schrijf over:captcha!