plaatje

  :: nieuws


Frustraties over omgangsregeling basis familiedrama

07-11-2013 :: Het wordt steeds legitiemer om, als je gefrustreerd bent over je omgangsregeling, je kind en je zelf van het leven beroven. Enige overpeinzingen - inclusief de nodige psychologie van de koude grond - uit onze hoek bij deze nieuwe trend.

Op de eerste plaats moet het misverstand de wereld uit dat een omgangsregeling de oorzaak is van het geweld door vaders tegen de kinderen van ex-partners. Het motief is uit de aard der zaak doodgewone ordinaire wraak. Wraak op de ex, omdat die het heeft aangedurft om te kiezen voor een bestaan zonder vader om te ontsnappen aan mishandelingen, angst en terreur.
Die keuze van de moeder wordt dikwijls vooral ook ingegeven om het kind te beschermen tegen de woedeuitbarstingen of mishandelingen - en tegen de nare sfeer die daar het gevolg van is.

De strijd in de rechtbank die hier het onvermijdelijke resultaat van is, draait het voornamelijk om de bescherming van het kind. Iedere boerenlul begrijpt tegen die tijd, dat om die moeder het hardst te treffen het volstaat om het kind te ontvoeren, iets aan te doen, of daar mee te dreigen (buiten de rechtzaal en zonder dat de gezinsvoogd erbij is). Het kind wordt het werktuig van de wraak op de ex, terwijl in de motivatie om die wraak uit te voeren, wordt gesteld dat een verslechterde omgangsregeling met dat kind de directe aanleiding is.

Dat argument heeft traditioneel de bijsmaak van de recalcitrante moeder die haar kinderen probeert weg te houden van hun liefhebbende vader die het daar Heel Erg Moeilijk mee heeft.Door de noeste arbeid van de groep die we hier onder de noemer "vaderlobby" scharen, kunnen (te) veel mensen zich daar iets bij voorstellen.

Die dubbele rol die dit slag vaders zich aanmeet - die van slachtoffer en martelaar/superheld - is symptomatisch. In feite zijn ze gefrustreerd over het feit dat ze hun macht over hun voormalige gezin zijn kwijtgeraakt, en daarmee ook een stuk van hun identiteit. Ze waren kennelijk dus toch niet zo'n fantastische echtgenoot en vader als ze zelf dachten.
Om een of andere reden dient dit verlies aan ego koste wat het kost gecompenseerd te worden. Dat kan door zich in een supermanpakje te heisen en op een dak te gaan staan schreeuwen, en dat kan steeds vaker ook door het veroorzaken van een zogenaamd "familiedrama".

Wanneer men de exen naar de daadkracht van deze mannen tijdens hun huwelijk vraagt, dan volgt doorgaans een stilzwijgen, omdat men er liever niet aan herinnerd wordt.

Wie, op basis van die herinneringen, denkt dat omgang geen goed idee is, mishandelt daarmee haar kind, dat immers het recht heeft op omgang met beide ouders. De krankzinnige stijging van het aantal ondertoezichtstellingen door Buro Jeugdzorg is vrijwel volledig het resultaat van deze problematiek. De wet maakt het plegers van huiselijk geweld en andere criminelen mogelijk de verschillende instanties, die zogenaamd toezien op het welbevinden van kinderen, voor hun karretje te spannen en het voormalig gezin vrijwel tot in het oneindige te blijven terroriseren.
In essentie is het een gelegaliseerde, maar tot mislukken gedoemde, poging het door de scheiding geschonden zelfbeeld te herstellen. Als die mislukking onontkoombaar wordt, en de persoonlijke tekortkomingen niet onder ogen kunnen worden gezien, is wraak de laatste optie.
Dit alles heeft NIETS met kinderen te maken en ALLES met de persoonlijkheid van de dader.

Het afdwingen van omgang is an sich al een manier om wraak te nemen. Het is immers iets waar de moeder nachtmerries van heeft - of toch minstens van wakker ligt -, en als zodanig een prima wapen in de strijd. De bedreigingen en insinuaties tijdens de overdracht, of het niet nakomen van de afspraken zijn ook symptomatisch.
Wie er over klaagt, vindt nergens gehoor.
Wanneer een omgangsregeling dreigt versoberd te worden, is niet het feit dat men de kinderen minder zal zien, de reden dat het bij deze categorie fout gaat. Het gaat om het feit dat hiermee de laatste manier wordt uitgehold om macht te doen gelden over het voormalige gezin.

Het gaat er helemaal niet om dat deze mannen hun kinderen vaker willen zien; het gaat er om wraak te nemen via een door de vaderlobby gepropageerd, en door wetgever vastgelegd, argument - namelijk dat vaders op geen enkele manier de rechten op hun vaderschap kunnen verspelen.
Tegen de achtergrond van dit soort "familiedrama's" zal het niemand verbazen dat wij, als potentiële lotgenoten, daar niet alleen iets anders over denken, maar ook al jaren voor waarschuwen.

Het wordt tijd om te erkennen dat de recalcitrante ouder, die de omgang met de kinderen inzet om zijn woede op de andere ouder te botvieren, tegenwoordig vaker wel dan niet van het mannelijk geslacht is.


Link

<< terug naar overzicht